ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่สามีหนีไปรบ

ชีวิตของอ้ายฉิงช่างน่าสงสาร เมื่อสามีร่วมมือกับน้องสาวต่างแม่วางยาเธอเพราะต้องการสมบัติ แต่เธอที่รู้ว่ากำลังจะตายนำเงินทองที่มีมากมายไปซื้อของเล่นและอาหารบริจาคบ้านเด็กกำพร้าจนเกลี้ยง สามีที่คิดว่าเป็นคู่ชีวิตที่ดีกลับโมโหจนบีบคอเธอตายคามือ โดยมีน้องสาวยืนยิ้มอย่างสะใจ!!!“พวกแก จะไม่ได้อะไรจากฉันสักบาทเดียว” วูบ ความรู้สึกชวนอ้วกแบบนี้ทำเธอทรมานจนแทบขาดใจ ก่อนจะสำลักลมหายใจขึ้นมาเสียก่อน“แคร่ก แคร่ก” ลำคอแห้งผากจนต้องกลืนน้ำลายหลายๆที ดวงตาหนักอึ้งพยายามมองสิ่งมีชีวิตที่ดิ้นดุ๊กดิ๊กตรงแขน“นางฟื้นแล้ว ตาเฒ่า เราช่วยนางได้แล้ว” เสียงหญิงชราตะโกนก้อง สายตาหวานกวาดมองบริเวณรอบบ้านกลางเก่ากลางใหม่อย่างอดสู ”ที่ไหนวะเนี่ย!!“ รู้สึกเจ็บแปลบตรงใจกลางร่างกาย ก่อนจะมองห่อผ้าที่มีทารกตัวเล็กจ้องมองเธอตาแป๋ว“ฟางหรงตอนเจ้าหยุดหายใจไปข้าแทบอยากกัดลิ้นตาย” แม่เฒ่าคนนึงที่มองเธออย่างเวทนา“ยายที่นี่คือ…” เธอหลับตาและลืมขึ้นถี่ๆแต่ภาพตรงหน้าก็ไม่เปลี่ยน ความเจ็บปวดทำเธอมั่นใจว่าไม่ได้ฝัน“อั้ยหยา!! ธาตุในร่างกายผันแปรจนสติเลือนลางเป็นแน่เจ้าพักสักนิดเถิด” นางไม่เข้าในสิ่งที่คุณยายผู้นี้พูด แต่ร่า

หลังจากสอนนางอาบน้ำเจินเจินเรียบร้อยแม่เฒ่าลี่ฮวาก็มาแจ้งแก่นางว่า อีกสองวันข้างหน้าแม่เฒ่าและสามีจะเดินทางไปเยี่ยมบุตรชายอีกเมือง ทำนางใจหายไม่น้อย“เจ้าไม่ต้องห่วงไป บุตรชายข้ายังอยู่ที่บ้าน ลูกสะใภ้ข้าก็อยู่เช่นกัน มีสิ่งใดให้ช่วยเหลือไปร้องเรียกได้เสมอ” แม่เฒ่าลี่มองดูคนที่มีน้ำขังจับตา“ท่านยายเมื่อวานที่ท่านทำคลอดให้ข้า ข้าอยากตอบแทนเจ้าค่ะ” นางรู้ว่าชาวบ้านแถวนี้ไม่มีอันจะกินกันนัก ติดจะอดอยากเสียด้วยซ้ำ เพราะอยู่ไกลจากตำบลหลี่พอสมควร“ตอบแทนอันใดกันข้าช่วยเจ้าด้วยใจบริสุทธิ์ เพราะเห็นเทียนเฉินมาแต่อ้อนแต่ออก ยามก่อนชายผู้นั้นมารับของป่ากับพ่อสามีเจ้าบ่อยๆ“ เรื่องนี้นางคิดว่าร่างเดิมก็คงไม่รู้”หากมีวาสนาต่อกันอาเฉินก็ต้องกลับมาอยู่พร้อมหน้าเจ้ากับลูก อย่าท้อใจไปตราบใดที่ทางการยังไม่ออกมาแจ้งว่าสามีเจ้าไม่มีชีวิตอยู่แล้ว“ นั่นสิ ชายผู้นั้นพ่อของเจินเจิน ตั้งแต่ไปรบไม่เคยส่งข่าวมา และไม่มีประกาศผู้เสียชีวิตส่งมาที่บ้าน หรืออาจส่งมาแต่แม่สามีนางปกปิดนางเอาไว้”หากมีประกาศส่งมาที่บ้านเหยียนเล่าเจ้าคะ“ สายตาหวานหันไปมองเด็กในห่อผ้า น่าสงสารเหลือเกินเสียทั้งพ่อและแม่ตัวจริงไปเช่นนี้

