ย้อนเวลาครั้งนี้ข้าจะดูแลสามีให้ดี

ย้อนเวลาครั้งนี้ข้าจะดูแลสามีให้ดี

last update最終更新日 : 2025-12-13
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 評価. 2 レビュー
60チャプター
8.4Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

แฟนตาซี

พีเรียด

กล้าหาญ

การแต่งงานตามสัญญา

เกิดใหม่

พื้นที่พิเศษ

ในวันที่สวี่ซินรู้ตัวว่าย้อนเวลากลับมาในอดีตเมื่อชาติที่แล้วอีกครั้ง เรื่องราวต่าง ๆ ที่เลวร้าย สามีที่ตายเพราะตนเอง และมารดาที่ถูกทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี ต่อไปนี้จะไม่ปล่อยให้คนที่รักนางต้องตายอีก

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 ชายในฝัน

إيفلين

"أريد الطلاق."

استقرت الكلمات على لساني كطعمٍ مُرٍّ أعجز عن ابتلاعه، رغم أنني كنت قد نطقتها بالفعل.

"هل أنتِ متأكدة أنكِ تريدينني أن أبدأ بإعداد أوراق الطلاق؟" جاءني صوت تيسا مجددًا، مشدودًا بالذهول، وكأنها تحاول أن تمنعني من الانهيار عبر الهاتف.

لم أجب فورًا.

اشتدت أصابعي حول الكأس، وبرودته تنغرس في جلدي، بينما انساب الكحول حارقًا في حلقي. لكنه لم يساعد. لم يُخفف شيئًا. بل على العكس... جعل كل شيء أكثر وضوحًا.

قبل ثلاث ساعات فقط، كنت أظن أن لديّ زوجًا.

أما الآن؟

أطلقت زفرة خاوية بالكاد سُمعت، بينما ازدادت قبضتي قوة.

"افعليها يا تيسا،" قلت أخيرًا بصوت خافت. "ابدئي بإعداد الأوراق."

ساد الصمت للحظة على الطرف الآخر.

"ذلك الرجل رجل صالح،" قالت بنبرة أكثر هدوءًا، تكاد تكون متوسلة. "لقد تخليتِ حتى عن مهنتك في عرض الأزياء من أجله. إنه يحبك يا إيفلين. إنه الرجل المثالي لك."

خرجت مني ضحكة جافة قبل أن أتمكن من منعها.

المثالي.

نعم، لقد أتقن سيباستيان هذا الدور دائمًا... الزوج المحب، الرجل الذي يعشقه الجميع، الرجل الذي وثقت به ثقةً عمياء حتى أصبح ذلك مصدرًا لإذلالي.

لأنه قبل ثلاث ساعات...

اشتدت قبضتي على الكأس.

كنت أقف أمام المرآة أُسوّي فستاني للمرة التي بدت وكأنها المئة. كان الفستان الأسود المرصع بالترتر يحتضن جسدي بإتقان، بينما كشف الشق الجانبي القدر الكافي من ساقي.

أتذكر أنني كنت أبتسم، ولا يشغل ذهني سوى الحماس وأنا أنتظر عودته إلى المنزل لنحتفل بعيد ميلادي معًا.

ثم رن هاتفي.

ذلك الرقم نفسه مجددًا... الرقم الذي كان يرسل إليّ رسائل غريبة منذ أيام، رسائل تجاهلتها دون اهتمام. كنت على وشك حظره حين وصلت رسالة جديدة.

"أنتِ تنتظرين رجلك... بينما هو بين ذراعي امرأة أخرى."

اختفت ابتسامتي فورًا، وتحول ارتباكي إلى شعور بارد وحاد. كيف عرفوا أنني أنتظره؟ وكيف عرفوا أنه لم يعد إلى المنزل بعد؟

وقبل أن أستوعب الأمر، وصلت رسالة أخرى... هذه المرة كانت تحتوي على صور.

احتبس نفسي وأنا أحدق في الشاشة، بينما بدأ قلبي يخفق بطريقة شعرت بأنها خاطئة.

سيباستيان.

عارٍ.

