ตอนที่ 9

ระหว่างที่กำลังรออาหารมาเสิร์ฟ ตรีชฎาก็เริ่มเปิดฉากชวนสิบทิศคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้สารพัด ที่เธอจะสรรหามาคุยกับเขา ส่วนมากหญิงสาวมักจะถามเขาเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวเสียมากกว่า เพื่อที่จะเก็บไว้เป็นข้อมูลว่าเขาชอบอะไรไม่ชอบอะไร สิบทิศก็ต้องจำใจตอบทุกครั้งเวลาที่เธอถามมา เพราะสายตาของผู้เป็นมารดาจ้องมองเขาเสียจนตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกอึดอัดเป็นที่สุด

ที่มารดาชวนตรีชฎามาทานข้าวเย็นด้วยกัน ทำไมเขาถึงไม่เอะใจตั้งแต่แรกนะ ว่านี่คือแผนการที่มารดาได้วางไว้ เพื่อต้องการจะจับคู่ให้เขา ชายหนุ่มไม่เข้าใจเลยว่า ผู้หญิงคนนี้มีดีอะไรนักหนา มารดาของเขาถึงอยากจะได้เธอมาเป็นลูกสะใภ้นัก

‘เหอะ ถ้าอยากจะจับก็จับไปเถอะ เขาไม่สนใจหรอก เพราะยังไงเขาก็ไม่มีวันหลวมตัวไปกับแผนการของมารดา เอาแม่นางยั่วคนนี้มาทำเมียหรอก ฮึ่ย! แค่คิดก็ขยะแขยงเต็มทน ผู้หญิงที่สวยแต่รูปกาย แต่ข้างในยับเยินไม่มีชิ้นดีอย่างแม่นางยั่วคนนี้ ใครจะเอาลง’

‘คนอย่างสิบทิศจะแต่งงานทั้งที ผู้หญิงที่เขาจะเลือกมาเป็นภรรยาและแม่ของลูก จะต้องสะอาดผุดผ่องเท่านั้น!’

“สิบ ตักปลากะพงให้น้องหน่อยสิลูก”

“หมูทอดอีก น้องตักไม่ถึง”

“ตักต้มยำให้น้องด้วยสิตาสิบ”

คุณหญิงสิรินดาคอยกำกับเขาจนแทบจะกระดิกตัวไปไหนไม่ได้ ต้องคอยตักอาหารให้ตรีชฎาตามคำสั่งของคุณแม่บังเกิดเกล้า ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ ตกลงนี่เขาเป็นลูกของนางหรือเป็นทาสของแม่นางยั่วกันแน่

“ขอบคุณค่ะ”

เสียงหวานใสกล่าวขอบคุณ ใช้ช้อนตักอาหารรับประทานอย่างเอร็ดอร่อยไปถึงทรวงใน

ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยทานอาหารที่ไหนอร่อยได้เท่าวันนี้เลย ก็อย่างว่าล่ะนะ สุดที่รักของเธอเป็นคนตักให้นี่

‘เฮ้อ สงสัยมื้อนี้เธอคงอิ่มอกอิ่มใจไปหลายวันเลยทีเดียว’ เธอคิด

“คุณสิบ ไม่ทานล่ะคะ อาหารไม่ถูกปากเหรอ”

ดวงตากลมโตมองชายหนุ่มที่เอาแต่เขี่ยข้าวในจานไปมา ไม่ยอมตักเข้าปากสักที ก็อดที่จะถามเขาด้วยความสงสัยไม่ได้

เมื่อเห็นว่าสิบทิศไม่ตอบ หญิงสาวเลยตัดสินใจหยิบกุ้งเผาตัวโตให้เขาทันทีอย่างไม่ต้องรอคำอนุญาต

“นี่ค่ะ กุ้งเผาตัวโต เนื้อเยอะน่าทานมากเลยนะคะ”

ใบหน้าคมคายผินไปมองหน้าสวยเนียน พร้อมกับทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ไม่พอใจนักที่เธอถือวิสาสะหยิบกุ้งเผามาใส่ในจานของเขา

“อ้าว คุณสิบขา ไม่ทานล่ะคะ กุ้งเผาอร่อยมากเลยนะคะ เอ หรือว่าคุณสิบขี้เกียจแกะ ไม่เป็นไรค่ะ งั้นเอามานี่ ผิงจะแกะให้”

ตรีชฎาสรุปความเองคนเดียว เพราะเข้าใจว่าคุณสิบของเธอคงจะขี้เกียจแกะกุ้งตัวนี้ เธอเลยอาสาทำหน้าที่ในการแกะกุ้งให้คุณชายสิบทิศทานเอง

“มาค่ะ เดี๋ยวผิงป้อนนะคะ อ้ำสิคะ”

