หวนคืนครานี้ ข้ามิขอเป็นเบี้ยล่าง

ตอนที่ 1จุดจบของสตรีโง่เขลาท่ามกลางความมืดมิดที่เหน็บหนาวจนเข้าถึงกระดูก ​ร่างที่เปลือยเปล่าของมู่รั่วซีนอนพังพาบอยู่บนพื้นไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่ ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วรุนแรงเสียจนความหนาวเหน็บของหิมะที่โปรยปรายกลายเป็นเพียงความรู้สึกแผ่วเบา ผิวที่เคยขาวเนียน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยราคีคาวจากน้ำมือของบุรุษวัยฉกรรณ์นับสิบที่รุมย่ำยีไม่เหลือชิ้นดี กลิ่นคาวกามคละคลุ้งปนเปไปกับกลิ่นอับชื้นของอารามร้างหลังเก่า ที่ครั้งหนึ่งนางเคยถูกส่งให้มาอยู่ที่นี่เพื่อสำนึกกับความผิดที่นางไม่ได้ทำภาพความทรงจำสุดท้ายของนางคือนางกำลังนั่งดื่มชากับน้องสาวอยู่ในจวนของสามี...ก่อนจะตื่นขึ้นมาพบกับนรกบนดินเสียงหัวเราะเยาะหยันของชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นยังคงก้องอยู่ในหู ราวกับเสียงภูตผีที่ตามหลอกหลอน “พี่หญิง... ท่านดูสภาพตัวเองในตอนนี้สิ ช่างน่าเวทนานัก ข้าเห็นแล้วยังอดใจหายแทนไม่ได้จริงๆ”น้ำเสียงอ่อนหวานรื่นหูที่นางเคยรักและเอ็นดูดังขึ้นที่หน้าประตูอาราม มู่หลันฮัว น้องสาวต่างมารดาผู้มีใบหน้างดงามหมดจดเดินกรีดกรายเข้ามาใกล้ ชายกระโปรงสีชมพูกลีบบัวของนางสะอาดสะอ้านตัดกับความโสโครกที่มู่รั่วซีกำลัง

ตอนที่ 3 บุปผาซ่อนพิษเมื่อรถม้าตระกูลมู่เคลื่อนตัวมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูจวนมู่โหว มู่หลันฮัวก็ก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าที่อ่อนช้อยงดงาม ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ดูละมุนตา หากใครได้เห็นก็คงต้องชื่นชมในความงามและจิตใจที่เมตตาของนางที่ดั้นด้นไปเยี่ยมพี่สาวถึงบนเขาชิงซาน“คุณหนูรอง กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ย สาวใช้คนสนิทที่สุดของหลันฮัวรีบวิ่งเข้ามารับ “เหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ บ่าวเตรียมน้ำแกงรังนกไว้ให้ท่านแล้ว”หลันฮัวพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะถามเสียงเบา “วันนี้ที่จวนมีแขกมาเยือนหรือไม่?”“มีเจ้าค่ะ! องค์ชายรองเสด็จมาที่จวนตั้งแต่ช่วงสาย ตอนนี้กำลังสนทนากับท่านโหวอยู่ที่ห้องโถงใหญ่เจ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดวงตาของมู่หลันฮัวฉายแววพึงพอใจขึ้นมาวูบหนึ่ง ตลอดหนึ่งเดือนที่มู่รั่วซีถูกส่งตัวไปที่วัดเขาชิงซาน เยี่ยนเฉิงกงมาที่จวนโหวแทบจะทุกวันโดยอ้างว่ามาปรึกษาท่านพ่อเรื่องงาน แต่สายตาของเขากลับคอยมองหาแต่นางเสมอหลันฮัวไม่ได้รีบร้อนเข้าไปในห้องรับรอง นางกลับไปที่ห้องพักเพื่อเปลี่ยนอาภรณ์เสียใหม่ นางเลือกสวมชุดฮั่นฝูสีขาวบริสุทธิ์ ทอด้วยผ้าไหมเนื้อละเอี

