1989 ย้อนเวลากลับมาเป็นนิติเวชสาวหัวใจแกร่ง

บทที่ 1 ถูกทอดทิ้ง (1)ค่ำคืนหนึ่งในปี 1995 บรรยากาศรอบกายรายล้อมไปด้วยสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา มันช่างหนาวเหน็บเสียจนบาดลึกเข้าถึงแก่นกระดูก ร่างของเหยาเซิ้งอวี้ทรุดฮวบลงบนพื้นคอนกรีตที่เปียกโชก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ ผสมปนเปกับกลิ่นดินและไอชื้น มือที่เคยประคองมีดผ่าตัดอย่างมั่นคง ตอนนี้กลับสั่นเทาและอาบไปด้วยสีแดงฉานชวนให้สะดุดตา"นังผู้หญิงขี้อิจฉา! กล้าดียังไงมาลบหลู่ท่านอาจารย์ปู่!"เสียงตะโกนด่าทออย่างบ้าคลั่งดังระงมมาจากกลุ่มคนที่ยืนล้อมรอบ พวกเขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือบรรดาผู้ศรัทธาในลัทธิร่างทรงที่กำลังรุมล้อมดักทำร้ายเธอ ก้อนอิฐและไม้หน้าสามถูกฟาดลงบนร่างกายของเธออย่างไร้ความปรานี เพียงเพราะเธอพยายามนำผลการวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ออกมาแฉว่าน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ของเซี่ยหรันอิง แท้จริงแล้วคือสารเคมีอันตรายที่ออกฤทธิ์กดประสาทเหยาเซิ้งอวี้พยายามจะยันตัวขึ้น ลมหายใจขาดห้วงและหนักอึ้ง ทุกครั้งที่ขยับ ความเจ็บปวดพลุ่งพล่านจากซี่โครงที่หักร้าวประท้วงการเคลื่อนไหว นัยน์ตาที่เคยคมปลาบดุจใบมีดเริ่มพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำตาและคราบเลือดพริบตานั้น เสียงรองเ

บทที่ 2 งานเลี้ยง (1)ความทรงจำเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนไหลย้อนกลับมาในหัวเปรียบเสมือนม้วนฟิล์มเก่าที่ถูกนำมาฉายซ้ำ ปี 1978 ตอนที่เธออายุสิบสามปี และกำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมตัวไปเรียนแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ จู่ ๆ พ่อแม่ของเธอได้จูงมือเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้ม ท่าทางหวาดกลัวและขี้อายคนหนึ่งเข้ามาในบ้าน เด็กคนนั้นอายุน้อยกว่าเธอหนึ่งปี สวมชุดกระโปรงสีมอซอแต่กลับได้รับการประคบประหงมจากแม่ของเธออย่างออกหน้าออกตา'เซิ้งอวี้ ช่วงที่ลูกไม่อยู่ แม่คงเหงาน่าดู อีกทั้งระยะนี้แม่สุขภาพไม่ค่อยดี พ่อกับแม่เลยรับหรันอิงจากสถานสงเคราะห์เอามาอุปถัมภ์เป็นลูกสาวอีกคนของบ้านเรา หวังให้เธอมาช่วยดูแลแม่แทนลูกน่ะ'นั่นคือข้ออ้างสวยหรูที่มู่เยี่ยนถิงใช้ตบตาเธอ ในตอนนั้นเหยาเซิ้งอวี้คือผ้าขาวที่แสนบริสุทธิ์ เธอหลงเชื่อคำพูดเหล่านั้นอย่างสนิทใจ รู้สึกสงสารและเอ็นดูเด็กกำพร้าผู้น่าสงสารคนนี้จนหมดหัวใจ ยอมถอยให้ทุกอย่าง แบ่งปันเสื้อผ้า ของเล่น แม้กระทั่งความรักจากครอบครัว โดยไม่เคยรู้เลยว่า งูพิษที่เธออุตส่าห์ให้ที่พักพิง จะเติบโตขึ้นมาแว้งกัดจนเธอไม่เหลือแม้แต่ลมหายใจเหยาเซิ้งอวี้เค้นเสียงหัวเราะหยันในลำคอ แววตาที