กุ้งเผาตัวโตถูกยื่นมาตรงหน้าชายหนุ่มอย่างเอาใจราวกับเขาเป็นเด็กเล็ก

สิบทิศอึกอักอยู่สักพัก แต่เมื่อเหลือบไปเห็นสายตานางพญาสิรินดาจ้องมา เป็นการบังคับให้เขาทาน ริมฝีปากบางเฉียบจึงต้องอ้าปากรับกุ้งตัวโตที่หญิงสาวป้อนอย่างว่าง่าย ตรีชฎาฉีกยิ้มหวานรู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นพิเศษที่ได้ป้อนกุ้งเผาให้ชายหนุ่มทาน

และแล้วการรอคอยให้ถึงเวลานี้ก็สิ้นสุดลง สิบทิศรู้สึกดีใจอย่างเหลือล้นที่จะได้รอดพ้นจากความอึดอัดนี้เสียที แค่นั่งกินข้าวกับแม่นางยั่ว เขาก็เบื่อจะตายอยู่แล้ว อยากจะหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด

แต่เห็นทีเขาคงต้องดีใจเก้อ เมื่อคุณหญิงสิรินดามารดาของเขาดันมาเจอเพื่อนเก่าขณะกำลังเดินออกจากร้านอาหารเสียนี่ นางจึงขออยู่คุยกับเพื่อนเก่า แล้วจะโทร.บอกให้คนขับรถที่บ้านมารับ ส่วนตรีชฎานางก็ให้เขาเป็นคนไปส่งเธอ เนื่องจากตอนมา นางให้หญิงสาวนั่งรถมาด้วยกัน ฉะนั้นจึงเป็นหน้าที่ของเขา ที่ต้องไปส่งเธอให้ถึงที่

'โอ๊ย! วันนี้มันเป็นวันอะไรกันวะเนี่ย ช่างซวยซ้ำซวยซ้อนจริงจริ๊ง’

สิบทิศร่ำร้องอยู่ในใจ แต่รู้สึกว่าวันนี้จะเป็นวันที่ดีแสนดีของตรีชฎาเสียจริง ที่ได้มีโอกาสอยู่กับเขาตามลำพังสองต่อสอง

‘เฮ้อ ทำไมโชคชะตาถึงได้เข้าข้างแกแบบนี้นะยายผิง’

          

ระหว่างการเดินทางกลับ ตรีชฎารู้สึกอึดอัดใจมาตลอดทาง เพราะตั้งแต่ขึ้นรถมากับเขา สิบทิศก็เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถ ไม่มีการพูดคุยกับเธอใด ๆ ทั้งสิ้น บรรยากาศในรถปกคลุมด้วยความเงียบงันมานาน ทำให้หญิงสาวมิอาจทนต่อไปได้ ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีสวยจึงเอ่ยขึ้น

“คุณสิบขา”

“อะไร”

น้ำเสียงห้วนกระชากเปล่งออกมา ด้วยความหงุดหงิดปนรำคาญ

“คุณสิบไปเที่ยวที่ผับบ่อยไหมคะ” 

นัยน์ตาหวานซึ้งมองหน้าชายหนุ่มอย่างรอคำตอบ สิบทิศถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

“แล้วแต่อารมณ์ จะถามทำไม”

เขาตอบเสียงเรียบ ในขณะที่สายตาก็ยังจ้องมองถนนหนทางด้านหน้า

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ผิงแค่ถามเฉย ๆ ผิงก็ไปที่นั่นออกจะบ่อย ไม่เห็นจะเจอคุณสิบเลย”

เสียงหวานติดจะงอนเขานิดหนึ่ง ที่เธอถามแล้วเขาก็ดันมาย้อนถามเธออีก เธอก็แค่อยากรู้ว่าเขาไปที่นั่นบ่อยแค่ไหน ถ้าไปบ่อยแล้วทำไมเธอถึงเพิ่งจะได้เจอเขาเมื่อไม่กี่วันมานี้เองก็เท่านั้น

“เจอหรือไม่เจอ แล้วคุณจะถามให้มันได้อะไรขึ้นมาฮะ น่ารำคาญ”

เสียงเข้มยอกย้อน ก่อนจะสบถด้วยความรำคาญใจเป็นที่สุด

“ก็ผิงอยากรู้นี่คะ ถามไม่ได้เหรอ” 

นัยน์ตากลมโตจ้องเขาตาแป๋วอย่างไร้เดียงสา สิบทิศเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้

‘ดูเอาเถอะ แม่นางยั่ว ทำมาเป็นมองเขาตาแป๋ว โธ่เอ๊ย คิดว่าตัวเองน่ารักตายแหละ หึ กระแดะจริง ๆ’