في السرير.

مع امرأة أخرى.

"لا..." همست وأنا أهز رأسي، رغم أن قبضتي على الهاتف اشتدت.

لا بد أن هذه الصور مزيفة. ذكاء اصطناعي... تعديل... أي شيء إلا أن تكون حقيقية.

ثم وصلت رسالة أخرى.

"أستطيع أن أرسل لكِ العنوان لتتأكدي بنفسك."

ارتجفت يداي وأنا أكتب الرد، بعدما فقدت أفكاري القدرة على حمايتي.

"أرسل العنوان."

فجاء الرد:

"إنهما في قبو منزلك."

اتسعت عيناي، وتعثر نبض قلبي بألم.

هذا مستحيل.

قبو منزلنا لا يستخدمه أحد أبدًا. لا أحد ينزل إليه.

ومع ذلك... كان هناك شيء يجذبني نحوه.

وقبل أن أدرك، كنت أسير باتجاهه، وكل خطوة أثقل من سابقتها، بينما يزداد الهواء برودة كلما نزلت الدرج.

ثم رأيته.

ربطة عنق...

ربطة عنقه.

تلك نفسها التي عدلتها له بيدي ذلك الصباح، وأنا أملسها على صدره بينما كان يبتسم لي.

كانت ملقاة على الأرض.

وبجانبها حمالة صدر حمراء... مطابقة تمامًا لتلك التي أهداها لي في عيد ميلادي الماضي.

انقبض صدري بقوة حتى أصبح التنفس مؤلمًا.

ثم رأيتهما.

كان سيباستيان يقف هناك، عاريًا تمامًا، قابضًا على شعر امرأة وهي جاثية أمامه، بينما كان قضيبه داخل فمها.

تجمد جسدي في مكاني، وعجز عقلي عن استيعاب ما كانت عيناي تريانه بالفعل.

ابتعد عنها قليلًا، مشددًا قبضته على شعرها، فرفعت رأسها إليه بابتسامة واثقة.

"من الأفضل؟" سألت بصوت ناعم يفيض بالسخرية. "أنا... أم زوجتك؟"

ساد الصمت للحظة...

وفي تلك اللحظة القصيرة، تحطم قلبي بالكامل.

قال بلا اكتراث، وكأنه يتحدث عن أمر تافه:

"لا مجال للمقارنة... في السرير، أنتِ الرقم واحد."

كانت تلك الكلمات أقسى من أي شيء آخر.

اجتاحتني موجة حادة من الغثيان، عنيفة ومباغتة.

التوت معدتي بعنف، فتراجعت مترنحة، ويدي تطبق على فمي.

لم أستطع البقاء هناك.

استدرت وركضت، بينما غامت رؤيتي بالدموع، وكل ما ظننته يومًا حياتي المثالية كان ينهار خلفي.

وهكذا انتهى بي الأمر هنا.

في حانة لا أعرفها.

أتشبث بكأس الشراب وكأنه الشيء الوحيد الذي يبقيني واقفة.

"إيفلين؟ هل ما زلتِ معي؟" أعادني صوت تيسا إلى الواقع.

رفعت الكأس إلى شفتيّ وأخذت رشفة طويلة، لكن حرقة الكحول لم تُسكت الفوضى التي تعصف بداخلي.

"سيباستيان خائن..." خرج صوتي متقطعًا، مثقلًا بكل ما عجزت عن قوله. "أنا... لا أستطيع..."

قالت فورًا:

"أنتِ لستِ بخير. أين أنتِ؟ سأأتي إليكِ حالًا. هذا ليس شيئًا يمكننا التعامل معه عبر الهاتف. إيفلين، أخبريني أين أنتِ."

أدرت رأسي محاوِلة قراءة عنوان المكان، لكن الغرفة مالت قليلًا.

دفعت الكرسي للخلف وهممت بالوقوف، إلا أن الحركة كانت أسرع مما ينبغي.

اختل توازني، ومال جسدي إلى الأمام قبل أن أتمكن من الإمساك بنفسي.

لكن يدًا أمسكت بي.

