Share

บทที่ 11/1

Author: Mamaya Writer
last update publish date: 2026-10-17 12:37:52

“ถ้าผมทำแบบนี้คุณอยากจะให้ผมหยุดอีกไหม” จิรัฎฐ์พูดพร้อมกับเลื่อนลงจากตรงหน้าของเธอมาอยู่ที่เนินสวาท สายตาคมจ้องมองก่อนที่จะใช้มือแยกขาเรียวคู่ของเธอที่ปิดสนิทออกจากกัน กลีบกุหลาบสีหวานอยู่ตรงหน้าเขา ปิดสนิทราวกับเธอไม่เคยผ่านเรื่องอย่างว่ามา แต่จะเป็นไปได้อย่างไร... 

ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปพร้อมกับใช้ปลายลิ้นเลียเบาๆ น้ำหวานค่อยๆ ไหลเออล้นออกมา ชายหนุ่มเก็บความหวานจากเกสรกุหลาบจนหมดสิ้น เขากำลังนึกอิจฉาคนที่เป็นชายคนแรกของเธอ ถ้าเขาเป็นคนแรกของเธอเกสรนี้จะหวานขนาดไหนกัน 

“อ๊า...” พาขวัญร้องครางออกมาอย่างลืมตัว ปลายลิ้นของเขายังคงบำเรอสวาทให้กับเธอ หญิงสาวร้องครางออกมาจนฟังไม่ได้ศัพท์ มือเรียวบีบที่ไหล่หนาอย่างแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่าน สะโพกบางเริ่มแอ่นตอบรับ      ชายหนุ่มด้วยความรัญจวน  

“ขอร้องผม” เขาสั่งพร้อมกับใช้นิ้วแกร่งดันเข้าไปในกายสาวทีละนิ้วก่อนจะขยับเร้าความต้องการจากหญิงสาว 

“ไม่...อ่า” พาขวัญรู้สึกหัวหมุนไปชั่วขณะหนึ่ง ความรู้สึกแปลกใหม่ที่เธอไม่เคยพานพบทำให้พาขวัญค่อยๆ ขยับสะโพกแอ่นตอบรับเขาอย่างไร้เดียงสา พาขวัญเริ่มครางร้องอย่าลืมอายด้วยความตกใจเมื่อจังหวะจากช้าๆ เปลี่ยนเป็นเร็วขึ้นจนเธอแทบตั้งตัวไม่ทัน 

“อย่าค่ะ....อ๊ะ” เสียงหวานร้องห้ามปรามทั้งที่ร่างกายของเธอต้องการเขาแทบใจขาด นิ้วแกร่งของจิรัฎฐ์เร้าจังหวะจนพาขวัญร้องครางต่อกันหลายต่อหลายครั้ง  

“ได้โปรด...” 

“ได้โปรดอะไร...คนสวย” จิรัฎฐ์ขบฟันไปตามซอกคอของหญิงสาวพร้อมกับเป่าลมหายใจเบาๆ   

“ช่วยฉันด้วยค่ะ....ได้โปรด”  

“ร่าน!” จิรัฎฐ์กล่าวว่าเธอพร้อมกับยิ้มออกมาที่มุมปาก พลางขยับตัวลุกขึ้นก่อนจะรีบปลดชุดออกจากร่างกายเขาอย่างรวดเร็ว  

พาขวัญปรือตามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความตกใจเมื่อเห็นเขาเปลือยต่อหน้าเธอ หญิงสาวขยับตัวหนีพร้อมกับหุบขาเข้าด้วยกัน  

ชายหนุ่มแยกขาเรียวออกจากกันพร้อมโน้มตัวลงเข้ามาหาจูบหญิงสาวอีกครั้ง ปลายลิ้นร้อนยังตวัดความหวานในโพรงปาก ก่อนจะเลื่อนมาที่ซอกคอและเนินอก มืออีกข้างบีบเคล้นยอดอกของเธออย่างเบาๆ กายแกร่งของจิรัฎฐ์ขยับเข้าถูบริเวณกลีบกุหลาบหวาน 

“คุณจิรัฎฐ์...” พาขวัญปรือตามองเขาด้วยความต้องการ ความถูกต้องของเธอกำลังจะถูกเพลิงร้อนที่กำลังเผากายเธอให้มอด 

“เรียกผมว่าคุณเพลิง และร้องครางออกมาดังๆ”  

ชายหนุ่มสั่งพร้อมกับใช้ปลายลิ้นสากไปตามเนื้อนวลของหญิงสาว ก่อนจะลุกขึ้นขยับไปแยกขาเรียวของเธอให้กว้างขึ้น ก่อนจะสอดกายแกร่งเขาสู่ร่างหญิงสาวอย่างรวดเร็ว  

“กรี๊ดดดด...เจ็บ! เอาออกไป เจ็บ!” 