เย็นนี้นางเลือกทำผัดไก่ใส่ขิงกินเพื่อเรียกน้ำนม วัตถุดิบทุกอย่างล้วนหยิบออกมาจากมิติลับทั้งสิ้น นางยีงคิเไม่ออกเลยว่าหากไม่มีมิตลับนางจะมีชีวิตรอดได้อย่างไร ในบ้านที่ยากจนเช่นนี้“แอ้ แอ้” ตักข้าวเข้าปากไปได้สองคำ ทารกตัวน้อยก็ร้องออกมาสุดเสียง นางพึ่งรู้ซึ้งในวันนี้ว่าเป็นแม่มันไม่ง่าย นางแทบจะตื่นทุกสอง-สามชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ ยิ่งอยู่ในยุคที่ยากแค้นเช่นนี้ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกยิ่งเหนื่อยกว่าหลายเท่า“แม่มาแล้วๆเจินเจินน้อยมาๆกินนมเสียหน่อย” นางอุ้มทารกที่เริ่มมีผิวพรรณที่ฟูฟ่องขึ้นแนบอก ก่อนจะเปิดอกที่เป็นแหล่งอาหารให้ทารกน้อยได้ดื่มกิน ปากเล็กอ้ากว้างพร้อมงับลงทันทีที่เจอสิ่งที่ต้องการ แรงดูดทำหน้านางเหยเก“กินไปพร้อมกันแล้วกันนะเจ้าลูกหมู” นางตักข้าวเข้าปากระหว่างลูกน้อยดูดกินนม สายตาหวายกวาดตามองบ้านที่นางอาศัยกับลูกแค่สองคนอย่างหวาดกลัว กลัวว่าหากมีคนคิดร้ายประตูผุพังนี้จะคุ้มภัยให้นางได้หรือไม่ ไหนขายบุรุษที่ควรจะเป็นหัวหน้าครอบครัวนั่นอีก“พรุ่งนี้แม่ต้องหาเงินมาซ่อมบ้านเสียหน่อย เจ้าอย่าดื้อนักหล่ะ อยู่กับท่านยายกับท่านป้าไปก่อนนะลูก” แม้ร่างกายจะยังไม่หายดีนักแต่นางจะอยู่เช่

