ตำหนักรัก ฮ่องเต้อำมหิต

แค้วนต้าโจว แผ่นดินกว้างใหญ่สุดสายตา จากเหนือจรดใต้ ตะวันออกจรดตะวันตก ทั่วทุกสารทิศปกครองแคว้นน้อยใหญ่มากมาย ครอบครองผืนแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์เพื่อก่อตัวสร้างเป็นบ้านเรือน ขยับขยายกลายเป็นชุมชนและเติบโตขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แผ่นดินมังกรในยุคโบราณต่างมีผู้ปกครองน้อยใหญ่มากมาย แคว้นที่แข็งแกร่งกว่าจะพยายามรวบรวมกำลังคนและพื้นที่มากมายจากแคว้นที่อ่อนแอก่อตั้งเป็นราชวงศ์ของตัวเองขึ้นมา เพื่อปกครองผืนแผ่นดินน้อยใหญ่ หนึ่งในจำนวนมากมายหลายร้อยแคว้น ท่ามกลางการแก่งแย่งและช่วงชิงผืนแผ่นดินอันมั่งคั่ง แคว้นต้าโจวคือหนึ่งในนั้นที่แข็งแกร่งมากที่สุดเหนือแคว้นใดทั่วหล้า และด้วยเพราะแผ่นดินที่สมบูรณ์และมีแคว้นในการปกครองมากถึงสองร้อยกว่าแคว้นในเวลานั้น จึงทำให้ต้าโจวแผ่ขยายอำนาจปกครองไปทั่วทุกสารทิศ และเพราะความยิ่งใหญ่นี้ทำให้การแย่งชิงเพื่อหวังครอบครองแผ่นดินต้าโจวทั้งภายในและภายนอกเข้มข้นเป็นยิ่งนัก ฮ่องเต้แห่งต้าโจว เป็นสิ่งที่สตรีทุกคนเฝ้าใฝ่ฝันและตำแหน่งฮองเฮาแห่งต้าโจว เป็นตำแหน่งสูงสุดที่สตรีทั่วหล้าอยากก้าวมาถึงจุดนี้ด้วยกันทุกคน การช่วงชิงตำแหน่งฮองเฮาจึ

หอดวงดาว ร่างอรชรของเจ้าหอแห่งดวงดาว นามว่าเว่ยหลินหลางในวัย 17 ปีกำลังนั่งเข้าญาณอยู่ภายในห้องพระจันทร์เสี้ยวซึ่งสร้างยื่นออกไปจากขอบหน้าผา เบื้องล่างคือหุบเหวมรณะ เบื้องบนเปิดกว้างไร้หลังคาบดบังเพื่อให้เจ้าหอคำณวนวิถีแห่งดวงดาวคือท้องฟ้าในยามราตรีเต็มไปด้วยหมู่ดาวนับหมื่นล้านดวงทอแสงระยิบระยับเต็มแผ่นฟ้าไปหมด ยอดเขาเทียนเหมินซานสูงเสียดฟ้าประหนึ่งประตูสวรรค์น้อยคนยิ่งนักที่จะล่วงล้ำเข้าเขตแดนนี้ได้ ท่ามกลางขุนเขาสูงของเทือกเขาเทียนเหมินซาน กลางหุบเหวลึกเป็นที่ตั้งของหอดวงดาวอันเป็นขุมคลังของความรู้ที่รวมตำราโบราณมาตั้งแต่ยุคสร้างแผ่นดิน ล้วนเก็บรักษาเอาไว้อยู่ในสถานที่เป็นความลับสุดยอดไม่อาจเปิดเผยให้ผู้ใดล่วงรู้ได้ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นล่วงรู้ที่ตั้งหอดวงดาวแห่งนี้ ศูนย์รวมแห่งพลังหยินหยางก่อกำเนิดตำรายาลับมากมาย รวมไปถึงสูตรยาอายุวัฒนะก็อยู่รวมภายในนี้เช่นกัน ท้องฟ้าเบื้องบนในยามนี้เต็มไปด้วยดวงดาวมากมายนับหมื่นล้านดวง ต่างกำลังแข่งขันเปล่งแสงสุกสกาวออกมาอย่างเต็มที่กลับปรากฏ หนึ่งในดวงดาวเหล่านั้นที่เปล่งแสงเจิดจ้าอยู่ดีๆ พลันดับวูบลงไปอย่างไม่รู้สาเหตุและร่วงหล่นตกลงจากฟากฟ