ตอนที่ 5 คุณหนูใหญ่เปลี่ยนไปมู่จิ้นหยวนที่ยืนสังเกตการณ์อยู่บนระเบียงไกลๆ ขมวดคิ้วมุ่นในตอนแรก มือของเขาไพล่หลังและกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เขาเตรียมพร้อมที่จะเดินเข้าไปตำหนิบุตรสาวคนโตหากนางเริ่มแผดเสียงอาละวาดหรือลงไม้ลงมือกับสาวใช้เหมือนอย่างที่เคยทำ ทว่าภาพที่เขาเห็นกลับทำให้หัวใจที่เคยเต็มไปด้วยโทสะและเหนื่อยหน่ายกลับสั่นไหวด้วยความประหลาดใจ“ดูท่า...การส่งนางไปอยู่ที่วัดเขาชิงซานครั้งนี้ จะขัดเกลานิสัยที่แข็งกระด้างของนางได้จริง ๆ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นกว่าเมื่อครู่มาก “หากเป็นเมื่อก่อน ป่านนี้อาฝูคงหัวร้างข้างแตกไปแล้ว แต่วันนี้นางกลับนิ่งสงบและรู้จักเมตตาบ่าวไพ่ รั่วซีเติบโตขึ้นแล้วจริงๆ”หลิวซื่อที่ยืนอยู่ข้างกาย ถึงกับนิ่งค้างไปนาน ดวงตาที่เคยฉายแววอ่อนโยนจอมปลอมบัดนี้เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจที่ไม่อาจเก็บงำได้มิด ใบหน้าที่พอกแป้งไว้อย่างดีดูจะซีดลงไปถนัดตา นางวางแผนมาอย่างดิบดี ให้อาฝูไปกระตุ้นโทสะของรั่วซีเพื่อให้ภาพลักษณ์นังปีศาจตราตรึงใจมู่จิ้นหยวนอีกครั้งก่อนงานเทศกาลล่าสัตว์ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตาลปัตร“นั่นสิเจ้าคะท่านพี่...” หลิวซื่อรีบปั้นสีหน

ตอนที่ 7 ละครฉากใหญ่ในคืนต่อมา เหตุการณ์ยังคงดำเนินไปเช่นเดิม อาฝูเดินเข้ามาพร้อมถาดน้ำแกงรังนก ท่าทางของนางดูนอบน้อมยิ่งกว่าเก่า เพราะเห็นว่ามู่รั่วซีไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร มิหนำซ้ำยังดูจะเชื่องขึ้นกว่าเดิมมาก“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ น้ำแกงรังนกอุ่น ๆ มาแล้วเจ้าค่ะ วันนี้ฮูหยินกำชับให้บ่าวใส่โสมคนเพิ่มเข้าไปอีกเล็กน้อย เพื่อให้ท่านมีเรี่ยวแรงก่อนวันงานพรุ่งนี้เจ้าค่ะ” อาฝูเอ่ยเสียงหวานรั่วซีที่นั่งอ่านตำราอยู่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น นางส่งยิ้มที่ดูเลื่อนลอยเล็กน้อยให้อีกฝ่าย แสร้งทำเป็นว่าฤทธิ์ยาจากเมื่อคืนยังหลงเหลืออยู่บ้าง “ขอบใจเจ้ามากอาฝู วางไว้ตรงนั้นเถิด”“บ่าวอยากเห็นคุณหนูดื่มให้หมดก่อนบ่าวจะกลับเจ้าค่ะ จะได้มั่นใจว่าท่านจะหลับสบาย” อาฝูยังคงกดดันด้วยท่าทีที่เป็นห่วงเป็นใยรั่วซีหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “เจ้าช่างเป็นบ่าวที่ซื่อสัตย์เสียจริง”นางหยิบถ้วยน้ำแกงขึ้นมา กลิ่นของมันฉุนกึกจนนางอยากจะอาเจียนออกมาเสียเดี๋ยวนั้น ปริมาณของยาที่ผสมมาวันนี้แรงกว่าเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด หากเป็นสตรีธรรมดาดื่มเข้าไปคงได้เดินละเมอแก้ผ้าไปตบตีผู้คนกลางตลาดเป็นแน่ รั่วซียกถ้วยขึ้นบังใบหน้า แสร้งทำเป็นจิบ ทว่