ارتكزت راحتاي على صدر صلب، فتجمدت في مكاني، وانحبس نفسي.

رفعت رأسي ببطء.

مرّ بصري على فك حاد، وعظمتي وجنتين بارزتين، وأنف مستقيم...

ثم توقفت عند عينين زرقاوين نافذتين.

وللحظة...

نسيت كل شيء.

ثم باغتتني الحقيقة.

دامون.

الأخ غير الشقيق لسيباستيان.

الرجل الذي حذرني سيباستيان منه مرات لا تُحصى.

خطير.

لا يمكن التنبؤ به.

وشخص يفترض بي أن أبتعد عنه قدر الإمكان.

ومع ذلك...

ها أنا بين ذراعيه.

ابتعدت بسرعة، وقد بدأ الذعر يتسلل إليّ، لكن الحركة جعلت العالم يدور بعنف أكبر.

مال رأسي، واهتز جسدي بعدما فقدت توازني مجددًا.

تحركت يده فورًا إلى خصري، وأحاطني بثبات حازم، مانعًا إياي من السقوط.

"على رسلكِ،" قال بصوت منخفض، هادئ، يحمل شيئًا غامضًا يصعب قراءته.

سرت قشعريرة في جسدي رغماً عني.

كان ينبغي أن أبتعد.

كان ينبغي أن أقول شيئًا.

لكن جسدي رفض أن يطيعني، بينما بدأت حواسي تخبو تحت ثقل كل ما حدث.

آخر ما شعرت به...

كان قبضته تشتد قليلًا حول خصري.

ثم...