จวนราชครู เสียงร่ำไห้ด้วยความโศกเศร้าต่อการจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับคืน ดังก้องระงมไปทั่วทั้งจวนราชครู ผ้าแดงมงคลที่เคยประดับเอาไว้ไปทั่วทุกพื้นที่ทั้งภายนอกและภายในของจวน บัดนี้ค่อยๆ ถูกปลดออกเปลี่ยนเป็นผ้าขาวแห่งการไว้ทุกข์และการจากลาอย่างไม่มีวันกลับของพระชายารัชทายาท ภายในบริเวณเรือนทิศตะวันตกซึ่งเป็นสถานที่วางโลงศพของพระชายารัชทายาท ถูกจัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้วพร้อมโลงศพอย่างดีอันเป็นสถานที่สุดท้ายเพื่อใช้เป็นที่พำนักไปชั่วนิจนิรันดร์ของพระชายากำลังเคลื่อนออกจากเรือนนอนส่วนตัว ภายหลังนำร่างอันไร้วิญญาณบรรจุลงในโลงดังกล่าว โดยมีร่างของราชครูเว่ยอี้เดินตามหลังโลงศพของบุตรีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยโศกเศร้าและหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด ร่างสันทัดยืนเอามือไพล่หลังมองบรรดาบ่าวรับใช้กำลังช่วยกันขนโลงศพของพระชายาซึ่งทางวังหลวงพระราชทานมาให้หลังจากทราบข่าวการสิ้นพระชนม์ของพระชายารัชทายาท นำไปตั้งวางไว้กลางห้องของเรือนตะวันตก ซึ่งใช้เป็นสถานที่เคารพศพอย่างเป็นทางการ  งานมงคลกลับแปรเปลี่ยนเป็นงานศพไปอย่างคาดไม่ถึง หัว

มุกสีดำคือรักษาบาดแผลที่เกิดขึ้นให้เลือนหายไปราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน รวมไปถึงสามารถรักษาสภาพศพไม่ให้เน่าเปื่อยและอำพรางร่างไม่ให้ผู้ใดพบเห็นจนกว่าจะนำมุกดังกล่าวออกจากร่างนั้น และมุกสีเงินสามารถหายใจในน้ำได้เหมือนปลา ไม่ว่าจะจมอยู่ในก้นแม่น้ำหรือก้นทะเลตราบใดที่อมมุกสีเงินไว้ในปากไม่มีวันจมน้ำตาย รวมไปถึงแก้พิษร้ายได้ทุกชนิดเพียงแค่อมไว้ในปากจนกว่าพิษจะเลือนหาย ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นสุดยอดของวิเศษที่เลื่องลือในตำนานแต่ไม่มีผู้ใดเคยพานพบมาก่อนด้วยเพราะถูกเก็บรักษาไว้อย่างเป็นความลับสุดยอด ซึ่งนางนำสิ่งมีค่าของแผ่นดินติดตัวมาด้วยเพียงแค่สองอย่างเท่านั้นคือมุกวิเศษและเทียนอธิษฐาน ปลายนิ้วเรียวเลือกหยิบมุกสีดำที่วางอยู่ในฐานรองรับออกมาจากหีบพร้อมเอ่ยขึ้น “มุกสีดำจะรักษาร่างของหลิงเอ๋อไม่ให้เน่าเปื่อยและอำพรางร่างให้ล่องหนไปจากสายตาของผู้คน ร่างของนางจะถูกเก็บรักษาไว้อยู่เช่นนี้ตลอดไปทันทีที่ข้าใส่มุกสีดำเข้าไปในปาก ขอท่านพ่อได้โปรดวางใจเมื่อทุกอย่างจบลงด้วยดีหลิงเอ๋อจะถูกนำไปฝังไว้ที่สุสานประจำตระกูลเว่ยต่อไป” เว่ยอี้พยักหน้าขึ้นลงเมื่อได้ยินบุตรสาวอธิบายเช่น

ทันใดนั้นเอง กรี้ดดดดดด!!! เสียงกรีดร้องดังกึกก้องออกมาจากเรือนนอนของพระชายาผู้วายชนม์ ติดตามด้วยร่างของแม่นมและบ่าวรับใช้ทั้งสองนางต่างวิ่งออกมาจากเรือนนอนของเว่ยหลิงเหลียน แต่ละคนหน้าตาตื่นตระหนกไปตามๆ กัน “ค...คะ...คุณหนู! ศะ..ศพของคุณหนูเดินได้!!!”แม่นมที่เลี้ยงเว่ยหลิงเหลียนมาตั้งแต่แบเบาะตะโกนก้องออกมาจนได้ยินไปทั่วบริเวณในขณะที่บ่าวรับใช้คนสนิททั้งสองนางก็ได้แต่นั่งกอดกันจนตัวกลมด้วยความหวาดกลัวเป็นที่สุด รอยยิ้มเหยียดของเว่ยอี้ปรากฏขึ้นอยู่บนใบหน้าเมื่อได้ยินและได้เห็นเหตุการณ์เช่นนั้น ก่อนจะเหลือบสายตามองไปทางรัชทายาทแห่งต้าโจวที่กำลังตั้งใจฟังอยู่ในขณะนั้นเช่นกัน “หลินเอ๋อหาเวลาได้เหมาะเจาะจริงๆ”ราชครูรำพึงอยู่ภายในใจ ร่างสันทัดของเว่ยอี้ทำทีรีบผละออกจากองค์รัชทายาทเดินตรงไปที่ร่างของแม่นมและบ่าวทั้งสอง พร้อมสุรเสียงตะโกนก้องของรัชทายาทหนุ่มดังตามไล่หลังมาติดๆ “ท่านอาจารย์ข้าไปด้วย”รัชทายาทแห่งต้าโจวรับสั่งพลางรีบลุกพรวดพราดจากพื้นวิ่งตามหลังราชครู