บทที่ 15/1

หลังทานอาหารมื้อเย็นเสร็จพาขวัญกับขึ้นมาที่ห้องและเธอไม่คิดที่จะลืมล็อกประตูห้องเพื่อความปลอดภัยตัวเอง หญิงสาวเดินตรงไปที่ห้องน้ำเพื่ออาบน้ำและเข้านอนด้วยจิตใจที่ว้าวุ่น ส่วนคุณรมณนั้นได้นั่งคุยกับหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์อยู่อีกประมาณสองชั่วโมงกว่าที่อีกฝ่ายจะยอมกลับ

 

หญิงสาวมองไปทางหน้าต่างเมื่อเห็นรถแวนสีดำขับเคลื่อนออกจากประตูใหญ่ เสียงถอนหายใจออกมาอย่างหนักพร้อมกับก้าวกลับไปนั่งลงที่เตียงอีกครั้งหนึ่ง

 

“ผมมีคนรักอยู่แล้วครับ”

 

เสียงของเขายังคงดังก้องในหูของเธอไม่ไปไหน มีคนรักอยู่แล้ว...เธอก็แค่ผู้หญิงที่มอบความสุขสนองความต้องการให้เขาอย่างงั้นสินะ

 

จะไปสนใจทำไมล่ะ! พยายามเตือนตัวเอง แต่เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่เข้ามาในชีวิตเธอ ตลอดที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเธอไม่เคยสนใจคำว่าแฟนเลยสักนิด

 

ครั้งนี้เธอก็ไม่จำเป็นต้องไปสนใจ...ปลอบตัวเองทุกครั้งแต่อดน้อยใจไม่ได้ หรือว่าเธอกำลังมีใจให้กับผู้ชายที่เธอเกลียดที่สุด

 

เขาทำร้ายเธอ...เธอต้องเกลียดเขาสิ

 

“คุณเพลิงบ้า! บ้าที่สุด” หญิงสาวพึมพำว่าชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่ดูน้อยใจ แต่เขาคงไม่มีวันรับรู้ว่าเธอรู้สึกเช่นไร

 

เธอก็แค่สับสน สับสนเท่านั้นจริงๆ

 

พาขวัญลุกขึ้นเดินไปอีกฝั่งของเตียง ก่อนจะนั่งลงพร้อมกับหยิบรูปมารดาขึ้นมามองด้วยความคิดถึง

 

“แม่คะ จีนจะทำยังไงดีคะ” เป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ เธอได้แต่ก้มหน้าลงร้องสะอื้นออกมาด้วยความเจ็บปวด ความรู้สึกที่ถูกอัดอั้นมาตลอดทั้งวันระบายออกมาได้เพียงแค่น้ำตา

 

 

 

ตลอดทางกลับบ้านภายในรถมีแต่เสียงร้องโวยวายของวลัยวรรณ ทุกคนต่างเงียบนิ่งไม่ตอบสิ่งใดจนกระทั่งถึงบ้าน เสียงแหลมก็ยังไม่หยุดลง

 

ประตูรถเปิดออกรมณโน้มตัวขยับลงจากรถเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่สนใจหลานสาวเพราะเอือมสุดจะทนกับนิสัยแย่ๆ ส่วนตีรณาฉุดแขนของลูกสาวเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว วลัยวรรณถึงกับร้องโอดโอยด้วยความเจ็บ ส่วนคนเป็นสามีนั้นได้เดินตามแม่ของตัวเองขึ้นไปโดยไม่สนใจภรรยาและลูกสาว

 

“คุณแม่ดาวเจ็บ”

 

“เจ็บสิดี” เมื่อลากมาถึงใจกลางบ้านตีรณาปล่อยแขนของลูกสาวพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้มองด้วยสายตาที่ไม่พอใจ

 

“ฉันบอกกี่ครั้งแล้ว ทำอะไรให้รักษาหน้าหน่อย ดูแกทำเข้าสิฉันไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”

 

เสียงเกรี้ยวกราดของตรีณาตวาดใส่ลูกสาวอย่างเหลืออด

 

“ดาวทำอะไรคะ ดาวก็แค่แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเอง พี่เพลิงต้องเป็นของดาวได้ยินไหมคะแม่! ดาวไม่มีทางยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งพี่เพลิงไปทั้งนั้น!” วลัยประกาศบอกด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจเมื่อถูกคนเป็นแม่เตือน

 

“ยัยดาว!”