หญิงสาวกรีดร้องผวาถอยหนีจากชายหนุ่มที่ขยับกายเข้ามาในร่างของเธอ ความเจ็บปวดครั้งแรกที่เธอได้รับ มือเรียวจิกตีผลักเขาออก  

“คุณไม่เคย...” จิรัฎฐ์หยุดนิ่งมองหญิงสาวใต้ร่างที่ร้องสะอื้นด้วยความเจ็บปวด ความรู้สึกผิดหนักอึ้งจนเขาทำอะไรไม่ถูก ถ้าจะให้หยุดตอนนี้คงทำไม่ได้แล้ว ไม่อย่างงั้นเธอจะเกลียดมันไปตลอดชีวิต 

“เอาออกไป! ฮือๆๆ...เจ็บ”  

จิรัฎฐ์โน้มตัวลงมาพร้อมกับพรมจูบไปตามใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน หญิงสาวได้แต่ทุบตีชายหนุ่มด้วยความเจ็บและเกลียดเขา 

“อย่าเกร็ง...ผมหยุดไม่ได้แล้ว...คุณต้องเป็นของผมคนเดียว!” 

จิรัฎฐ์กระซิบบอกเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ค่อยๆ ขยับกายเข้าสู่หญิงสาวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ชายหนุ่มขยับเนิบช้าๆ หมายปลอบประโลมและบรรเทาความเสียวซ่านจากเนื้ออ่อนที่บีบรัดคับแน่น ความตื่นเต้นเจือปนความต้องการที่ได้ลิ้มลองรสสาวบริสุทธิ์ช่วยเร่งไฟสวาทให้สุกโชนกว่าที่เคยเป็น 

พาขวัญค่อยๆ ขยับกายแอ่นสะโพกตอบรับชายหนุ่มเมื่อความเจ็บปวดค่อยๆ คลายลง หญิงสาวเอื้อมมือไปโอบไหล่ของเขาพร้อมกับจิกลงที่บ่าหนาพร้อมกับครางเสียงหวานออกมา 

“คุณเพลิง...”  

หญิงสาวเรียกชื่อชายหนุ่มเบาๆ นั้นถึงกับทำให้จิรัฎฐ์ยิ้มออกมา เขาจูบไปทั่วใบหน้าของเธออีกครั้ง พร้อมกับค่อยๆ ขยับกายเข้าออกเร็วขึ้นเรื่อยๆ 

“น่ารักมาก” เขาเอ่ยชมหญิงสาวพร้อมขยับเร้าจังหวะเข้าออกในกายของหญิงสาวเร็วมากและถี่ขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศภายในห้องที่ร้อนระอุเต็มไปด้วยไฟปรารถนาแทบจะหลอมร่างทั้งสองให้เป็นหนึ่ง เสียงหายใจหอบของเธอและเขาประสานก้องราวกับเป็นเสียงเดียวกัน  

ชายหนุ่มกดสะโพกต่ำลงจนหญิงสาวต้องหวีดร้องออกมาอย่างสุขสม สะโพกบางขยับแอ่นตอบรับเขาด้วยความรัญจวนใจ 

“อ่า...พาขวัญ!” จิรัฎฐ์ร้องคำรามออกมาพร้อมกับขยับกายเร่งจังหวะใส่ร่างของหญิงสาวอย่างเร็ว 

“คุณเพลิง...ช่วยจีนด้วยค่ะ” หญิงสาวร้องแทนชื่อตัวเองยิ่งทำให้จิรัฎฐ์รู้สึกถึงความแปลกใหม่ที่ซึมแทรกผ่านหัวใจเขาเข้าไปอีก มือเรียวจิกเข้าตรงแผ่นหลังหนาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่อยู่กลางกายสาว  

