ทะเบียนร้ายเล่ห์รัก

ร้านเสื้อวราภรณ์ดูเล็กลงไปถนัดตา เมื่อลูกค้าทยอยเข้ามาจับจ่ายใช้สอยเลือกซื้อเสื้อผ้า จนได้ติดไม้ติดมือกลับไปคนละถุงสองถุง เสื้อผ้าแบรนด์วราภรณ์เป็นที่รู้จักของคนส่วนใหญ่ โดยเฉพาะในกลุ่มไฮโซ ซึ่งเสื้อผ้าแต่ละชุดล้วนออกแบบให้มีความหลากหลายและมีสไตล์ไม่ซ้ำใคร จึงเป็นที่ต้องตาต้องใจของลูกค้า จนต้องแวะเวียนมาอุดหนุนกันบ่อย ๆ

นอกจากฝีมือการดีไซน์ชั้นเยี่ยมที่สามารถดึงดูดลูกค้าแล้ว ที่นี่พนักงานในร้านยังมีใจบริการด้วยความเป็นกันเอง โดยเฉพาะเจ้าของร้านแสนสวยที่มีความเป็นมิตรกับทุกคน ทำให้ลูกค้าติดอกติดใจต้องยอมมาควักกระเป๋าซื้อชุดสวย ๆ จากร้านเสื้อแห่งนี้

“ร้านเสื้อวราภรณ์ยินดีต้อนรับค่ะ อยากได้ชุดแบบไหน ทางร้านเรามีให้เลือกหลายแบบเลยนะคะ”

พนักงานในร้านกล่าวต้อนรับ ยามเปิดประตูให้ลูกค้าได้เข้ามาเลือกซื้อตามที่ใจต้องการ

“วันนี้ร้านเสื้อของเราดูครึกครื้นกว่าทุกวันนะคะคุณผิง สงสัยวันนี้ยอดขายคงจะทะลุเป้าแน่ ๆ เลยค่ะ”

ลูกน้องสาวพูดคุยกับเจ้านายคนสวยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พลางมองลูกค้ากำลังเลือกดูเสื้อผ้าที่แขวนอยู่บนราว

“ค่ะ ถ้าทะลุเป้าก็ดีสิคะ เราจะได้มีเงินกันเยอะ ๆ ไงคะพี่หมิว”

ตรีชฎาตอบยิ้ม ๆ นัยน์ตาคู่สวยมองดูบรรยากาศในร้านที่เต็มไปด้วยผู้คนด้วยความปลื้มปิติ แม้ปกติจะมีลูกค้าเข้ามาอุดหนุนที่ร้านกันเป็นจำนวนมาก แต่วันนี้กลับมีลูกค้าเข้ามาอุดหนุนมากเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะว่าวันนี้เป็นวันสิ้นเดือน ผู้คนจึงมาจับจ่ายใช้สอยหลังจากที่ได้รับเงินเดือนจากการทำงานก็เป็นได้

ตรีชฎาหรือผิง สาวสวยเซ็กซี่ผู้อาภัพบิดามารดามาตั้งแต่อายุ 18 ปี เนื่องจากบิดามารดาของเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่โชคยังดีที่บุพการีทั้งสองทิ้งมรดกไว้ให้ หญิงสาวจึงไม่ค่อยลำบากนัก

ตรีชฎาจัดได้ว่าเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง ด้วยใบหน้ารูปไข่ประกอบไปด้วยดวงตากลมโตคู่สวย มีแววหวานซึ้งภายใต้แพขนตางอนงาม จมูกโด่งเชิดรั้นนิด ๆ รับกับริมฝีปากสวยอวบอิ่ม ผมยาวสลวยที่เหยียดตรงเป็นธรรมชาติ แถมด้วยร่างบางระหงของเธอบวกกับผิวขาวอมชมพูเปล่งปลั่งดั่งคนสุขภาพดีแล้ว ยิ่งทำให้หญิงสาวผู้นี้สวยดั่งนางฟ้าเดินดินเลยทีเดียว

สาวสวยอย่างตรีชฎามีผู้ชายเข้ามารุมล้อมมากมาย ด้วยความที่เธอเป็นผู้หญิงที่สวยสดงดงามหาใครเปรียบ และไม่ใช่แต่เพียงรูปกายเท่านั้นที่ทำให้เหล่าภมรหลงใหลได้ปลื้ม แต่เพราะเธอสดใสร่าเริง มีจิตใจดี จึงทำให้ใครต่อใครที่ได้รู้จักต้องหลงรักหญิงสาวผู้นี้อย่างเสียมิได้

ถึงแม้จะมีคนเข้ามาในชีวิตเธอมากมายก็จริง แต่หญิงสาวก็ไม่เคยชอบพอใครเลยสักคนเดียว เธอก็ให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้ว่าทำไม รู้แต่เพียงว่าผู้ชายเหล่านั้นไม่ใช่คนที่หัวใจของเธอต้องการ

“สวัสดีครับคุณผิง”

บุรุษคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทาย ร่างบางที่กำลังแนะนำเสื้อผ้าให้กับลูกค้าอยู่จึงหันมาตามเสียงเรียก

“อ้าว สวัสดีค่ะคุณมาวิน วันนี้พาสาวที่ไหนมาอุดหนุนร้านเสื้อของผิงคะเนี่ย”

เสียงหวานใสเอ่ยแซวบุรุษตรงหน้าด้วยความคุ้นเคยกันดี พลางแกล้งชะเง้อชะแง้มองหาสตรีที่มากับเขาอย่างหยอกล้อ

