ログインในวันที่สวี่ซินรู้ตัวว่าย้อนเวลากลับมาในอดีตเมื่อชาติที่แล้วอีกครั้ง เรื่องราวต่าง ๆ ที่เลวร้าย สามีที่ตายเพราะตนเอง และมารดาที่ถูกทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี ต่อไปนี้จะไม่ปล่อยให้คนที่รักนางต้องตายอีก
もっと見るإيفلين
"أريد الطلاق." استقرت الكلمات على لساني كطعمٍ مُرٍّ أعجز عن ابتلاعه، رغم أنني كنت قد نطقتها بالفعل. "هل أنتِ متأكدة أنكِ تريدينني أن أبدأ بإعداد أوراق الطلاق؟" جاءني صوت تيسا مجددًا، مشدودًا بالذهول، وكأنها تحاول أن تمنعني من الانهيار عبر الهاتف. لم أجب فورًا. اشتدت أصابعي حول الكأس، وبرودته تنغرس في جلدي، بينما انساب الكحول حارقًا في حلقي. لكنه لم يساعد. لم يُخفف شيئًا. بل على العكس... جعل كل شيء أكثر وضوحًا. قبل ثلاث ساعات فقط، كنت أظن أن لديّ زوجًا. أما الآن؟ أطلقت زفرة خاوية بالكاد سُمعت، بينما ازدادت قبضتي قوة. "افعليها يا تيسا،" قلت أخيرًا بصوت خافت. "ابدئي بإعداد الأوراق." ساد الصمت للحظة على الطرف الآخر. "ذلك الرجل رجل صالح،" قالت بنبرة أكثر هدوءًا، تكاد تكون متوسلة. "لقد تخليتِ حتى عن مهنتك في عرض الأزياء من أجله. إنه يحبك يا إيفلين. إنه الرجل المثالي لك." خرجت مني ضحكة جافة قبل أن أتمكن من منعها. المثالي. نعم، لقد أتقن سيباستيان هذا الدور دائمًا... الزوج المحب، الرجل الذي يعشقه الجميع، الرجل الذي وثقت به ثقةً عمياء حتى أصبح ذلك مصدرًا لإذلالي. لأنه قبل ثلاث ساعات... اشتدت قبضتي على الكأس. كنت أقف أمام المرآة أُسوّي فستاني للمرة التي بدت وكأنها المئة. كان الفستان الأسود المرصع بالترتر يحتضن جسدي بإتقان، بينما كشف الشق الجانبي القدر الكافي من ساقي. أتذكر أنني كنت أبتسم، ولا يشغل ذهني سوى الحماس وأنا أنتظر عودته إلى المنزل لنحتفل بعيد ميلادي معًا. ثم رن هاتفي. ذلك الرقم نفسه مجددًا... الرقم الذي كان يرسل إليّ رسائل غريبة منذ أيام، رسائل تجاهلتها دون اهتمام. كنت على وشك حظره حين وصلت رسالة جديدة. "أنتِ تنتظرين رجلك... بينما هو بين ذراعي امرأة أخرى." اختفت ابتسامتي فورًا، وتحول ارتباكي إلى شعور بارد وحاد. كيف عرفوا أنني أنتظره؟ وكيف عرفوا أنه لم يعد إلى المنزل بعد؟ وقبل أن أستوعب الأمر، وصلت رسالة أخرى... هذه المرة كانت تحتوي على صور. احتبس نفسي وأنا أحدق في الشاشة، بينما بدأ قلبي يخفق بطريقة شعرت بأنها خاطئة. سيباستيان. عارٍ. في السرير. مع امرأة أخرى. "لا..." همست وأنا أهز رأسي، رغم أن قبضتي على الهاتف اشتدت. لا بد أن هذه الصور مزيفة. ذكاء اصطناعي... تعديل... أي شيء إلا أن تكون حقيقية. ثم وصلت رسالة أخرى. "أستطيع أن أرسل لكِ العنوان لتتأكدي بنفسك." ارتجفت يداي وأنا أكتب الرد، بعدما فقدت أفكاري القدرة على حمايتي. "أرسل العنوان." فجاء الرد: "إنهما في قبو منزلك." اتسعت عيناي، وتعثر نبض قلبي بألم. هذا مستحيل. قبو منزلنا لا يستخدمه أحد أبدًا. لا أحد ينزل إليه. ومع ذلك... كان هناك شيء يجذبني نحوه. وقبل أن أدرك، كنت أسير باتجاهه، وكل خطوة أثقل من سابقتها، بينما يزداد الهواء برودة كلما نزلت الدرج. ثم رأيته. ربطة عنق... ربطة عنقه. تلك نفسها التي عدلتها له بيدي ذلك الصباح، وأنا أملسها على صدره بينما كان يبتسم لي. كانت ملقاة على الأرض. وبجانبها حمالة صدر حمراء... مطابقة تمامًا لتلك التي أهداها لي في عيد ميلادي الماضي. انقبض صدري بقوة حتى أصبح التنفس مؤلمًا. ثم رأيتهما. كان سيباستيان يقف هناك، عاريًا تمامًا، قابضًا على شعر امرأة وهي جاثية أمامه، بينما كان قضيبه داخل فمها. تجمد جسدي في مكاني، وعجز عقلي عن استيعاب ما كانت عيناي تريانه بالفعل. ابتعد عنها قليلًا، مشددًا قبضته على شعرها، فرفعت رأسها إليه بابتسامة واثقة. "من الأفضل؟" سألت بصوت ناعم يفيض بالسخرية. "أنا... أم زوجتك؟" ساد الصمت للحظة... وفي تلك اللحظة القصيرة، تحطم قلبي بالكامل. قال بلا اكتراث، وكأنه يتحدث عن أمر تافه: "لا مجال للمقارنة... في السرير، أنتِ الرقم واحد." كانت تلك الكلمات أقسى من أي شيء آخر. اجتاحتني موجة حادة من الغثيان، عنيفة ومباغتة. التوت معدتي بعنف، فتراجعت مترنحة، ويدي تطبق على فمي. لم أستطع البقاء هناك. استدرت وركضت، بينما غامت رؤيتي بالدموع، وكل ما ظننته يومًا حياتي المثالية كان ينهار خلفي. وهكذا انتهى بي الأمر هنا. في حانة لا أعرفها. أتشبث بكأس الشراب وكأنه الشيء الوحيد الذي يبقيني واقفة. "إيفلين؟ هل ما زلتِ معي؟" أعادني صوت تيسا إلى الواقع. رفعت الكأس إلى شفتيّ وأخذت رشفة طويلة، لكن حرقة الكحول لم تُسكت الفوضى التي تعصف بداخلي. "سيباستيان خائن..." خرج صوتي متقطعًا، مثقلًا بكل ما عجزت عن قوله. "أنا... لا أستطيع..." قالت فورًا: "أنتِ لستِ بخير. أين أنتِ؟ سأأتي إليكِ حالًا. هذا ليس شيئًا يمكننا التعامل معه عبر الهاتف. إيفلين، أخبريني أين أنتِ." أدرت رأسي محاوِلة قراءة عنوان المكان، لكن الغرفة مالت قليلًا. دفعت الكرسي للخلف وهممت بالوقوف، إلا أن الحركة كانت أسرع مما ينبغي. اختل توازني، ومال جسدي إلى الأمام قبل أن أتمكن من الإمساك بنفسي. لكن يدًا أمسكت بي. ارتكزت راحتاي على صدر صلب، فتجمدت في مكاني، وانحبس نفسي. رفعت رأسي ببطء. مرّ بصري على فك حاد، وعظمتي وجنتين بارزتين، وأنف مستقيم... ثم توقفت عند عينين زرقاوين نافذتين. وللحظة... نسيت كل شيء. ثم باغتتني الحقيقة. دامون. الأخ غير الشقيق لسيباستيان. الرجل الذي حذرني سيباستيان منه مرات لا تُحصى. خطير. لا يمكن التنبؤ به. وشخص يفترض بي أن أبتعد عنه قدر الإمكان. ومع ذلك... ها أنا بين ذراعيه. ابتعدت بسرعة، وقد بدأ الذعر يتسلل إليّ، لكن الحركة جعلت العالم يدور بعنف أكبر. مال رأسي، واهتز جسدي بعدما فقدت توازني مجددًا. تحركت يده فورًا إلى خصري، وأحاطني بثبات حازم، مانعًا إياي من السقوط. "على رسلكِ،" قال بصوت منخفض، هادئ، يحمل شيئًا غامضًا يصعب قراءته. سرت قشعريرة في جسدي رغماً عني. كان ينبغي أن أبتعد. كان ينبغي أن أقول شيئًا. لكن جسدي رفض أن يطيعني، بينما بدأت حواسي تخبو تحت ثقل كل ما حدث. آخر ما شعرت به... كان قبضته تشتد قليلًا حول خصري. ثم... ابتلعني الظلام.“เด็กน้อยของพ่อ… เจ้าช่างน่าเอ็นดูนัก” ตงจวินมองลูกน้อยในอ้อมแขน พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและปลื้มปิติ กัวหยุนซึ่งเพิ่งดูแลลูกสาวเรียบร้อยแล้ว เดินออกมาจากห้องด้านใน พอเห็นภาพสองพ่อลูกอยู่เคียงกัน นางก็อดยิ้มเอ็นดูไม่ได้ “เป็นอย่างไรเล่า ลูกของเจ้าเหมือนเจ้าหรือไม่” นางเอ่ยถามพลางก้าวเข้ามาใกล้ มองดูหลานชายทั้งสองอย่างพินิจ เด็กน้อยทั้งคู่เป็นเพศชาย แต่กลับมีใบหน้าที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ไม่เหมือนแฝดทั่วไปเลยสักนิด “ข้าว่าพวกเขาไม่เหมือนกันนัก คนหนึ่งหน้าตาคล้ายข้า ส่วนอีกคนกลับเหมือนหลิวซินอยู่มาก” เขาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบาง “แต่ไม่ว่าจะเหมือนใคร ข้าเพียงอยากให้พวกเขาเติบโตเป็นคนเก่งเหมือนภรรยา และแข็งแรงเหมือนข้าเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว” กัวหยุนหัวเราะเบา ๆ และมองเด็กที่อยู่ในอ้อมกอดของตงจวินอย่างเอ็นดู ตงจวินคิดถึงภรรยาที่นอนอยู่ด้านในห้อง ถึงจะรู้ว่านางปลอดภัยแต่ก็อดห่วงไม่ได้ “ตอนนี้ภรรยาข้าหลับแล้วหรือ” เขาหันไปถามแม่ย้ายด้วยสายตาเป็นห่วง “หลับไปแล้ว” กัวหยุนตอบคำถามให้ตงจวินเบาใจลง ตงจวินพยักหน้า ก่อนอุ้มลูกชายทั้งสองเข้าไปในห้องที่ภรรยานอนพักอยู่ ภาพ