 

“แม่ก็รู้ว่าดาวรักพี่เพลิงแล้วจะมาห้ามดาว ว่าดาวทำไมคะ” ตีรณามองลูกสาวของตัวเองด้วยความเหนื่อยใจ ไม่คิดว่าจะหลงรักจิรัฎฐ์ซะขนาดนี้

 

“ดูแกทำ มีผู้ชายที่ไหนอยากได้แกเป็นแม่ของลูก!”

 

“คุณแม่!”

 

“ไปซะ ฉันไม่อยากจะเห็นหน้าแกแล้ว ทำตัว...”

 

“ดาวทำตัวยังไงคะ ดาวแค่แสดงความรู้สึกของตัวเองออกมาก็เท่านั้น...ไม่เหมือนคุณแม่ ที่ไม่เคยรักดาวไม่เคยรักคุณพ่อ!”

 

เผียะ!

 

ฝ่ามือของคนเป็นแม่ฟาดลงไปที่แก้มของลูกสาวอย่างแรง สายตามองวลัยวรรณตรงหน้าด้วยความโกรธ ความรู้สึกมากมายทั้งรักทั้งชังลูกตัวเอง

 

วลัยวรรณยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองพร้อมกับหยดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา เธอเดินถอยออกห่างจากผู้เป็นแม่ด้วยความเสียใจ

“คุณแม่ใจร้าย!” เมื่อพูดจบก็หมุนตัววิ่งขึ้นไปข้างบน ปล่อยให้ตีรณา มองลูกสาวตัวเองเดินจากไปด้วยความรู้สึกผิด

 

ที่พูดมาถูก! เธอไม่เคยรักสามีของเธอแม้แต่นิดเดียว ที่เธอทำเพราะประชดผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น แต่เขาก็ไม่เคยที่จะสนใจเธอ ยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา มันทำให้เธอเหมือนตกนรกทั้งเป็นที่ต้องอยู่กินกับคนที่ตัวเองไม่ได้รัก และเฝ้ามองเขาจากไปด้วยความเจ็บปวด

 

ธเนศ คุณทำให้เธอต้องทนกับความทุกข์แล้วก็จากไป เพราะผู้หญิงคนนั้นคนเดียว ทั้งที่เธอจะได้แต่งงานกับเขาแล้วแท้ๆ

 

ตีรณาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวตรงขึ้นไปที่บันไดแล้วเลี้ยวขวาเดินเข้าไปในห้องนอนของเธอที่แยกนอนกับสามีตั้งแต่ที่เธอคลอดวลัยวรรณออกมา มีเพียงแค่ความเจ็บช้ำที่แบกรับไว้...เช่นเดียวกับเขา สามีของเธอที่อยู่บ้านเดียวกันขึ้นชื่อว่าสามีแต่ไม่เคยได้ยินคำบอกรักของเธอสักคำตลอดหลังแต่งงานยี่สิบปีที่ผ่านมา เขาเองดูเย็นชาและเยือกเย็นมากกว่าแต่ก่อน เธอเองก็พยายามที่จะเดินห่างออกจากเขาทั้งที่เขาเคยเอ่ยปากขอหย่าแต่เขาไม่ยอมที่จะหย่า...

 

“ชนิตรา ฉันเกลียดเธอ!” ไม่ว่าผ่านมานานสักแค่ไหนชื่อผู้หญิงคนนี้ยังอยู่ในใจของเธอด้วยความเกลียดชังไปตลอด ถ้าไม่เพราะธเนศหนีงานหมั้นไปเธอคงไม่ต้องมาแต่งงานกับเตชน์เพื่อประชดเขาแล้ว

 

เป็นความเจ็บปวดที่ต้องทนรับอยู่กับมันไปทั้งชีวิต...