บทที่ 12/2

 

ทันทีที่เดินเข้าไปข้างในพนักงานในบริษัทต่างมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ พร้อมกับเสียงนินทาซุบซิบกันจนเริ่มดังไปทั่ว สองเท้าก้าวยาวเพื่อเดินตามให้ทันชายหนุ่มที่กำลังจะเดินเข้าไปในลิฟต์ที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายอัดแน่น หญิงสาวมองก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวเบียดเข้าไปจนเธอแนบชิดกับแผ่นอกของจิรัฎฐ์โดยไม่ได้ตั้งใจ

กลิ่นกายสาวผสมกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนโชยเตะที่ปลายจมูกของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ เพียงเท่านี้ทำให้อารมณ์ที่เขาอดกลั้นมาตลอดหลายชั่วโมงหายไปหมดสิ้น ประตูลิฟต์ถูกเปิดออกอีกครั้งหนึ่ง หญิงสาวก้าวออกมายืนรอชายหนุ่ม ก่อนจะให้เขาเดินนำเธอไปยังห้องทำงาน

จิรัฎฐ์เดินเข้ามาในห้องทำงานตามปกติ แต่ครั้งนี้มีพาขวัญตามเข้ามาด้วย สองเท้าก้าวตรงไปยังโต๊ะทำงานก่อนที่จะขยับเก้าอี้พร้อมกับนั่งลง

“โต๊ะของคุณอยู่หน้าห้องทำงานผม แล้วเดินเข้ามาในห้องทำไม”

แค่ได้ยินพาขวัญถึงกับอยากจะเถียงชายหนุ่มกลับเสียจริง เธอไม่รู้ว่าต้องเริ่มทำอะไรบ้าง ไม่อย่างงั้นคงไม่เดินตามเขาเข้ามาหรอก

“ฉันมารอรับคำสั่งจากคุณค่ะ” หญิงสาวเอ่ยบอกเสียงใสพลางมองเขาที่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานเดินมาหาเธอ

“งั้นก็ออกไปรอข้างนอก” จิรัฎฐ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง นัยน์ตาคมมองหญิงสาวด้วยความต้องการอย่างเหลือล้น เขาพยายามอดกลั้นความรู้สึกตัวเองแล้วแต่ห้ามไม่ได้สักที เป็นครั้งแรกที่เขาคิดถึงและต้องการเธอมากกว่าแค่เรื่องบนเตียง แค่ครั้งเดียวทำไมมีอิทธิพลกับหัวใจเขามากอย่างนี้!

“ถ้าฉันหางานใหม่ได้ฉันจะไม่มาวุ่นวายกับคุณแน่นอนค่ะ”

ทันทีที่ได้ยินจิรัฎฐ์ถึงกับควันออกหูทันที เขาก้าวเข้าไปใกล้พร้อมกับฉุดแขนของเธอดึงสู่อ้อมกอด อยากให้หัวใจเขาพาไปโดยที่เธอและเขาไม่ต้องมาพากันในสถานการณ์แบบนี้

“ถ้าคุณไป ผมจะลงโทษคุณแบบเมื่อคืน” ชายหนุ่มพูดขู่เธอพร้อมจ้องมองหญิงสาวที่หน้าแดงก่ำด้วยอารมณ์ที่เดาไม่ออก ไม่รู้ว่าโกรธหรืออายเขา

“อย่าพูดจาอะไรน่ารังเกียจ ฉันไม่ชอบ” พาขวัญใช้มือผลักอกเขาออกห่างแต่ยิ่งผลัก ชายหนุ่มยิ่งสวมกอดเธอแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ 

“แต่ผมชอบ” จิรัฎฐ์โน้มใบหน้าเลื่อนลงมาไซ้ที่พวงแก้มเนียนแดงก่ำ มือแกร่งของเขาเลื่อนไปตามแผ่นหลังบางของเธอ ปากร้อนประกบปิดริมฝีปากอิ่มอย่างรวดเร็วจนพาขวัญสั่นเทิ้มเพราะตั้งรับเขาไม่ทัน

จิรัฎฐ์สอดปลายลิ้นเข้าที่โพรงปากหวานอย่างเชื่องช้า เขาตักตวงความหวานจากทุกซอกในปากของหญิงสาว อดกลั้นมานานหลายชั่วโมงไม่ให้ทำแบบนี้ แต่พาขวัญดันยั่วอารมณ์เขาจนได้

“อื้ม...” มือเรียวเริ่มใช้กำปั้นทุบไหล่ของชายหนุ่มเพื่อส่งสัญญาณว่าเธอกำลังขาดอากาศหายใจ และจิรัฎฐ์นึกอดเสียดายที่ต้องถอนจูบออก

“ถ้าอยู่ที่บ้านผมจะไม่ทำแค่จูบแน่นอน” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พร้อมกับพรมจูบไปทั่วใบหน้าของเธอ “ถ้าคุณย้ายออก ผมจะตามไปขย้ำคุณถึงที่คอยดู...”

“คะ...คนบ้า!” พาขวัญรู้ความหมายเป็นนัยของชายหนุ่ม เธอผลักเขาออกห่าง สายตาคู่หวานมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกทั้งโกรธทั้งอาย ใครจะไปรู้ว่าเพียงแค่ความสัมพันธ์คืนเดียวที่เธอไม่เต็มใจให้เกิดขึ้น จะมีอิทธิพลกับใจของเธอแบบนี้

“เดี๋ยวผมจะเอางานออกไปให้ทำ คุณไปนั่งรอที่โต๊ะก่อน” จิรัฎฐ์พูดเสียงเข้ม ทำเหมือนราวกับว่าที่เขาจูบเธอไปเมื่อครู่ไม่มีความหมายอะไรเลยแม้แต่น้อย

“ค่ะ” พาขวัญตอบรับเบาๆ พร้อมกับเดินออกไปจากห้องด้วยสีหน้าที่ตัดพ้อและน้อยใจ

หลังจากที่หญิงสาวออกจากห้องไปแล้วสีหน้าที่เรียบนิ่งของจิรัฎฐ์ได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แววตาเหม่อลอยไปอย่างไร้จุดหมาย เขาเดินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้งหนึ่ง พลางยกมือขึ้นลูบใบหน้าด้วยความหงุดหงิดใจตัวเอง ตั้งแต่เมื่อคืนยันถึงตอนนี้ทำไมร่างนุ่มนิ่มสัมผัสที่เขาจับต้องยังตรึงใจเขาไม่หาย ทั้งที่เขาก็ร่วมหลับนอนกับผู้หญิงมามากมาย แต่ไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนเลยสัก  ครั้งเดียว

“โธ่เว้ย! เป็นอะไรไปวะไอ้เพลิง”

ชายหนุ่มสบถพร้อมถอนหายใจออกมา เขาควรจะปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไปดีหรือไม่ หรือว่าพูดกับเธอตรงๆ เลย จิรัฎฐ์สะบัดศีรษะเรื่องที่คิดฟุ้งซ่านออกให้หมด พลางเอนแผ่นหลังพิงกับพนักเก้าอี้ เปลือกตาหนาปิดลงด้วยความหนักอึ้ง...แม้ใจพยายามย้ำเตือนว่า...พาขวัญอันตรายต่อหัวใจเขาเกินไป