หลิวซินที่โผล่ขึ้นจากน้ำ มองเห็นเงาเรือลาง ๆ อยู่ไม่ไกล แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นตงจวิน ทว่าเมื่อสบเข้ากับสายตาเขา…ดวงตาคู่นั้นกลับคลอไปด้วยน้ำตาใส“ข้ากลับมาแล้ว” นางกล่าวเบา ๆ ด้วยเสียงสั่นไหว ดวงตาเปี่ยมด้วยความคิดถึงและโหยหาตงจวินรีบดึงร่างหลิวซินขึ้นมาจากน้ำ แล้วโอบกอดนางแนบอกแน่นราวกลัวว่าจะสูญเสียอีกครั้ง ความอบอุ่นจากร่างบางทำให้หัวใจที่แห้งแล้งถูกเติมเต็มในพริบตา เสียงของเขาแผ่วพร่าจากการกลั้นสะอื้น “เจ้าหายไปไหน ข้าคิดถึงเจ้ามาก…จริง ๆ”เขาซบหน้าลงที่ซอกคอของภรรยาแน่น ก่อนเงยหน้ามองใบหน้าอ่อนหวานที่คิดถึงมานานเหลือเกินหลิวซินลูบหลังสามีเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เมื่อเห็นรอยคล้ำใต้ตาและใบหน้าที่บวมแดงจากการร้องไห้ไม่รู้กี่คืน นางพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “ข้ามีเรื่องมากมายเหลือเกิน อยากเล่าให้ท่านฟัง” เพียงไม่กี่วัน…ชีวิตของนางกลับผ่านเหตุการณ์มหัศจรรย์เกินจะเอ่ย“เจ้าไปอยู่ที่ใดมา รู้หรือไม่ว่าพี่เป็นห่วงเพียงใด” เขาพูดพรั่งพรูด้วยความรู้สึกที่เก็บกดมานาน ทั้งคิดถึง ทั้งหวาดกลัวจะสูญเสียนางไปอีก“ตอนที่ข้าช่วยท่าน ข้าก็หมดสติไป ไม่รู้เลยว่าร่างของข้าเข้าไปในมิติตั้งแต่เมื่อใ
“นั่นเสียงหวงหานนิ!” ผู้ใหญ่หางเจ๋ยรีบยกคบเพลิงขึ้นส่องไปยังทิศที่ได้ยินเสียงนั้น“ข้าก็ได้ยินเช่นกัน ผู้ใหญ่บ้านเรารีบเข้าไปดูเถิด” ชายผู้หนึ่งที่มาช่วยตามหาเอ่ยเร่งด้วยความร้อนใจกัวหยุนซึ่งกำลังร้องไห้ตามหาลูกสาว ได้ยินดังนั้น นางไม่รอช้า รีบวิ่งตรงไปยังเรือที่เพิ่งเทียบท่าทันที พอเห็นภาพตรงหน้า หวงหานพาตงจวินนอนสลบไม่ได้สติ นางกลับมองไปรอบ ๆ แล้วหัวใจแทบหยุดเต้น เพราะไม่เห็นร่างของลูกตนแม้แต่น้อย“หลิวซินเล่า… เจ้าพบนางหรือไม่?” เสียงนางสั่นพร่า ทั้งกลัวทั้งสิ้นหวัง“ท่านป้า…” หวงหานหลบตา น้ำตาไหลอาบแก้ม“ไม่จริง… เจ้าตอบข้ามาเถิด เจ้าพบนางหรือไม่!” กัวหยุนเอ่ยเสียงสั่น มองอีกฝ่ายที่น้ำตาไหลไม่หยุด“หลิวซิน… นางจมลงไปใต้ทะเลขอรับ” เขาพูดออกมาทั้งน้ำเสียงสั่นเครือ“ไม่จริง… ลูกของข้าว่ายน้ำเป็น นางต้องรอดแน่! นางจมลงไปตรงไหน?” กัวหยุนถามเสียงสั่น สติเริ่มเลือนลาง“นางจมตรงน้ำวนขอรับ… พร้อมกับเจียงหมิง” หวงหานตอบพลางหันไปมองผู้ใหญ่บ้านที่เพิ่งเดินเข้ามา พร้อมกับชาวบ้านอีกหลายคน“เจ้าว่าอย่างไรนะ… น้ำวนหรือ?” หางเจ๋ยถึงกับหน้าถอดสี เพราะใคร ๆ ต่างรู้ดี ว่าผู้ใดตกลงไปในน้ำวนนั้น… ไม่ม