“ท่านพี่ ข้าแค่…” นางมองสามีที่เดินเข้ามาพร้อมภรรยารองอย่างใจหาย สายตาแข็งกว้าวเช่นนั้นน้อยครั้งที่จะได้เห็น ครั้งล่าสุดก็ตอนที่นางไล่เฟิงหรงออกจากบ้านใหญ่“เหตุใดเจ้าจึงสร้างเวรสร้างกรรมไม่จบสิ้นเสียที!!” เสียงแหบแห้งตวาดลั่น“เพราะว่าเจ้ารับตัวนางมาแลกกับหนี้สินเพื่อผลิตทายาทให้ไม่น้อยหน้าหลานเฟินเช่นนั้นใช่หรือไม่ พอนางมีบุตรที่ดวงไม่คล้องเจ้าและจำเป็นต้องไล่นางออกเจ้าจึงคิดว่าไม่คุ้ม เจ้า!! ช่างร้ายกาจเยี่ยงภูติผีปีศาจเสียจริง!!“ ผู้เฒ่าเหยียนพ่อสามีนางตวาดจนดังก้อง สีหน้าแม่สามีที่ซีดเซียวทำนางสะใจไม่น้อย มโนสำนึกยังจำวันที่เฟิงหรงเข้ามาอยู่บ้านใหญ่ได้ดี วันนั้นนางถูบ้านใหญ่ถึงสามรอบ แต่เพราะมีรอยเท้าเล็กสามรอย นางโดนเอาน้ำถูบ้านราดตั้งแต่หัวจรดเท้า ช่างใจดำเหลือเกิน!!!“ดี!!หากท่านไม่ไว้หน้าข้าเช่นนี้ก็ไม่ต้องอ้อมค้อม ข้ามีอาจรับเทียนเฉินมาดูแลได้ ท่านก็รู้ข้าเองมีเพียงสะใภ้ใหญ่เท่านั้นที่มีแรงจุนเจือ คนไม่มีอาชีพเช่นนั้นข้าคงไม่มีปัญญาดูแล“ นางตวาดกลับอย่างเห็นแก่ตัว”หึ พูดตรงๆเสียก็สิ้นเรื่อง สามีข้าข้าย่อมดูแลเขาได้ ข้าจะรับเขามาดูแลเองเจ้าค่ะพ่อสามี ขอเพียงแต่…ข้าและสามีขอไ

มื้อเย็นนางเลือกหยิบวัตถุดิบในมิติพิเศษออกมาทำ ทั้งเตาถ่าน ข้าวขาว ไก่ดำ สมุนไพรสำหรับต้มน้ำแกง ตัวนางเองก็ต้องได้รับของบำรุงที่ดี นางลงมือทำกับข้าวและฝากฝังให้เขาช่วยดูแลลูกไปพลางๆ กลิ่นอาหารหอมฉุยทำท้องเขาร้องประท้วงจนต้องอุ้มลูกเดินมายังหลังบ้านที่ทำครัว”ฟางหลงข้าคิดว่าเราอาจจะต้องไปซื้อของจำเป็นที่ตลาด” เขามองดูภายในครัวมีเพียงเตาถ่าน กะทะหนึ่งใบ หม้อหนึ่งใบ ถ้วยสองใบและเครื่องปรุงเล็กน้อยจู่ๆในหัวก็ผุดคำว่าตลาดขึ้นมาจนต้องเอ่ยปาก นางรีบลุกขึ้นมาหาเขาอย่างตื่นเต้น“นั่นคือสิ่งที่ข้าเกือบลืม พรุ่งนี้ข้าจะไปตลาดในตำบลตั้งแต่เช้ามืด ข้าฝากเจินเจินกับท่านได้หรือไม่” นางบอกเขาอย่างร้องขอ มือบางเกาะแขนเขาที่มีทารกน้อยอยู่ในอ้อมอกแน่น“ไปด้วยกัน…เจินเจินน้อยต้องกินนม ข้าอาจทำหน้าที่นั้นไม่ได้” รอยยิ้มพิมใพ์ใจค่อยๆหุบลง นั่นสิ เขาก็เป็นเพียงคนความจำเสื่อมจะดูแลทารกได้อย่างไร“แต่ลูกยังเล็กนัก ข้ากลัวนางโยเยหากเดินทางไกล” นี่สินะสิ่งที่วิตกของคนเป็นแม่“แถวนี้มีเกวียนรับจ้างหรือไม่ หากเราเหมาไปไม่เบียดเสียด ออกเดินทางเช้าหน่อยแต่ขอร้องให้เขาขับช้าๆคงไม่เป็นปัญหา” นางมองดูคนที่เวลาวางแผนสิ