ابتلعني الظلام.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Ketchup_Syrup
Ketchup_Syrup
ชอบความรักของคู่พระ-นาง ต่างฝ่ายต่างทำเพื่อกันและกัน
2026-06-27 13:04:31
0
0
นางมารน้อย
นางมารน้อย
มึนจ้า มิติที่มีไม่สามารถใช้หลบหนีได้เหรอ แล้วจะมีเพื่อ? หรือเราอ่านตรงไหนพลาดไปหว่า... ไปต่อหรือพอแค่นี้ดีน้า...
2025-12-11 18:31:09
0
0
60 チャプター
ตอนที่ 1 ชายในฝัน
ในยามค่ำคืนอันเงียบสงัด สวี่ซินหลับใหลเหมือนเช่นทุกคืน และทุกครั้งที่ดวงตาปิดลง นางมักฝันเห็นใบหน้าของชายคนหนึ่งเสมอ ชายหน้านิ่งผู้นั้นมีดวงตาคมดุจนน่าหวาดหวั่น แม้รูปลักษณ์จะหล่อเหลาน่าเอ็นดู หากแต่ในความฝันกลับมีเพียงความโกรธแค้นฉายชัดในแววตา ไม่รู้เลยว่านางเคยล่วงเกินสิ่งใดให้เขาโกรธเกลียดได้ถึงเพียงนั้นสวี่ซินสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก ร่างเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าร้อนผ่าว นางพึมพำกับตัวเองเบา ๆ‘ฝันเรื่องนั้นอีกแล้วหรือ? ชายในฝันผู้นั้นเป็นใครกันแน่…’นางพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป ตั้งแต่เกิดมาจนอายุยี่สิบห้า ปีหลังมานี้นางฝันเช่นนี้ติดต่อกันมาห้าปีเต็มเมื่อแรกเริ่ม นางมองเห็นเพียงเงาร่างลางเลือนของชายผู้นั้น แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ภาพนั้นยิ่งคมชัดขึ้นทุกที ทั้งแววตา ท่าทาง และบรรยากาศรอบตัวก็สมจริงจนน่าหวาดหวั่น ราวกับนางเคยมีชีวิตอยู่ในโลกนั้นจริง ๆ และในความฝันนั้น ชายผู้นั้นหาได้มองนางด้วยความรัก หากกลับแฝงไว้ด้วยแรงโกรธแค้นลึกล้ำยิ่งฝันครั้งนี้ยิ่งชัดเจน… ยิ่งน่ากลัวชายผู้นั้นพยายามจะทำบางสิ่งกับนางอยู่เสมอ ขณะที่นางก็หนีอย่างอ่อนแรงและหวาดหวั่น ไม่เคยรอดพ้นไปได้เลยในฝัน น
続きを読む
ตอนที่ 2 ข้าจะแต่งกับเขา
“เรื่องนี้ ข้าจะพูดคุยกับลูกสาวของข้าเอง” กัวหยุนเอ่ยเสียงเรียบ หันไปพยักหน้าขอบคุณชายหนุ่มผู้ช่วยชีวิตบุตรสาวก่อนพยุงร่างอ่อนแรงให้เดินจากมาคล้อยหลังแม่ลูก เสียงของหูหลันก็ดังขึ้นแทรกความเงียบ “ช่างน่าสงสารตงจวินเสียจริง ต้องมารับชะตาแต่งกับหญิงปากกล้าเยี่ยงนั้น วัน ๆ เอาแต่แต่งตัวเดินชายตาไปมาหาเรื่องบุรุษ ช่างน่าสมเพชนัก”สายตานางเหลือบมองตงจวินอย่างเสียดาย แม้เขาจะหน้าตาดี หากแต่ยากจนเสียอย่างเดียวชายหนุ่มหาได้สนใจถ้อยคำนินทาหรือสายตาของผู้คนไม่ เขาลุกขึ้นอย่างเงียบงันแล้วก้าวเดินจากไป การช่วยหญิงคนหนึ่งจากน้ำหาได้หมายความว่าเขาปรารถนาสิ่งใดตอบแทน นางจะยินยอมแต่งหรือไม่ ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขา ขอเพียงไม่ยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของเขาก็พอเมื่อหูหลันเห็นว่าเขาเมินเฉยต่อคำพูด นางยิ่งเดือดดาล“ดูสิพวกเจ้า เขาช่างเย็นชาเสียเหลือเกิน ไม่คบหากับใคร วัน ๆ เอาแต่ออกเรือทะเล ถึงอายุป่านนี้ยังไม่มีภรรยา!”กล่าวจบก็สะบัดตัวจากไปด้วยความไม่พอใจ“พี่ตงจวิน!” เสียงเรียกไล่หลังดังขึ้น เหอซานวิ่งตามชายหนุ่มไปด้วยความร้อนใจ เมื่อนึกถึงคำพูดของตนก่อนหน้า หากเขายอมแต่งกับหลิวซินจริง นางคงต้องอกแตกตายตงจ