จิรัฎฐ์ขยับสะโพกขึ้นพร้อมกับดันแกนกายเข้ามิดสู่กลีบกุหลาบหวานจนหมด เสียงร้องครางต่ำของเขาฟังดูจนน่ากลัว 

“พาขวัญเธอมันแม่มดชัดๆ” 

“จีนไม่ไหวแล้ว...คุณเพลิงช่วยด้วย...อ๊า” หญิงสาวร้องบิดกายขยับสะโพกตอบรับชายหนุ่มจนลืมความอายจนหมดสิ้น  

“อ่า...เยี่ยมมากคนสวย” จิรัฎฐ์เร้ารัวจังหวะขยับสะโพกหญิงสาวขึ้นจนพาขวัญส่งเสียงร้องครางออกมา ยิ่งเธอครางมากเท่าไหร่ชายหนุ่มยิ่งเร่งเร้ามากขึ้นเท่านั้น มือเรียวจิกที่บ่าของเขาด้วยความเสี่ยวซ่านพร้อมที่จะระบายออกมา 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส   บทที่ 42/1

    “พาจีนมาพักผ่อน พี่ว่าที่นี่อาจจะทำให้จีนคลายเครียดได้นะครับ” จิรัฎฐ์พูดพร้อมกับหยุดจอดลงในเลนที่จอด ก่อนจะหันมายิ้มให้กับหญิงสาวที่มองเขาตาปริบๆ อย่างไม่เข้าใจ ตอนแรกว่าจะพาเธอไปที่อื่น แต่เขาอยากพาเธอมาในที่แบบนี้ ซึ่งเขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาเดทในที่แบบนี้มาก่อน และเชื่อว่า พาขวัญก็คงเบื่อหากต้องไปเดินคลายเครียดที่ห้างสรรพสินค้า“จีนไม่ได้เครียดอะไรสักหน่อยค่ะ เพียงแต่จีนมีเรื่องให้คิดมากก็เท่านั้น”“รวมทั้งเรื่องงานแต่งงานของเราสองคนด้วยใช่ไหม?”ชายหนุ่มพูดขึ้นเพราะเรื่องนี้ยังคงค้างคาใจพาขวัญ ตั้งแต่ออกจากบ้านภูริสิทธิพิพัฒนพงศ์มาจนกระทั้งอยู่ที่นี่“เอ่อ...” หญิงสาวอ้ำอึ้งตอบไม่ถูก เธอไม่กล้าที่จะเอ่ยปากถามเขาเพราะกลัวว่าเขาจะโกรธและโมโหเธอ“พี่พูดจริงนะครับ ถึงแม้จะพูดในสถานการณ์ที่ไม่โรแมนติกไปสักหน่อย แต่พี่อยากอยู่ใกล้จีน

  • ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส   บทที่ 41/2

    รถยนต์ของจิรัฎฐ์แล่นขับออกห่างไป มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่ครอบคลุมอยู่ตอนนี้ พาขวัญชำเลืองมองชายหนุ่มแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร ทั้งที่ในใจของเธอนั้นมีคำถามมากมายที่อยากจะถามเขา“จีนมีอะไรจะถามพี่หรือเปล่าครับ”“เปล่าค่ะ ไม่มี” โกหกตอบไปเพราะว่าไม่กล้าที่จะถามชายหนุ่มจิรัฎฐ์มองหญิงสาวข้างตัวที่แสดงสีหน้าเหมือนมีคำถามถามเขาแต่คงจะไม่กล้าถาม “ถ้าจีนกำลังถามพี่เรื่องแต่งงานพี่พูดจริงนะครับ”“ค่ะ” ตอบรับสั้นๆจิรัฎฐ์ยิ้มให้กับท่าทีสีหน้าดูน้อยใจของหญิงสาว แต่เขายังข่มสีหน้าเรียบนิ่งเพื่อขับรถให้ถึงจุดหมายปลายทางให้เร็วที่สุด“ดูจีนไม่ดีใจเลยนะครับ ที่ได้แต่งงานกับพี่” จิรัฎฐ์เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปมองหญิงสาวที่เอาแต่ก้มหน้าไม่ตอบเขา ความจริงแล้วเขายอมรับว่าไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานกับเธอด้วยซ้ำไป แต่อยู่ๆ เข

  • ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส   บทที่ 41/1

    ทันทีที่เปิดประตูหมอนที่ถูกปาจากเตียงก็มาอยู่ที่เท้าของเธอ เสียงร้องสะอื้นของวลัยวรรณดังไปทั่วห้อง เธอก้มลงไปเก็บหมอนก่อนจะปิดประตูห้องและเดินเข้ามาหาลูกสาวสายตากวาดมองไปรอบๆ ห้อง มีทั้งหมอนที่ถูกปาและเศษแจกันที่แตกกระจายไปทั่วห้อง ก่อนจะส่งสายตามองมาที่วลัยวรรณซึ่งนั่งขดตัวอยู่ที่พื้น ข้างเตียง“พี่เพลิงใจร้ายๆ ฮือๆ”เสียงสั่นของวลัยวรรณดังขึ้นพลางใช้นิ้วจิกกำผ้าห่มที่อยู่ข้างตัวเธอ“ยัยดาวนี่แกทำบ้าอะไร!” ตีรณาเอ่ยถามขึ้นเพราะไม่คิดว่าลูกสาวของหล่อนจะเป็นหนักจนถึงขั้นทำลายข้าวของจนเสียหาย“อย่ามายุ่งกับดาว ฮือๆ ไม่เคยรักดาวเลยสักนิด” วลัยวรรณพูดตัดพ้อน้อยใจเพราะตั้งแต่เธอโตมาแม่ของเธอนั้นปล่อยเลี้ยงตามใจไม่เคยสักครั้งที่จะดูห่วงใยเธอ มีเพียงแค่แสร้งตบตาคุณย่าเท่านั้น ไม่มีใครรักเธอจริงๆ สักคน ทุกคนหลอกเธอ!“ลุกขึ้นม

  • ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส   บทที่ 40/2

    “เพลิงพูดอะไรออกไป รู้ตัวไหม” หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์เอ่ยถามขึ้น เขารู้ว่าบุตรชายเขามีใจให้พาขวัญ แต่ไม่คิดว่าจะรวดเร็วถึงขึ้นแต่งงาน ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วเขาก็จะไม่ห้ามเปิดทางให้สะดวกอยู่แล้ว“เพลิงอย่าเอาเรื่องแบบนี้มาพูดเล่นนะ”รมณพูดขึ้นเพราะเข้าใจว่าจิรัฎฐ์นั้นแค่แกล้งพูดเล่นๆ เฉยๆ“ผมพูดจริงครับคุณย่า และผมก็จะรับผิดชอบทุกคำพูดที่ผมพูดด้วยครับ” จิรัฎฐ์พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูมั่นใจจนรมณรับรู้ถึงความรักที่ทั้งสองคนมีให้กัน ตอนนี้เธอจะไม่ห้ามให้ทั้งคู่รักกันอีก เพราะเธอจะทำหน้าที่ของย่าที่ดีที่สุดให้กับพาขวัญ“พูดมาแล้วอย่าคืนคำนะ ไม่งั้นหลานย่าเสียหายนะ”“ครับ ผมไม่คืนคำแน่นอน” จิรัฎฐ์ยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาพูดออกไป แต่เขาก็ไม่คิดที่จะคืนคำอยู่แล้ว เพราะคำว่าต้องการของเขามันเกินขีดจำกัดไปแล้ว ตอนนี้อยากครอบครองให้เธอมาเป็นของเขาเพียงคนเดียว“คุณย่า ดาวไม่ยอมๆๆๆ ฮือๆ ดาวไม่ยอมนะคะ”วลัยวรรณร้องดิ้นเดินเข้าไปหารมณพร้อมกับผลักพาขวัญออกห่าง ตีรณามองลูกสาวของตัวเองอย่างเข้าใจแต่เธอทำอะไรไม่ได้ ความรู้สึกของลูกสาวเธอก็ไม่ต่างจากเธอเมื่อยี่สิบปีก่อนสักเท่าไหร่“เงียบซะยัย

  • ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส   บทที่ 40/1

    นานมากหลังจากที่พาขวัญและคุณย่ารมณเดินเข้าไปคุยเป็นการส่วนตัวเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่มีท่าทีที่จะออกมา วลัยวรรณเดินเข้ามานั่งข้างๆ จิรัฎฐ์ตั้งแต่ที่คุณย่าเดินออกไป เธอเกาะแขนชายหนุ่มจนแน่นไม่ปล่อยไปไหน หนำซ้ำพยายามแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในตัวเขาให้ได้มากที่สุดจิรัฎฐ์ได้แต่ถอนหายใจออกมาทั้งพยายามที่จะดันวลัยวรรณออกห่างแต่เจ้าตัวนั้นยังคงอยู่ จนเขาต้องเอ่ยปากพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ออกจะรำคาญ“ดาวครับ พี่อึดอัด ออกไปหน่อยได้ไหม”“พี่เพลิงพูดกับดาวอย่างนี้ได้ยังไงคะ!” วลัยวรรณมองสีหน้าของจิรัฎฐ์ด้วยสายตาที่ไม่พอใจ หากแต่มือของเธอนั้นยังเกาะอยู่ที่แขนของเขาเหมือนเดิม“ดาวครับ ถ้าดาวฟังไม่รู้เรื่องคราวหลังพี่จะไม่พูดกับดาวอีกแล้วนะ” เป็นคำขู่ที่ได้ผลเพราะเธอกลัวนั่นเอง จึงยอมปล่อยมือถอยออกห่างจากชายหนุ่มแต่ก็ไม่มากนักเท่าไหร่รมณเดินเข้ามาภายในห้องรับแขกอีกครั้งหนึ่งพร้อมกับพาขวัญ ทุกคนที่ต่างนั่งอยู่ ตีรณาละสายตาจาโทรศัพท์ขึ้นมามองแม่สามีที่เดินเข้ามา“ฉันตัดสินใจและคุยกับจีนแล้วว่าจะให้ย้ายมาอยู่ที่นี่ พร้อมทั้งเปลี่ยนนามสกุลมาเป็นภูริสิทธิพิพัฒนพงศ์ด้วย”“ดาวไม่ยอมนะคะคุณย่า” ควรจ

  • ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส   บทที่ 39/2

    รมณพูดออกมาด้วยความเสียใจ ทุกคำพูดของเธอล้วนกลั่นกรองออกมาจากใจ เธอเป็นต้นเหตุแน่แท้ที่ทำให้ลูกชายต้องจากไป เพราะคำว่าความเหมาะสมที่เธอมอบให้ลูกชาย“ย่าขอโทษที่ทำร้ายแม่ของหนูมาโดยตลอด เธอคงจะเกลียดคนแก่คนนี้มากสินะ เพราะตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกันย่าก็มองหนูด้วยสายตาดูถูกมาตลอด...”พาขวัญได้แต่นั่งนิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลสู่แก้มของเธออย่างไม่เก็บกั้น เธอรับรู้ความเจ็บปวดที่ทั้งสองมี จะให้เธอเกลียดย่าของตัวเองได้อย่างไร“ไม่ค่ะ ฉันไม่เคยเกลียดคุณ”เธอส่ายหน้าตอบรมณ พลางสูดหายใจเข้าลึกๆ“มานั่งข้างๆ ย่าสิ” พาขวัญกลอกตามองรมณด้วยความลังเลใจ แต่รมณนั้นขยับที่นั่งข้างพร้อมกับปรบเบาะให้เธอเข้ามานั่ง“แต่ว่า...”“มานั่งนี่สิ ให้ย่าได้มองเราใกล้ๆ”พาขวัญพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินมานั่งที่ข้างๆ รมณมือเหี่ยวย่นของรมณลูบไปตามเส้นผมบางสีน้ำตาลดำของหลานสาวพร้อมกับยิ้มกว้างด้วยความอ่อนโยน “ยิ่งมองฉันยิ่งคิดถึงตาใหญ่รู้ไหม?”“ตาของหนูเหมือนกับตาใหญ่ แววตาคู่นี้...” รมณมองดวงตากลมโตของพาขวัญที่กะพริบจ้องมองเธอ ทำไมตอนนั้นไม่สังเกตเลยนะ หรือว่าเธอมีอคติกับคนจนมากจนเกินไปถึงมองข้ามความสำคัญ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status