LOGINมีกลิ่นที่คุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ได้ปะทะที่ปลายจมูก พร้อมกับลมหนาวที่พัดเอาความเย็นเข้ามา "แม่นางซู" เสียงที่คุ้นเคยทำให้นางตื่นตกใจ นางหันกลับมาและผลักไป๋หลี่ชิงออกไป พร้อมกับพูดด้วยใบหน้าที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็งว่า "ไป๋หลี่ชิง เป็นสุภาพบุรุษบนขื่อคาน มันสนุกมากเลยใช่ไหม?" ไป๋หลี่ชิงถอยห
"ซู่ซู่——" ลมหนาวพัดมากระทบกับใบหน้าของคนทั้งสอง จนรู้สึกเจ็บอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ กิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ริมทางแกว่งไปมาสองสามครั้ง ทำให้หิมะไหลตามใบไม้และตกลงสู่พื้นเสียงดังเปาะแปะ ซึ่งเมื่อตกลงไปในพื้นที่หิมะที่กว้างใหญ่แล้วนั้น มันก็ทำให้รู้สึกหนาวเหน็บเป็นอย่างมาก พ่อเฒ่าซูพูดคัดค้าน
เมื่อซูเหลียนเฉิงและซูลิ่วหลางเข้ามาในห้อง นางก็เอื้อมมือไปบีบเอวของซูฉางโซว่ อย่างดุเดือด แล้วพูดคำรุนแรงออกมาว่า "เจ้ามีสมองหรือเปล่า ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าต่อต้านบ้านรอง ทำไมไม่ฟังเลยล่ะ?" ซูฉางโซว่ไม่ได้จริงจังกับมัน และพูดด้วยรอยยิ้ม "เมียจ๋า เจ้าจะกลัวเขาไปทำไม แล้วอีกอย่าง พี่รองก็ไม่ไ
เมื่อซูหวั่นได้ยินดังนั้นจึงเดินออกไป หมูถูกแบ่งและแต่ละชิ้นมีขนาดเท่ากัน ขั้นแรกนางโรยเกลือบนเนื้อแต่ละชิ้นแล้วเกลี่ยให้ทั่วเนื้อแต่ละชิ้นแล้วใส่ในขวดเพื่อหมัก หลังจากผ่านไปสองสามวันก็สามารถนำไปแขวนบนฟืนและรมควันได้ หมูและเศษหมูหนักประมาณหนึ่งร้อยกิโลกรัม ซูหวั่นเก็บไว้ยี่สิบห้ากิโลกรัม
แม่เฒ่าเซี่ยงได้ยินนางพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของนางก็อ่อนลง นางกังวลและพูดว่า "ฉางอานอายุมากขึ้นแล้ว เขาควรจะหาภรรยาหลังจากการสอบในฤดูใบไม้ผลิ ตราบใดที่เขามีชื่อเสียงในซิ่วไฉ ผู้หญิงที่สูงศักดิ์พวกนั้น เขาก็เลือกได้ตามใจชอบไม่ใช่หรือ?" นางจางแอบพึมพำอยู่ในใจว่าสตรีผู้สูงศักดิ์ทุกคนต้องการแต่ง
ซูซานหลางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ตอนแรกท่านป้าไม่เห็นด้วย แต่ต่อมานางก็ผ่อนคลายเมื่อได้ยินว่าครอบครัวมีวิธีที่จะให้พี่รองกลายเป็นซิ่วไฉได้" ที่แท้ก็เพราะแบบนี้นี่เอง รายชื่อที่จะเข้าสอบซิ่วไฉเป็นสิ่งที่หาได้ยากมาก นอกจากนี้ ซูเอ้อหลางยังอยู่ในคุกซึ่งเทียบเท่ากับการสิ้นสุดอาชีพการงานของเข
ใบหน้าของนางหวางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ นางปีนลงมาจากกำแพงด้วยความโกรธ และรับไม้กวาดของแม่เฒ่าเซี่ยงที่โยนมาแบบเต็มๆ นางหลบไม่ทัน หลังจากถูกเคว้งไม้กวาดมาโดน นางก็บุ้ยๆปาก กัดฟันแล้วพูดว่า“ท่านแม่ นี่มันอะไรกัน?” ขณะที่พูด นางก็ก้มไปหยิบไม้กวาดขึ้นมา และคิดที่จะเคว้งมันกลับไปที่แม่เฒ่า
นางได้วางสมุนไพรบางอย่างเอาไว้ที่นี่ และกลิ่นเนื้อไม้ก็ไม่ได้แรงขนาดนั้น “ลุงชิงคะ พรุ่งนี้ลุงช่วยพาคนงานมาขุดห้องใต้ดินสองแห่งที เงินค่าจ้างได้รับตามเดิมค่ะ” ซูหวั่นล้างมือ และมองไปที่ซูชิง “ห้องใต้ดินจะต้องลึกและกว้างมากกว่านี้นะคะ” นี่เป็นสิ่งที่ซูชิงทำเป็นประจำอยู่แล้ว เพื่อเลี้ยงดูโ
สามสิบตำลึงไม่ใช่จำนวนเล็กน้อยเลย แต่มันเป็นเงินที่พวกเขาได้เก็บออมมานานหลายปี ตอนนี้แรงงานอย่างเจ้ารองไม่มีแล้ว แม่เฒ่าเซี่ยงก็ไม่รู้ว่าจะหาเงินอัดมาจากไหนแล้ว นางจึงทำได้เพียงเจียดเงินส่วนนี้มาเป็นเงินใช้ตอนแก่ได้เท่านั้น เพื่อไม่ให้เงินส่วนนี้มีปัญหาในภายหลัง พ่อบ้านหลินหัวเราะเยา
พี่ฉ่ายอวิ๋นกินน้ำที่ไม่สะอาดเข้าไปถึงทำให้ป่วยจนท้องโตได้ขนาดนั้น แม้ว่าซูหวั่นไม่ได้พูดในส่วนที่เหลือ นางหลี่ก็สามารถเข้าใจได้ นางเป็นคนรักความสะอาด ต่อให้ซูหวั่นจะไม่เตือน นางก็จะเข้าใจ ก่อนหน้านี้ไม่ได้สะดวกขนาดนั้น แต่ตอนนี้สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนแล้ว นางจะใส่ใจในทุกด้าน หลัง