続きを読む
ตอนที่ 3 นางอยากแต่งกับข้าหรือ
รุ่งเช้าวันใหม่ กัวหยุนจัดเตรียมข้าวของเพื่อนำไปขายให้พ่อค้าที่รออยู่ริมฝั่งทะเล หอยที่เก็บไว้ตั้งแต่เมื่อวานยังมีไม่มากนัก นางเดินตรงไปยังชายฝั่ง เพื่อจะนำหอยในตะกร้าเล็ก ๆ ไปขายที่ตลาด ซึ่งหนึ่งตะกร้านั้นแลกเงินได้เพียงราวสามร้อยเหวิน แม้จะเป็นเงินไม่มาก แต่ก็พอถูไถไปได้ในแต่ละวันหลังจากขายของจนหมด นางมุ่งหน้าไปยังท่าเรือของหมู่บ้าน สถานที่ที่ชาวเรือมักใช้เป็นที่พัก หากคิดจะหาตัวตงจวิน นั่นย่อมเป็นที่แรกที่ควรมองหาเพียงเหลือบสายตามองเข้าไป นางก็เห็นเขาทันที ด้วยรูปร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มทำให้สะดุดตาอย่างง่ายดาย“ตงจวิน!” กัวหยุนเปล่งเสียงเรียกด้วยน้ำเสียงชัดเจนเขาหันกลับมาอย่างรวดเร็ว พลางขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นผู้เรียกเป็นกัวหยุน ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาด้วยท่าทางสงสัย“ท่านเรียกข้าหรือ?”“ข้ามีเรื่องอยากคุย… ได้หรือไม่?” น้ำเสียงของนางแฝงแววกังวล แม้ลูกสาวจะยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ทว่านางก็ยังไม่แน่ใจว่าฝ่ายชายจะคิดเช่นไรตงจวินกวาดตามองรอบด้าน เมื่อเห็นว่าแถวนั้นยังเงียบเชียบเพราะเป็นเวลาเช้า จึงพานางไปนั่งใต้ร่มไม้ริมทะเล“มีเรื่องใดกันหรือ?” เขาถามขึ้น สีหน้าแฝงความใคร่รู้
続きを読む
ตอนที่ 4 เกาะลับของเรา
หลิวซินเดินทอดน่องไปตามริมหาด ช่วงเวลานี้ก่อนที่ชายฝั่งจะกลายเป็นท่าเรือใหญ่ ยังเต็มไปด้วยเสน่ห์ตามธรรมชาติ หาดทรายขาวสะอาดทอดยาวรับแสงแดดอ่อน ลมทะเลพัดโชยพาเอากลิ่นเกลือและเสียงคลื่นมากระทบใจ นางมองบรรยากาศรอบตัวอย่างเพลิดเพลิน โชคดีที่ชาวบ้านต่างแยกย้ายกันออกไปทำงาน จึงไม่มีใครมารบกวนหรือซักไซ้ให้รำคาญใจเมื่อมาถึงจุดที่ตั้งใจจะลงว่ายน้ำ จุดนี้อยู่ห่างไกลจากสายตาผู้คนพอสมควร เกาะเล็ก ๆ ที่เคยพบโดยบังเอิญอยู่ไม่ไกลนัก หลิวซินถอดรองเท้า วางไว้ในตะกร้าสาน แล้วค่อย ๆ ก้าวลงสู่ผืนน้ำ ความเย็นของทะเลสัมผัสปลายเท้าอย่างแผ่วเบา นางสูดลมหายใจลึก รู้สึกผ่อนคลายแม้ลมจะเย็นจนขนลุกเมื่อระดับน้ำสูงขึ้นถึงลำคอ นางวางตะกร้าไว้บนหัวก่อนจะว่ายน้ำไปยังเกาะฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เร่งรีบ แม้คลื่นจะซัดเบา ๆ แต่นางก็ถึงฝั่งโดยไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยบนเกาะเงียบสงบไร้ผู้คน ต้นไม้สองต้นขึ้นเรียงเคียงกันให้ร่มเงาพอเป็นที่บังสายตา นางเลือกที่เหมาะสมจัดวางสิ่งของที่นำติดตัวมา เมื่อทุกอย่างพร้อม หลิวซินจึงค่อย ๆ ดำลงสู่ใต้ผิวน้ำนางกลั้นหายใจอย่างระมัดระวัง สำรวจพื้นทะเลเบื้องล่าง ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่ง