“แหม คุณผิงก็แซวผมเล่นไปได้ ผมจะพาสาวที่ไหนมาอุดหนุนล่ะครับ ถ้าไม่ใช่ยายวาน้องสาวผม”

ชายหนุ่มรีบออกตัวทันควัน ด้วยกลัวว่าสาวสวยตรงหน้าจะเข้าใจเขาผิด

นี่ก็เป็นอีกคนหนึ่งที่หลงเสน่ห์เจ้าของร้านสาวสวยคนนี้ ตั้งแต่วันที่น้องสาวของเขาชวนให้มาที่นี่ด้วยกัน จึงทำให้เขาได้พบกับเธอผู้นี้และหลงเสน่ห์เธอเข้าอย่างจัง หลังจากนั้นชายหนุ่มก็ได้ชวนน้องสาวให้มาซื้อเสื้อผ้าที่นี่บ่อย ๆ เพื่อเป็นสะพานให้เขาได้ใกล้ชิดกับหญิงสาวมากขึ้น

“ถ้าอย่างนั้นคุณมาวินนั่งรอที่โซฟาก่อนนะคะ เดี๋ยวผิงจะไปเอาน้ำมาให้ค่ะ”

เจ้าของร้านคนสวยเชื้อเชิญให้ลูกค้าขาประจำมานั่งรอที่โซฟา ก่อนจะไปเอาน้ำมาเสิร์ฟให้เขา แล้วขอตัวไปต้อนรับลูกค้าต่อทันที 

หลังจากลูกค้าในร้านเริ่มลดน้อยลง ตรีชฎาจึงเข้าไปนั่งพักผ่อนยังห้องด้านใน ปล่อยให้ลูกน้องคอยต้อนรับลูกค้าแทน

ร่างบางนั่งหลับตาลงชั่วครู่ จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น มือเรียวบางหยิบมือถือขึ้นมา เพ่งเล็งสายตามองที่หน้าจอ และเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่ ริมฝีปากอวบอิ่มก็คลี่ยิ้มออกมา ก่อนจะกดรับสาย   

“ว่าไงยะ นังโยธินเพื่อนยาก”

ตรีชฎากรอกเสียงใสลงไปในเครื่องมือสื่อสารคู่ใจ ทักทายเพื่อนรักด้วยประโยคสั้น ๆ ที่ทำให้คนต้นสายต้องหน้าตึง      

“ว้าย! นังบ้า แกอย่ามาเรียกฉันอย่างนี้นะ ฉันบอกแล้วไง ว่าอย่าเรียกฉันว่าโยธิน ฟังแล้วแสลงหู ชื่อของฉันคือโยทะกาย่ะ หรือมีชื่อเล่นว่าโยโกะ บอกก็ไม่รู้จักจำ”

โยธินหรือโยทะกาโวยวายมาตามสาย นึกเคืองเพื่อนสาวที่ไม่ยอมเรียกคนสวยอย่างเธอด้วยชื่อใหม่อันไพเราะเพราะพริ้งเลยสักครั้งเดียว

“เออน่า ยังไงมันก็ชื่อแกเหมือนกันนั่นแหละ ว่าแต่แกมีอะไรถึงโทร.มาหาฉัน งานการไม่มีทำหรือยังไงยะ”

หญิงสาวเอ่ยถามถึงสาเหตุที่ทำให้เพื่อนชายใจสาวโทร.มาในขณะที่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน

“ก็ไม่มีอะไรหรอกย่ะ ฉันแค่จะโทร.มาชวนแกไปแดนซ์กันคืนนี้น่ะ”

ทันทีที่โยธินพูดจบ นัยน์ตาหวานก็เบิกกว้างด้วยความสนใจกับคำชวน

“แดนซ์เหรอ อืม ก็ดีเหมือนกันนะ เดี๋ยวนี้พวกเราไม่ค่อยได้ไปยืดเส้นยืดสายกันเลย มัวแต่ยุ่งอยู่กับงาน ไปคลายเครียดสักวันก็ดีเหมือนกัน”

“ย่ะ งั้นสองทุ่มเจอกันที่เดิมนะแก แค่นี้แหละ เดี๋ยวฉันโทร.ไปชวนนังนิ้งมันก่อน แล้วเจอกันนะยะเพื่อนรัก บาย”

แม่สาวเทียมนัดแนะกับตรีชฎาเสร็จสรรพก็กดวางสายไป ก่อนจะโทร.ไปนัดกับเพื่อนสาวอีกคนหนึ่งให้มาเจอกันในค่ำคืนนี้

“พี่หมิวคะ วันนี้ผิงฝากปิดร้านด้วยนะคะ พอดีมีนัดกับนังโยธินแล้วก็ยายนิ้งน่ะค่ะ”

เมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงตอนเย็น หญิงสาวก็รีบเก็บของใส่กระเป๋าสะพายใบเก๋ ก่อนจะฝากร้านให้ลูกน้องสาวเป็นคนดูแลแทน

“ค่ะคุณผิง รีบไปเถอะค่ะ เย็น ๆ อย่างนี้รถติด กว่าจะไปถึงก็ค่ำพอดี”

ลูกน้องสาวคนสนิทบอกกับหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม ในช่วงเวลาเย็นถนนสายนี้จะติดมาก เนื่องจากอยู่ในย่านธุรกิจ จึงไม่แปลกที่จะมีรถวิ่งบนถนนกันมากมายจนจราจรติดขัด

“แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะคะ บายค่ะ”

พูดจบ ตรีชฎาก็เดินออกจากร้านโดยไม่รีรอ แล้วขับรถญี่ปุ่นคันเล็กของตนไปยังสถานที่ที่เธอและเพื่อน ๆ นัดแนะกันในค่ำคืนนี้ทันที