ตอนที่ 8

“แต่แม่ครับ...”

สิบทิศกำลังจะค้านด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ถูกนางขัดขึ้นเสียก่อน

“ทำไมจ๊ะตาสิบ มีปัญหาอะไรหรือ”

“เปล่าครับ คุณแม่อยากจะชวนใครไป ก็แล้วแต่คุณแม่เถอะครับ ผมจะไปรอที่รถก่อน จะไปก็เร็ว ๆ ผมไม่ชอบรอใครนาน ๆ”

ร่างสูงยอมจำนนทั้งที่ปากก็พูดกระแทกแดกดันหญิงสาวไปด้วย นัยน์ตาสีนิลปรายมองสาวสวยอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหมุนตัวเดินปึงปังไปรอที่รถด้วยความขัดใจ

คำกระแทกกระทั้นของสิบทิศ ทำเอาหน้าสวยสลดวูบลงทันควัน เมื่อรู้ว่าเขาไม่พอใจและไม่ต้องการให้เธอไปด้วย เหมือนเขาเกลียดเธอ ทั้งที่เธอยังไม่เคยไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจเลยด้วยซ้ำ แต่คุณหญิงสิรินดาเอ่ยชวนเธอแล้ว ผู้ใหญ่ออกปากชวนขนาดนี้ เธอก็ไม่อยากจะเสียมารยาท แล้วอีกอย่างนี่ก็เป็นโอกาสอันดีที่เธอจะได้อยู่ใกล้ชิดกับเขา เธอจะปฏิเสธได้อย่างไรกันเล่า

“ไม่เป็นไรนะหนูผิง ตาสิบจะพูดยังไงก็ช่าง ไม่ต้องไปฟังมันหรอก ไอ้ลูกคนนี้ ป้ารู้นะว่าหนูคิดยังไงกับลูกชายป้า อย่าเพิ่งท้อนะลูก ยังไงป้าก็เชียร์หนูเต็มที่ ถ้าหนูชอบตาสิบจริง ๆ ป้าก็ไม่ขัด”

คุณหญิงสิรินดายิ้มละมุน บีบมือบางของตรีชฎาเพื่อให้กำลังใจ

“เอ่อ ไม่ใช่...”

ยังไม่ทันจะปฏิเสธ เธอก็ถูกนางแทรกขึ้นก่อน

“อย่ามาปฏิเสธเลยจ้ะ ป้าอาบน้ำร้อนมาก่อน ทำไมป้าจะดูไม่ออก ว่าสายตาของหนูน่ะ เวลามองตาสิบ มันเต็มไปด้วยความรักมากมายขนาดไหน ไม่ต้องอายหรอก สมัยนี้จีบผู้ชายก่อนก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน” 

ใบหน้าสวยแดงระเรื่อขึ้นทันตา เพราะเขินอายที่คุณหญิงสิรินดาล่วงรู้ความรู้สึกของเธอที่มีให้กับสิบทิศ แต่ยังไงซะเธอก็ยังโชคดีที่คุณหญิงสิรินดาไม่รังเกียจเธอ และไม่กีดกันความรักของเธอ กลับสนับสนุนเธอเต็มที่ขนาดนี้ เธอก็ควรจะเดินหน้าให้ถึงที่สุด ต้องท่องไว้

‘ด้านได้อายอด’

ตรีชฎาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความมั่นใจให้กับตัวเอง ก่อนจะรีบไปหยิบกระเป๋าสะพายของตน แล้วเดินตามคุณหญิงสิรินดาออกไปทันที เพื่อไม่ให้สิบทิศรอนาน เดี๋ยวเขาจะหาว่าเธอช้าอีก

ร้านอาหารริมน้ำ ถูกตกแต่งให้กลมกลืนกับบรรยากาศได้อย่างเป็นธรรมชาติ ด้านหน้าของร้านมีดอกไม้นานาพันธุ์ปลูกไว้ในกระถางอย่างสวยงาม ส่วนทางเข้านั้นเป็นซุ้มที่ประดับประดาไปด้วยแสงไฟหลากหลายสีสัน ตลอดทางเดินก็มีดอกแก้วสีขาวบริสุทธิ์ ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่ว ยิ่งเข้ากับบรรยากาศยามค่ำคืนเสียจริง

“สวัสดีค่ะ ร้านดอกแก้วริมน้ำ ยินดีต้อนรับค่ะ”

พนักงานต้อนรับในชุดไทยประยุกต์คนหนึ่งกล่าว ยามเห็นลูกค้าเดินเข้ามาด้วยกิริยาอ่อนช้อย