続きを読む
ตอนที่ 5 ของดีที่ได้มาง่าย ๆ
“นี่มันอะไร…เม็ดสีแดงสดเช่นนี้ แม่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย” กัวหยุนหยิบลูกกลม ๆ ขึ้นมาส่องแสงดูอย่างประหลาดใจหลิวซินเพียงเหลือบตามองก็จำได้ทันที ถ้าไม่ผิด นั่นคือ ไข่มุกสีแดง นางรีบหยิบไข่มุกเล็ก ๆ ในถุงออกมา ส่องใกล้ตา ยิ่งมองยิ่งเสียดาย มันมีเพียงเม็ดเดียว และยังขนาดเล็กเกินไป“ข้าว่ามันคือไข่มุก…ข้าจะเก็บเอาไว้เองดีกว่า มันงดงามเกินกว่าจะขายทิ้ง” หลิวซินยกขึ้นทาบที่ลำคอ หากนำมาทำเป็นสร้อย คงดูดีไม่น้อยกัวหยุนพยักหน้าเบา ๆ “หากเจ้าชอบก็เก็บไว้เถิด ถึงอย่างไรก็มีเพียงเม็ดเดียว จะนำไปขายก็ไม่คุ้มค่า”หลิวซินมองไปยังหอยเป๋าฮื้อที่วางกองอยู่ นางกลืนไม่ลง “แล้วหอยพวกนี้ แม่ว่าเราควรนำไปขายหรือไม่”“ก็ดีเหมือนกัน แต่ตัวเล็ก ๆ เจ้าลองทำอาหารชิมดูก่อนเถิด หากเราคิดจะขาย จะได้รู้จักรสชาติ จะได้บอกผู้อื่นได้ว่าอร่อยจริงหรือไม่” กัวหยุนมองหอยหลายตัวที่ลูกสาวเก็บมาแม้จะเสียดายเล็กน้อย แต่ของพวกนี้มิใช่สิ่งที่หาไม่ได้ นางยอมลองตามคำลูกสาว แล้วเอ่ยถามต่อเมื่อเห็นถุงผ้ายังพองอยู่ “ในถุงนั้นยังมีอะไรอีกหรือ”หลิวซินเปิดออกดู ก็พบทั้งปูและกุ้ง กัวหยุนสีหน้าหนักใจทันที “เจ้าจะเก็บพวกนี้มาทำไมกัน คนที่น
続きを読む
ตอนที่ 6 ความเขินอายของสองคน
“ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะถูกตัวเจ้า” ตงจวินเอ่ยเสียงเบาราวกระซิบ“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” หลิวซินตอบพลางก้มหน้า เสียงแผ่วเกือบขาดหาย ถึงแม้ครั้งหนึ่งนางจะเคยแต่งงานกับเขามาแล้ว แต่ความใกล้ชิดเช่นนี้ก็ยังทำให้นางไม่เคยชินทั้งสองจึงแยกย้ายไปนั่งประจำที่ของตน ตงจวินบังคับเกวียนวัวให้เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างนุ่มนวลกัวหยุนที่มองเหตุการณ์อยู่ตลอด อดยิ้มกรุ้มกริ่มไม่ได้ นางหันไปมองลูกสาวด้วยแววตาล้อเลียน“ท่านแม่…ยิ้มอันใดกันหรือเจ้าคะ” หลิวซินเงยหน้าถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นรอยยิ้มของมารดา“ก็ยิ้มไปตามเรื่อง เมื่อเห็นสิ่งที่ข้าพอใจก็ยิ้มเท่านั้นเอง” กัวหยุนตอบพร้อมแกล้งหยอกเล็กน้อย“ข้าไม่พูดกับท่านแล้ว” หลิวซินทำเสียงงอน ก่อนหันสายตาออกไปมองสองข้างทางแทน“เอาเถอะ อย่างไรเจ้าสองคนก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว สนิทกันไวเสียหน่อยจะเป็นไรไป” มารดากล่าวพลางหัวเราะเบา ๆ ราวกับเห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องน่าเอ็นดูหลิวซินได้ยินเช่นนั้นก็หันขวับมามองค้อนทันที ถึงมารดาจะไม่ถือ แต่นางถือ เรื่องแบบนี้น่าอายจนใจเต้นแรงแทบระเบิดตงจวินรับฟังเงียบ ๆ มิได้กล่าวแทรก แต่แววตากลับสะท้อนความอบอุ่นอย่างที่เจ้าตัวเองยังไม่รู้