“นั่น พวกเขาอยู่ตรงนั้น” หลิวซินชีกระชับฝีเท้าไปยังด้านหน้าท่าเรือที่มีเรือจอดอยู่หวงหานชะโงกมองไปยังเรือลำหน้า มือสั่นเล็กน้อยในความเป็นห่วงแล้วร้องเรียก “ตงจวิน ใช่เจ้าหรือไม่!”ตงจวินซึ่งพยายามดันเจียงหมินออกจากตัว ได้ยินเสียงคุ้นหูนั้น หัวใจที่เคยแตกสลายกลับเต้นแรงอีกครั้งเมื่อเสียงเพื่อนชายผสานกับเสียงหวานที่คุ้นเคยดังมาในความมืด “หวงหาน ข้าอยู่ที่นี่ หลิวซิน เจ้าปลอดภัยหรือไม่” เขาตะโกนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราวกับได้ยึดเอาชีวิตคืนมาหลิวซินน้ำตาไหลพรั่ง นางสะอื้นแล้วบอกเสียงสั่น “ตงจวิน ข้าปลอดภัยแล้ว ท่านอย่ากังวล” เสียงร้องของหลิวซินหวานปนสั่นดังขึ้น เพื่อปลอบให้ความกลุ้มของเขาค่อยๆ เบาบางเจียงหมิงได้ยินชื่อหลิวซิน สีหน้าจึงซีดเซียว เขาไม่คิดว่าสตรีคนนั้นจะรอดจากเปลวเพลิงได้ จึงลงแรงมากขึ้นกับคนตรงหน้าก่อนที่หลิวซินจะมาถึง เจียงหมิงได้นั่งเรือมากับตงจวิน จนพบจุดน้ำวน และถามจนออกรู้ความว่ามีถ้ำที่หายใจได้ตรงนั้น ความตื่นเต้นแวบขึ้นในใจเขา เมื่อเห็นจังหวะที่ตงจวินไม่ทันระวัง เขาสาดผงสีขาวตรงหน้าอีกฝ่ายทันที ผงมึนงงที่กลิ่นเพียงเล็กน้อยก็ทำให้สับสนและควบคุมตัวเองได้ยาก“เจ้าทำอะไ
ในเช้าวันถัดมา ทั้งสองเดินทางเข้าเมืองหลังจัดการธุระทุกอย่างเสร็จสิ้นเรียบร้อย ครานี้พวกเขามิได้มาส่งของดังเช่นทุกวัน“วันนี้ไม่ใช่วันส่งของนี่ขอรับ” หลงจูกล่าวพร้อมยิ้มบาง เมื่อเห็นสองคนที่คุ้นเคยเดินเข้ามา“วันนี้ข้ามีธุระบางอย่างกับคุณชายเหยียน ท่านช่วยไปบอกให้ข้าหน่อยได้หรือไม่” หลิวซินเป็นฝ่าย
เมื่อเกวียนม้ามาถึงบ้านเรียบร้อย ทั้งสามก็ช่วยกันจัดเตรียมอาหาร พลางพูดคุยและรับประทานร่วมกันอย่างอบอุ่น หลังจากอิ่มหนำแล้ว ต่างก็แยกย้ายกันเข้านอนหลิวซินนั่งอยู่เงียบ ๆ ในห้อง พลันรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าจากทั้งวัน นางมัวแต่จัดการเรื่องของบิดา จนเผลอลืมสิ่งสำคัญอีกอย่างไป สายตาของนางเหลือบมองไปยัง
หลิวซินนั่งพักจนหายเหนื่อย ก่อนเงยหน้ามองตงจวินด้วยดวงตาแดงช้ำเล็กน้อยตงจวินเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้ว เขาเดาในตอนแรกว่าน้ำคงเข้าตา แต่เมื่อสังเกตดี ๆ จึงรู้ว่านางร้องไห้ “เจ้าร้องไห้หรือ” เขาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แฝงความตกใจและเป็นห่วงเมื่อภาพโครงกระดูกใต้ถ้ำผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง หยาดน้ำตาของนางก็ริ
เจียงหมิงเดินทางกลับมายังเมืองเซียงหยางอีกครั้ง หลังจากพ่อตารู้ว่าเขาสอบไม่ผ่าน จึงไล่เขาออกจากเรือนในทันที ความอับอายและโทสะตีตื้นขึ้นมาในอก เขาเผลอเอ่ยถ้อยคำไม่ดีออกไป ทั้งที่ในใจเองก็ขมขื่นยิ่งนัก จะให้ทำเช่นไรได้ เขาพยายามสอบฉิวไฉ่มาถึงสองครั้งแล้ว นี่เป็นครั้งที่สามกลับยังพลาดอีก ใครเล่าจะคาดค












レビュー