บทที่ 13/1

พาขวัญออกมานั่งรอที่โต๊ะทำงานของเธอนอกห้องอยู่เป็นเวลาเกือบยี่สิบนาที แต่ไม่มีแววที่ชายหนุ่มจะออกมาสั่งงานให้เธอทำเลยแม้แต่น้อย พนักงานที่เดินไปเดินผ่านมาหน้าห้องรองประธานต่างมองเธอด้วยสายตาดูแคลน พร้อมกับเสียงซุบซิบนินทาเธอว่าเป็นอีหนูของหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ทั่วไปหมด

 

แต่เธอไม่ใช่เสียหน่อย!

 

ประตูห้องถูกเปิดออก หญิงสาวหันไปมองชายหนุ่มที่เดินออกมาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสามสี่เล่มที่ถืออยู่ในมือ เขายื่นมาให้เธอด้วยสีหน้าที่เย็นชาไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา

 

“เอาเอกสารพวกนี้ไปส่งที่ฝ่ายขายให้ผมที แล้วเข้ามาหาผมที่ห้องทำงาน ผมมีงานให้คุณทำ” จิรัฎฐ์สั่งก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเหมือนเดิม

 

พาขวัญได้แต่มองเอกสารที่อยู่ในมือตัวเองพลางนึกกล่าวว่าชายหนุ่มในใจ เธอสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกก่อนที่จะเดินไปส่งเอกสารตามที่ชายหนุ่มสั่ง

 

เหมือนเป็นความน้อยใจของหญิงสาวลึกๆ ที่เขาแสดงท่าทางเย็นชาใส่เธอ บางครั้งก็ดูเหมือนต้องการบางครั้งก็ไล่ส่งเธอ

 

ไม่! เธอจะคิดถึงเขาไปทำไมกัน ในเมื่อไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แค่คืนเดียวเองท่องไว้ เธอต้องผ่านมันไปให้ได้!

 

            พาขวัญก้าวยาวเข้าไปในลิฟต์พร้อมกับมองคนที่อยู่ข้างในก่อนหน้าอยู่แล้ว มีแต่สายตาที่ไม่เป็นมิตรมองมาที่เธอพร้อมกับเสียงนินทาเบาๆ แต่ความเงียบภายในลิฟต์ฟังดูยังไงก็ดัง

 

            “ใครๆ ก็ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นอีหนูคุณท่าน ฉันว่าคงเพราะอยากได้เงินจนตัวสั่น ตอนมาทีแรกก็ไม่คิดอะไรหรอกนะ แต่วันนี้มาทำงานวันแรกได้ตำแหน่งเลขาไปเลย ฉันว่าเส้นชัวร์” พนักงานสาวอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเธอ เหมือนจะพูดกระซิบกันแต่ถึงยังไงเธอก็ได้ยินอยู่ดี

 

            “ฉันก็ว่าอย่างงั้นนั่นแหละ”

 

มาอีกเสียงที่พาขวัญต้องทนฟังถูกคนอื่นนินทาระยะเผาขนแบบนี้

 

            ติ๊ง!

 

            เสียงสัญญาณของประตูลิฟต์ดังขึ้น ก่อนที่ประตูลิฟต์จะค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ พาขวัญก้าวออกอย่างฉับไวด้วยเพราะเธอไม่อยากที่จะได้ยินเสียงนินทา สายตากวาดมองไปยังมุมซ้ายสุดของบริษัทที่มีโต๊ะฉากกั้นโต๊ะสีน้ำตาลเพื่อกั้นทำงานระหว่างกันอยู่ประมาณสิบกว่าโต๊ะ สายตาของทุกคนมองมาที่เธอเหมือนเป็นตัวประหลาด แต่พาขวัญยังคงยิ้มรับเอาไว้ภายใต้ความรู้สึกที่อึดอัด

 

            “คุณจิรัฎฐ์ให้เอาเอกสารมาให้ค่ะ” เธอพูดพร้อมกับยื่นแฟ้มให้กับผู้หญิงที่นั่งอยู่โต๊ะตรงหน้าเธอและใกล้มากที่สุด

 

            “วางไว้เลยค่ะ มือไม่ว่าง” จริงอยู่ที่คนตรงหน้าของเธอมือไม่ว่างแต่เพราะว่ากำลังถือปากกาอยู่ และน้ำเสียงดูเหมือนจะไม่เต็มใจพูดกับเธอด้วยซ้ำไป พาขวัญวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปตามเสียงที่ยังก้องอยู่ในหูของเธอ

 

 

 

 

 

ผ่านมาทั้งวันจนตอนนี้เป็นเวลาเกือบบ่ายสี่โมง จิรัฎฐ์นั่งทำงานโดยที่สมองยังคงมีเรื่องของพาขวัญแทรกเข้ามาอยู่ในใจตลอดเวลา แต่ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มปลอบตัวเอง ไม่นานเขาก็ลืม มือแกร่งเอื้อมไปปิดแฟ้มเอกสารที่อยู่ตรงหน้าพร้อมทั้งเอนแผ่นหลังพิงกับพนักพร้อมกับปิดเปลือกตาลง

 

            นานกว่าที่จิรัฎฐ์จะลืมตาขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เขาถอนหายใจออกมาเสียงดังก่อนลุกขึ้นจากโต๊ะพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ไปด้วย แล้วก้าวเท้าออกจากห้องไป

 

            เมื่อเดินออกมาถึงหน้าห้อง สายตาคมของเขามองไปยังโต๊ะทำงานเลขาส่วนตัวพร้อมกับเผลอยิ้มเมื่อมองหญิงสาวที่ก้มหน้าทำงานอยู่ แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงพร้อมกับปรับสีหน้าให้เป็นปกติอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเรียกเธอ

 

            “พาขวัญ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างตัวของเธอ

 

“คะ?”

 

“กลับบ้าน เพราะเดี๋ยวคุณย่าจะมาที่บ้าน ให้แขกไปรอก่อนมันจะไม่ดี” จิรัฎฐ์พูดขึ้นก่อนจะเดินนำไปโดยไม่สนใจพาขวัญที่นั่งมองเขาเดินจากไปด้วยสีหน้าไม่พอใจ 

 

หญิงสาวก้มหน้าลงเก็บงานบนโต๊ะเพื่อแบกกลับไปทำต่อ ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นพร้อมวิ่งตามชายหนุ่มไปให้ทันอย่างรวดเร็ว