続きを読む
ตอนที่ 7 ไม่ใช่ใข่มุกธรรมดา
กัวหยุนเห็นว่าลูกสาวไม่อยากอยู่ตรงนั้นนาน นางจึงไม่รั้งรีบพาเดินตรงไปยังร้านผ้าตามที่ตั้งใจไว้ เมื่อไปถึงก็เลือกผ้าสีแดงสดผืนใหญ่ขึ้นมา สีสันนั้นช่างขับผิวของบุตรสาวให้งามยิ่งนัก นางไม่ลังเลที่จะควักเงินเก็บจ่ายทันทีหลิวซินมองมารดาที่กำลังยิ้มชื่นชมผ้าสีแดง รู้สึกอบอุ่นใจ แต่ก็อดเอ่ยถามไม่ได้ “ท่านแม่… ผ้าผืนนี้ช่างใหญ่ยิ่งนัก ท่านซื้อเกินไปหรือไม่” เพราะด้วยขนาดนี้ นอกจากจะทำชุด ยังพอเย็บผ้าห่มหรือผ้าม่านได้อีกหลายผืนเลยทีเดียวกัวหยุนหัวเราะเบา ๆ พลางลูบผืนผ้าในมือ “ไม่ใหญ่ไปหรอก แม่จะตัดชุดให้เจ้า ทำผ้าห่ม หมอน และยังทำผ้าม่านสีเดียวกันอีกด้วย ลูกสาวเพียงคนเดียวของแม่จะแต่งงานทั้งที ย่อมต้องจัดให้สมเกียรติ อย่าให้ผู้ใดมาดูถูกได้”น้ำเสียงอบอุ่นแฝงความหวังลึก ๆ ว่าอีกไม่นานบ้านหลังนี้คงจะไม่เงียบเหงา หากมีเสียงหัวเราะและเสียงก้าวเดินเล็ก ๆ ของหลาน ๆเมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น ใบหน้าของหลิวซินก็แดงซ่าน ความหมายที่มารดาสื่อออกมา นางเข้าใจดีจนอยากแทรกแผ่นดินหนีกัวหยุนเห็นท่าทีเขินอายของลูกสาวก็พลอยยิ้มเอ็นดู หลังจากเลือกผ้าที่ต้องการเสร็จ ทั้งสองก็แวะไปยังร้านขายหมูต่อหลิวซินกวาดตามอง เห
続きを読む
ตอนที่ 8 หน้ามืดตาบอด
หลังจากกินข้าวเสร็จเรียบร้อย หลิวซินก็แบกตะกร้าเดินตามมารดาออกมาหาของขายริมทะเล ช่วงนี้นางยังไม่คิดหาหนทางสร้างรายได้ด้วยตนเองนัก จึงตั้งใจลองติดตามมารดามาดูเผื่อจะได้แรงบันดาลใจใหม่ ๆทว่าเมื่อมาถึงกลับเห็นว่ามีผู้คนจับจองพื้นที่กันอยู่ก่อนแล้ว ชาวบ้านมากมายต่างกระจายกันหาของขาย ไม่ใช่ว่านางมาช้า เพียงแต่คนอื่นมาก่อน จึงทำให้หลิวซินกับมารดากลายเป็นจุดสนใจในสายตาผู้คนทันทีสายตาของเหอซานสะดุดเข้ากับหลิวซินตั้งแต่นางก้าวเข้ามาเพียงไม่กี่ก้าว ยิ่งเห็นใบหน้างดงามของอีกฝ่าย ความขุ่นมัวในใจยิ่งก่อตัวแรงขึ้น หลังได้ยินคำยืนยันจากชายหนุ่มที่ตนหมายปอง ความริษยาที่มีอยู่แต่เดิมก็ยิ่งทวีขึ้น จากเดิมที่อิจฉาเพียงเพราะความงาม กลับกลายเป็นทั้งอิจฉาและเกลียดชังจนอยากให้หลิวซินเลือนหายไปจากโลกนี้เสียจริงหลิวซินยิ้มทักทายชาวบ้านรอบข้าง ทว่าความรู้สึกเหมือนถูกสายตาใครบางคนจ้องมอง ทำให้นางเผลอเหลียวตาม และดวงตาก็สบเข้ากับเหอซานพอดี แววตาของหญิงสาวผู้นั้นเต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตร หลิวซินหวนคิดถึงชาติก่อน เหอซานก็มีบทบาทอยู่ในชีวิตนางเช่นกัน เพียงแต่ไม่เคยแสดงท่าทีเกลียดชังโจ่งแจ้งเช่นตอนนี้ ทว่าเรื่องน
続きを読む
ตอนที่ 9 คำหวานของคนเลว