“ไม่ทราบว่ามากี่ท่านคะ” พนักงานสาวเอ่ยถามต่อ

“สามคนจ้ะ” คุณหญิงสิรินดาตอบด้วยรอยยิ้ม

“ถ้าอย่างนั้น เชิญที่โต๊ะด้านในเลยค่ะ”

พนักงานต้อนรับผายมือ แล้วค้อมตัวลงเล็กน้อย เชิญลูกค้าทั้งสาม ก่อนจะเดินนำหน้าพาลูกค้าไป

โต๊ะอาหารที่พนักงานต้อนรับได้พาคุณหญิงสิรินดา สิบทิศ และตรีชฎามานั้น เป็นโต๊ะที่อยู่ด้านในสุดและติดกับริมแม่น้ำ ซึ่งสามารถชมวิวทิวทัศน์ที่เป็นธรรมชาติได้อีกด้วย บวกกับบรรยากาศที่เย็นสบายโดยไม่ต้องพึ่งเครื่องปรับอากาศนั้น ช่างเป็นอะไรที่ลงตัวกันจริง ๆ 

คุณหญิงสิรินดาจัดแจงนั่งที่เรียบร้อย เอากระเป๋าที่นางหิ้วมาด้วยวางไว้บนเก้าอี้ข้าง ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมานั่งคู่กับนาง โดยเฉพาะพ่อลูกชายตัวดี แต่มีหรือที่สิบทิศจะสน มือหนาหยิบกระเป๋าของมารดาขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เอ๊ะ! ตาสิบ ทำไมไม่ไปนั่งฝั่งโน้นกับหนูผิงล่ะ ตรงนั้นก็ว่าง จะมาแย่งที่วางกระเป๋าของแม่ทำไม”

คุณหญิงสิรินดาแสร้งว่าชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะลุก

“คุณแม่ก็เอากระเป๋าวางไว้บนโต๊ะสิครับ ผมจะนั่งตรงนี้”

สิบทิศเถียงกลับ เรื่องอะไรที่เขาจะต้องไปนั่งฝั่งโน้นกับตรีชฎาด้วย 

“แม่จะวางกระเป๋าตรงนี้ มีอะไรไหม ไปนั่งฝั่งโน้นกับหนูผิงไป”

นางพูดเสียงแข็งอย่างไม่ยอมท่าเดียว ออกแรงผลักสิบทิศให้ลุกขึ้นโดยแรง ก่อนจะยึดเก้าอี้ไว้ไม่ให้เขานั่ง

ดวงตาคมมองผู้เป็นมารดาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ามารดาจงใจอยากให้เขานั่งคู่กับตรีชฎา เขาถึงได้ดื้อดึงไม่ยอมง่าย ๆ

“เอ๊ะ! ไปสิ ยังจะยืนอยู่อีก จะได้สั่งอาหารมาทานกันสักที”

เมื่อโดนมารดาไล่ซึ่ง ๆ หน้า สิบทิศจึงต้องเดินไปนั่งข้างตรีชฎาด้วยความขัดใจ ผิดกับสาวสวยที่แอบอมยิ้มดีใจเมื่อเขามานั่งข้างเธอ

เมื่อทุกอย่างลงตัว คุณหญิงสิรินดาจึงสั่งอาหารกับพนักงานที่มารับออร์เดอร์ พลางถามหญิงสาวอย่างเอาอกเอาใจ ทำให้ตรีชฎารู้สึกเกรงใจนางยิ่งนัก จึงตามใจคุณหญิงสิรินดาด้วยคำพูด

‘แล้วแต่คุณป้าค่ะ’

จนคนที่นั่งข้าง ๆ นึกหมั่นไส้นักหนากับกิริยาเจี๋ยมเจี้ยมของเธอ ที่ดูยังไงก็ช่างขัดกับนางยั่วอย่างเธอเสียจริง

‘หึ มารยาชัด ๆ’

มารดาของเขาก็ช่างกระไร เอาใจใส่ตรีชฎาอย่างกับเธอเป็นลูกในไส้อย่างนั้นแหละ ทีเขาเป็นลูกชายแท้ ๆ ไม่เห็นนางจะถามเขาบ้างเลย ว่าเขาอยากกินอะไร

‘โอ๊ย! หมั่นไส้โว้ย’

แววตาอิจฉาปนรังเกียจเดียดฉันท์เหลือบมองหญิงสาวข้างกาย

“เอ่อ คุณสิบจะทานอะไรคะ นี่ค่ะเมนู”

มือบางยื่นเมนูให้คนที่ทำหน้าหงิกหน้างออยู่ข้าง ๆ ซึ่งคนหน้างอก็รับมาแบบกระชาก แล้วหลุบตาลงดูเมนูอาหาร ก่อนจะสั่งให้พนักงานจดออร์เดอร์