Mag-log inมีกลิ่นที่คุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ได้ปะทะที่ปลายจมูก พร้อมกับลมหนาวที่พัดเอาความเย็นเข้ามา "แม่นางซู" เสียงที่คุ้นเคยทำให้นางตื่นตกใจ นางหันกลับมาและผลักไป๋หลี่ชิงออกไป พร้อมกับพูดด้วยใบหน้าที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็งว่า "ไป๋หลี่ชิง เป็นสุภาพบุรุษบนขื่อคาน มันสนุกมากเลยใช่ไหม?" ไป๋หลี่ชิงถอยห
"ซู่ซู่——" ลมหนาวพัดมากระทบกับใบหน้าของคนทั้งสอง จนรู้สึกเจ็บอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ กิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ริมทางแกว่งไปมาสองสามครั้ง ทำให้หิมะไหลตามใบไม้และตกลงสู่พื้นเสียงดังเปาะแปะ ซึ่งเมื่อตกลงไปในพื้นที่หิมะที่กว้างใหญ่แล้วนั้น มันก็ทำให้รู้สึกหนาวเหน็บเป็นอย่างมาก พ่อเฒ่าซูพูดคัดค้าน
เมื่อซูเหลียนเฉิงและซูลิ่วหลางเข้ามาในห้อง นางก็เอื้อมมือไปบีบเอวของซูฉางโซว่ อย่างดุเดือด แล้วพูดคำรุนแรงออกมาว่า "เจ้ามีสมองหรือเปล่า ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าต่อต้านบ้านรอง ทำไมไม่ฟังเลยล่ะ?" ซูฉางโซว่ไม่ได้จริงจังกับมัน และพูดด้วยรอยยิ้ม "เมียจ๋า เจ้าจะกลัวเขาไปทำไม แล้วอีกอย่าง พี่รองก็ไม่ไ
เมื่อซูหวั่นได้ยินดังนั้นจึงเดินออกไป หมูถูกแบ่งและแต่ละชิ้นมีขนาดเท่ากัน ขั้นแรกนางโรยเกลือบนเนื้อแต่ละชิ้นแล้วเกลี่ยให้ทั่วเนื้อแต่ละชิ้นแล้วใส่ในขวดเพื่อหมัก หลังจากผ่านไปสองสามวันก็สามารถนำไปแขวนบนฟืนและรมควันได้ หมูและเศษหมูหนักประมาณหนึ่งร้อยกิโลกรัม ซูหวั่นเก็บไว้ยี่สิบห้ากิโลกรัม
แม่เฒ่าเซี่ยงได้ยินนางพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของนางก็อ่อนลง นางกังวลและพูดว่า "ฉางอานอายุมากขึ้นแล้ว เขาควรจะหาภรรยาหลังจากการสอบในฤดูใบไม้ผลิ ตราบใดที่เขามีชื่อเสียงในซิ่วไฉ ผู้หญิงที่สูงศักดิ์พวกนั้น เขาก็เลือกได้ตามใจชอบไม่ใช่หรือ?" นางจางแอบพึมพำอยู่ในใจว่าสตรีผู้สูงศักดิ์ทุกคนต้องการแต่ง
ซูซานหลางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ตอนแรกท่านป้าไม่เห็นด้วย แต่ต่อมานางก็ผ่อนคลายเมื่อได้ยินว่าครอบครัวมีวิธีที่จะให้พี่รองกลายเป็นซิ่วไฉได้" ที่แท้ก็เพราะแบบนี้นี่เอง รายชื่อที่จะเข้าสอบซิ่วไฉเป็นสิ่งที่หาได้ยากมาก นอกจากนี้ ซูเอ้อหลางยังอยู่ในคุกซึ่งเทียบเท่ากับการสิ้นสุดอาชีพการงานของเข
เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็คงต้องลองกันสักตั้ง ยิ่งไปกว่านั้น แม่เฒ่าก็อยู่ในสภาพแบบนี้แล้ว ต่อให้จะพาไปในเมืองก็คงจะเสียเงินไปเปล่าๆก็เท่านั้น นางว่านมองสถานการณ์ชัดเจนกว่าเฝิงสุ่ยมาก และนิ่งสงบมากกว่ามากด้วย “หากขืนยังพูดเพ้อเจ้ออยู่อย่างนี้ ต่อให้เป็นข้าก็คงช่วยแม่ของเจ้าไม่ได้หร
มีความโหดเหี้ยมแวบเข้ามาในดวงตาของนางหวาง “แสดงว่าเจ้าไม่ไปที่นั่นทุกวันงั้นรึ?” “ข้าไม่มีเวลาว่างขนาดนั้น” ซูฉางโซว่ จะไม่ปีนขึ้นไปบนภูเขาทุกวันเพื่อดูมันอย่างแน่นอน เขาสัญญาว่าจะทำทุกวัน แต่พริบตาเดียวเขาก็หาที่นอนได้แล้ว สำหรับสิ่งที่เรียกว่ากับดักล่าสัตว์บนภูเขานั้น มันก็เป็นเรื่องบังเอิ
ซูหวั่นไม่ปฏิเสธและเดินลงบันไดไม้ไป ห้องใต้ดินถูกขุดลึกมาก พื้นที่นี้มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษและมีชั้นปูนขาวโรยอยู่จึงแทบไม่มีแมลงเลย และไม่พบว่ามีความชื้นใดๆ ด้วย ยิ่งเดินเข้าไปข้างในมากเท่าไหร่ พื้นที่ก็ใหญ่ขึ้นมากเท่านั้น ด้านในสุดมีชั้นวางไม้หลายชั้น รวมถึงถังไม้ที่ซูชิงได้สร้างขึ้นมา
เฉิงเจียวเหนียงดูเหมือนจะโล่งใจ เมื่อได้ยินซูหวั่นพูดเช่นนี้ จากนั้นก็ถอดผ้าคลุมมุมหนึ่งออก พึมพำออกมา และพูดด้วยความโกรธ “ดูสิ ข้าแค่อยากจะกินเผ็ดนิดหน่อยเอง นี่เป็นสิวสองเม็ด สองวันแล้วยังไม่หายสักที ข้าจะเผชิญหน้ากับคนอื่นได้อย่างไร?” สิวทั้งสองเม็ดไม่ใหญ่หรือเล็ก เม็ดหนึ่งอยู่ที่