หลิวซินมองการกระทำของเขาอย่างตั้งใจ ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เมื่อได้เพ่งพินิจชัด ๆ จึงเห็นว่าเขาเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้ใด ถึงจะไม่เรียบร้อยงดงามแบบบัณฑิตในเมืองใหญ่ แต่ร่างสูงใหญ่สง่างาม ใบหน้าคมแฝงความอ่อนหวานอย่างลงตัว ริมฝีปากได้รูปรับกับสันจมูกโด่งผึ่งผาย… นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นหน้าของตงจวินอย่างจริงจัง ‘สามีเช่นนี้ เหตุใดชาติก่อนข้าถึงตามืดบอด มองไม่เห็นคุณงามความดีของเขากันเล่า’ในขณะที่นางกำลังยิ้มบางมองเขาอยู่นั้น พอดีกับที่ตงจวินเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาสบเข้ากับรอยยิ้มหวานแฝงความลึกซึ้งทันทีหลิวซินสะดุ้งเล็กน้อย รีบหุบยิ้ม มือที่ถูกเขาจับอยู่ค่อย ๆ ดึงกลับ “ข้าขอบคุณท่านมาก” นางเอ่ยเสียงเบา แม้เขาจะทำแผลให้นาง แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเท่าใดนัก“เจ้าแน่ใจหรือไม่ ว่าไม่รู้ว่าใครเป็นคนผลักเจ้า” เขาถามด้วยความเป็นห่วงทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์ย้อนเข้ามา แม้นางหันหลังอยู่ แต่ยังพอมองเห็นร่างหนึ่งรีบก้าวออกจากโขดหินอย่างลนลาน และนางจำแผ่นหลังนั้นได้ชัดเจน เหอซาน หญิงสาวที่แอบรักตงจวินข้างเดียว นางเลือกที่จะไม่บอกเรื่องนี้ออกไป หากอีกฝ่ายหมายเอาชีวิตตน เช่นนั้นนางก็จะตอบแทนก
続きを読む
ตอนที่ 10 แสดงละครให้ใครดูกัน
“ท่านมาหาข้าที่นี่ คงไม่ใช่เพียงเรื่องเล็กน้อยใช่หรือไม่?” นางหรี่ตาคมมองชายตรงหน้าอย่างคาดคั้นเจียงหมินหัวเราะเบา ๆ พลางทำท่าทางใสซื่อเช่นที่นางเคยชอบ “พี่ไม่ได้ตั้งใจมารบกวนหรอก เรื่องที่จะพูด อาจทำให้น้องลำบากใจอยู่บ้าง” เขาอ้ำอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยออกมาในที่สุด“อีกเจ็ดวันพี่ต้องเดินทางไปสอบที่เมืองตงชาง จำเป็นต้องใช้เงินจำนวนไม่น้อย แต่เงินที่พี่มีไม่เพียงพอ” เขาเหลือบมองนางด้วยแววตาน่าสงสาร “น้องพอจะช่วยพี่ได้หรือไม่”หลิวซินไม่แปลกใจ นางคิดไว้แล้วว่าเขาจะต้องมาขอเรื่องนี้ หากเป็นเมื่อก่อน นางคงควักเงินที่มี หรือแม้กระทั่งแอบขโมยจากมารดามอบให้เขาจนหมด แต่ตอนนี้…อย่าหวังเลยว่าจะได้แม้แต่อีแปะเดียวจากนางนางแสร้งไอเบา ๆ “ช่วงนี้ข้าไม่ค่อยสบาย ท่านก็รู้ว่าก่อนหน้านี้ไม่นาน ข้าตกน้ำจนป่วย และวันนี้ยังล้มจนมือบาดเจ็บอีก จำเป็นต้องใช้เงินในการรักษาตัวอยู่มาก ข้ากำลังตั้งใจจะไปหาท่านพอดี อยากจะขอยืมเงินจากท่านสักเล็กน้อย พอเป็นค่ารักษายา” นางหยุดพูดพลางไอออกมาอีกครั้ง“ท่านพอจะมีให้ข้าบ้างหรือไม่ เงินที่ข้ามี หมดไปกับค่ารักษาข้าหมดแล้ว ไหน ๆ อีกไม่นานเราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วไ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status