บทที่ 13/2

 จิรัฎฐ์ยืนรอลิฟต์พลางเหล่สายตามองหญิงสาวที่วิ่งตามเขาด้วยท่าทางหื่นหอบ เขายิ้มที่มุมปากก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์ทันทีที่ประตูเปิดออก     พาขวัญได้แต่สูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับก้าวตามเจ้านายหนุ่มเข้าไป

 

            หญิงสาวขมุบขมิบปากพูดเบาๆ พลางก้มหน้าต่ำลงไม่สบตามองชายหนุ่ม จิรัฎฐ์มองหญิงสาวที่ก้มหน้าต่ำลงความรู้สึกมากมายที่เขาสับสนตัวเอง สำหรับเขาเร็วเกินไปเร็วจนคิดว่าเดี๋ยวอีกสักพักความรู้สึกแบบนี้ก็หายไปเอง

 

            ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกชายหนุ่มก้าวไปโดยไม่สนใจหญิงสาว ปล่อยให้พาขวัญค้อนมองเขาทางสายตาด้วยความไม่ชอบใจ เธอเดาอารมณ์เขาไม่ถูกจะดีก็ดีจะร้ายก็ร้าย จะเย็นชาก็เย็นชา ปรับตัวแทบไม่ทันจริงๆ

 

 

 

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกชายหนุ่มก้าวไปโดยไม่สนใจหญิงสาว ปล่อยให้พาขวัญค้อนมองเขาทางสายตาด้วยความไม่ชอบใจ เธอเดาอารมณ์เขาไม่ถูกจะดีก็ดีจะร้ายก็ร้าย จะเย็นชาก็เย็นชา ปรับตัวแทบไม่ทันจริงๆ

 

พาขวัญเดินตามชายหนุ่มออกจากบริษัทไปทั้งที่ในมือของเธอนั้นยังถือแฟ้มเอกสารเอากลับไปทำต่อให้เสร็จ ทำยิ่งกว่าเธอเพิ่งเป็นเด็กอนุบาลเข้าเรียนใหม่ๆ อย่างงั้นเลย

 

จิรัฎฐ์เปิดประตูรถพร้อมกับเงยหน้ามองหญิงสาวที่กำลังเดินมาอย่างรีบร้อน ชายหนุ่มนั่งรอภายในรถพลางชำเลืองมองหญิงสาวที่เอื้อมมือเปิดประตูรถเข้ามา

 

“วันนี้ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าพูดอะไรมาก”

 

จิรัฎฐ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เมื่อหญิงสาวเข้ามานั่งภายในรถ

 

“ทำไมเหรอคะ” หญิงสาวถามอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมต้องห้ามไม่ให้เธอพูดด้วย ทั้งที่เธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

 

“ไม่จำเป็นต้องรู้ ก็แค่ทำตามที่ผมบอกเท่านั้น” เขาสั่งโดยที่ไม่พูดต่อ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปสตาร์ทรถพร้อมกับขับออกจากบริษัทไป

 

พาขวัญได้แต่ชำเลืองมองชายหนุ่มด้วย เมื่อนึกหวั่นๆ ใจกับเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาตั้งแต่ช่วงบ่าย แต่ใจของเธอนั้นยังไม่กล้าที่จะเอ่ยปากถามได้แต่แค่เก็บคำถามเอาไว้ในใจ เขาไม่ได้ป้องกันแล้วถ้าเกิดเธอท้องขึ้นมาล่ะ จะทำยังไง? เป็นคำถามที่คิดหนัก...แค่ครั้งเดียวคงไม่ท้องหรอกมั้ง...อีกอย่างรอบเดือนเธอเพิ่งจะหมดไป พาขวัญสะบัดศีรษะหยุดคิดความคิดฟุ้งซ่าน ใจเธอยังหวังลึกๆ หวังว่าเขาจะรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอไม่ได้รักเขาและเขาก็ไม่ได้รักเธอคงจะยาก...ได้เพียงแค่ปล่อยให้มันผ่านไปอีกสักวัน...เดี๋ยวทุกอย่างเธอก็จะลืม

 

“ไม่ว่าคุณย่าถามอะไรคุณก็ตอบไปตรงๆ แล้วอย่าไปเถียง อีกเรื่องหนึ่ง ถ้าเป็นไปได้ก็อย่าไปพูดกับหลานสาวของท่านเลยยิ่งดี เดี๋ยวจะหาว่าผมไม่เตือน” จิรัฎฐ์พูดขึ้น สายตาคมของเขาจ้องไปยังท้องถนนที่อัดแน่นเต็มไปด้วยรถก่อนที่รถจะค่อยๆ หยุดชะลอตัวลงเพื่อรอสัญญาณไฟจราจรอีกครั้งหนึ่ง

 

“หลานสาว? หมายความว่าไม่ได้มีแค่คุณย่าที่คุณบอกมาแค่คนเดียวเหรอคะ” เธอหันไปถามชายหนุ่มด้วยสีหน้าที่ยิ่งไม่เข้าใจเพิ่มมากขึ้นไปอีก

 

“มากันทั้งหมด ทั้งคุณย่าและลูกชาย รวมทั้งหลานสาวของท่านด้วย ปกติท่านมักจะมาเยี่ยมทุกๆ เดือน” ชายหนุ่มเล่าในขณะที่เหยียบคันเร่งเพื่อให้รถออกตัวเมื่อเห็นรถคันข้างหน้าเขาเริ่มขยับ

 

“หลานสาวของท่านค่อนข้างที่จะถือตัวไปหน่อยน่ะ รวมทั้งคุณน้าด้วย ฉะนั้นผมว่าคุณอยู่เงียบๆ จะเป็นการดีที่สุด” เขาพูดเตือนเธอ เพราะรู้ว่าถ้า    พาขวัญเจอกับวลัยวรรณคงจะได้มีปากเสียงกันแน่นอน

 

นี่เขาห่วงเธออย่างงั้นเหรอ ไม่! เขาก็แค่ไม่อยากให้เกิดเรื่องก็เท่านั้น

 

“ค่ะ ขอบคุณนะคะที่เตือน”

 

พาขวัญกล่าวขอบคุณชายหนุ่มโดยที่ไม่พูดอะไรอีกเลย มีแต่เธอชำเลืองมองเขาเป็นระยะด้วยความรู้สึกอึดอัดที่อยู่ในใจเท่านั้น

 

จะไปสนใจเขาทำไมกัน แค่วันเดียวความรู้สึกของเธอคงไม่เปลี่ยนเร็วไปแบบนี้หรอก เธอเกลียดเขา! ท่องเอาไว้