บทที่ 11/2

“พาขวัญ อ๊า!” เสียงครางต่ำกับความสุขที่เขาได้รับ สายน้ำอุ่นสาดเข้าที่กายสาวของเธอโดยไร้การป้องกัน จิรัฎฐ์ยิ้มให้กับความภูมิใจที่เขาเป็นคนแรกของเธอ เขาขยับตัวออกห่างจากหญิงสาวพร้อมทิ้งตัวลงนอนข้างหญิงสาว 

แสงอรุณสาดส่องเข้าผ่านทางผ้าม่านแยงตาหญิงสาวที่นอนหลับสนิทด้วยความเหนื่อยล้า เธอขยับกายเพื่อหลบแสงพร้อมซุกตัวลงในผ้าห่ม แต่เพียงไม่นานเสียงนาฬิกาปลุกก็ดังขึ้นจนน่ารำคาญ เธอเอื้อมมือไปกดปิดพร้อมกับค่อยๆปรือตาขึ้นเพื่อปรับแสง

พาขวัญขยับตัวขึ้นนั่งพลางส่งสายตามองไปด้านข้างที่ว่างเปล่าก็พลอยนึกน้อยใจและเจ็บปวด เธอไม่มีสิทธิ์ไปเรียกร้องจากเขา ยิ่งคิดอดที่จะร้องไห้ออกมาไม่ได้...ได้แต่ระบายความเจ็บ ความเกลียดออกมา เธอเกลียดตัวเองที่ปล่อยใจไปกับเขา เกลียดตัวเองที่ไม่สามารถห้ามความต้องการได้

“ก็แค่ครั้งเดียว เธอต้องเข้มแข็งไว้” พยายามหาคำพูดปลอบตัวเองให้สบายใจขึ้น แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

พาขวัญขยับตัวเพื่อลุกขึ้นจากเตียงโดยมือของเธอนั้นจับผ้าห่มปิดบังกายเอาไว้ ทว่าครั้นจะลุกความเจ็บระบมที่กายทำให้เธอลุกขึ้นไปต่อไม่ได้ ใบหน้าสวยอิดโรยดูเจ็บปวดที่กายสาว ใจพลางนึกว่าชายหนุ่มต่างๆ นานาที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้

หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวลุกลงจากเตียงอย่างช้าๆ พร้อมกับผ้าห่มที่ปิดบังกายและก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่หล่นกระจายตามพื้นขึ้นมาก่อนจะเดินตรงเข้าห้องน้ำ

สายน้ำจากฝักบัวที่เปิดไหลชโลมสู่ร่างงามอย่างช้าๆ เช่นเดียวกับหยดน้ำตาลูกผู้หญิงที่ไหลลงสู่แก้มนวลของเธอ พยายามไม่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนแต่เธอลืมไม่ได้ ถ้าต้องให้เธออยู่ที่นี่ก็เหมือนให้เธอลงนรกทั้งเป็น เขาเองคงเพียงคิดแค่นึกสนุก ไม่คิดที่จะสนใจอยู่แล้ว เธอเองก็ไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ให้เจ็บปวด เพียงแค่สองวันที่ดูเหมือนจะมีความสุขแต่เป็นสองวันที่เธอได้ร่วงลงไปในหลุมนรกแบบไม่รู้ตัว เซ็กซ์ไร้ความผูกพันจะมีประโยชน์อะไรถ้าเขาแค่ต้องการร่างกายเท่านั้น

พาขวัญเดินออกจากห้องน้ำมีเพียงแค่ผ้าขนหนูที่ปิดบังร่างกายของเธอ หญิงสาวมองกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องด้วยความหวาดผวา ก่อนจะเดินตรงมาที่ตู้เสื้อผ้า

มือเรียวเอื้อมไปเปิดตู้เสื้อผ้าออกพร้อมกับเลือกหยิบชุดที่ดูเหมาะสมกับใส่ทำงานออกมา แต่ถึงจะเป็นอย่างงั้นเธอไม่เคยซื้อชุดเตรียมใส่ทำงานเลย กางเกงยีนคงจะไม่เหมาะ หญิงสาวตัดสินใจเลือกหยิบชุดเดรสสั้นกว่าเข่าสีครีมแขนยาวออกมาเพื่อสวมใส่ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งที่วางเครื่องสำอางของเธอเพียงไม่กี่ชิ้น

หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบเครื่องสำอางขึ้นเพื่อแต่งหน้าบางๆ ก่อนจะหวีผมสีดำตรงของเธอ ดวงตากลมจ้องมองตัวเองด้วยแววตาหมองเศร้า แต่ทว่าเธอพยายามที่จะยิ้มปลอบตัวเอง

“ยิ้มเข้าไว้” เธอพูดกับตัวเองก่อนจะหยิบกระเป๋าที่วางอยู่ตรงหน้าเดินออกจากห้องไป ใบหน้าและแววตาหมองเศร้าถูกเก็บไว้ภายใต้ความรู้สึกและหัวใจที่เกลียดชัง

 

จิรัฎฐ์เงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับวางหนังสือพิมพ์พอดีกับที่หญิงสาวเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะ ชายหนุ่มยกแก้วกาแฟขึ้นจิบพร้อมกับหันไปมองผู้เป็นบิดาที่นั่งทานข้าวต้มอยู่

“ไม่สบายหรือเปล่า หน้าซีดเชียว” 

หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง

“เปล่าค่ะคุณลุง” หญิงสาวตอบพร้อมกับฝืนยิ้มให้

“เจ้าเพลิงยังไงวันนี้ก็ฝากดูแลจีนหน่อยนะ”

ผู้เป็นบิดาพูดกับบุตรชายที่นั่งอยู่ข้างๆ

“ครับ ผมจะดูแลอย่างดี”

จิรัฎฐ์ตอบพร้อมกับชำเลืองมองหญิงสาวตรงหน้า ในขณะที่พาขวัญเองก็ชำเลืองมองเขา แต่เธอต้องรีบหลบสายตาของชายหนุ่มอย่างทันที

“เอ่อ...คุณลุงคะ...” พาขวัญพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ด้วยสายตากล้าๆ กลัวๆ

“มีอะไรหรือเปล่า?”

“คือ...จีนว่าจะย้ายออกไปหาที่พักเช่าดีกว่าค่ะ” หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ฟังแล้วมองอย่างไม่เข้าใจ แต่จิรัฎฐ์ถึงกับแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา พลางมองพาขวัญที่ไม่สบตามองด้วยแม้แต่น้อย

“ทำไมล่ะ? หนูจีนไม่ชอบที่นี่หรือ”

“เปล่าค่ะ แต่จีนว่ารบกวนคุณลุงมากจนเกินไปค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างเกรงใจ ทั้งที่จริงแล้วเธอมีเหตุผลอื่นที่ต้องออกจากบ้านหลังนี้

“รบกวนอะไรกัน ไม่หรอกหนูจีน”

“จีนคิดดีแล้วค่ะ จีนไม่อยากรบกวนคุณลุงมากไปกว่านี้ค่ะ”

ยิ่งจิรัฎฐ์ได้ฟังยิ่งขัดใจขัดอารมณ์ของเขามากขึ้นไปอีก

“งั้นก็แล้วแต่หนูละกัน ลุงไม่ได้ว่าอะไร แต่ถ้าเปลี่ยนใจขึ้นมาก็อยู่ที่นี่ต่อได้”