บทที่ 14/2

โต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยของชอบของรมณทั้งสิ้น ทุกคนต่างเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะซึ่งวลัยวรรณได้จับจองนั่งข้างๆ จิรัฎฐ์ไว้อย่างรวดเร็ว พาขวัญมองทุกคนที่นั่งครบแล้ว เธอจึงเดินเข้ามานั่งข้างๆ ตีรณาซึ่งไม่มีทางเลือกอื่นเพราะอีกข้างหนึ่งเธอก็ต้องนั่งกับวลัยวรรณ

 

“ไปนั่งที่อื่นสิยะ จะมานั่งข้างฉันทำไม!”

 

น้ำเสียงดูแคลนเอ่ยออกมาพลางทำท่าขยะแขยงไม่ให้นั่งใกล้

 

“ไปนั่งในครัวคนใช้สิ จะมานั่งร่วมโต๊ะด้วยทำไม ไม่รู้จักเจียม!”

 

เสียงแหลมของวลัยวรรณเอ่ยขึ้น แต่คนที่ไม่พอใจกลับเป็นจิรัฎฐ์ เขามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างตัวด้วยสายตาขุ่นเคือง

 

“ดาว ให้เกียรติพาขวัญด้วย” จิรัฎฐ์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา เขาแทบจะไม่มองหญิงสาวข้างตัวเลยด้วยซ้ำ สายตาเขามองแต่หญิงสาวตรงหน้าที่เยื้องเขาไปนิดหนึ่งด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยความเป็นห่วงลึกๆ

 

“พี่เพลิง!”

 

วลัยวรรณมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจที่เข้าข้างผู้หญิงตรงหน้า

 

“ตักข้าวเลยสายแก้ว”

 

หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์หันไปสั่งสายแก้วที่ยืนรออยู่

 

สายแก้วพยักหน้ารับคำสั่งพร้อมเดินไปหยิบหม้อข้าวสีขาวปลายฝั่งมุมโต๊ะอีกด้านขึ้นมา ตักให้ผู้เป็นเจ้านายคนแรกก่อนจะเรียงไล่ไปจนถึงพาขวัญเป็นคนสุดท้าย

 

มีเพียงความเงียบที่ครอบคลุมบนโต๊ะอาหาร พาขวัญได้แต่ปรายตาชำเลืองมองชายหนุ่มที่นั่งเยื้องเธอด้วยความหมั่นไส้เบาๆ เมื่อเห็นวลัยวรรณตักอาหารใส่จานเขาแทบเรียกว่าล้นจานแล้วมากกว่า

 

“ดาว พอแล้วครับ ตักเยอะจนทานไม่หมดแล้ว”

 

จิรัฎฐ์ต้องเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูรำคาญหญิงสาวอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้ใส่ใจที่เขาพูดเลยแม้แต่น้อย

 

“ดาวกลัวพี่เพลิงทานไม่อิ่มค่ะ” เธอหันไปพูดกับเขาพร้อมกับเอื้อมมือไปตักอาหารอีกอย่างใส่จานชายหนุ่ม

 

“นี่ค่ะ กุ้งชุบแป้งทอด”

 

จิรัฎฐ์ได้แต่ฝืนยิ้มให้หญิงสาวข้างตัวเหมือนทุกครั้ง

 

“ดูสิคะ ยัยดาวกับตาเพลิงนี่ดูน่ารักเหมาะสมกันจริงๆ เลยนะคะ”

 

คนเป็นแม่เอ่ยชมลูกสาวขึ้น ทั้งใจลุ้นมาหลายครั้งให้จิรัฎฐ์แอบมีใจให้วลัยวรรณลูกสาวของเธอ เพราะสองครอบครัวจะได้เป็นครอบครัวเดียวกัน แต่ดูเหมือนชายหนุ่มนั้นไม่เคยจะสนใจเลยด้วยซ้ำไป

 

“ไม่หรอกครับ ผมคิดกับดาวก็แค่น้องสาวเท่านั้น” จิรัฎฐ์รีบพูดขึ้นอย่างทันที สีหน้าของหญิงสาวข้างตัวแสดงถึงความไม่พอใจที่ชายหนุ่มปฏิเสธเธอให้ ทุกคนได้ยิน แต่ก็ได้เพียงแค่เก็บความไม่พอใจเอาไว้ภายในใจไม่แสดงออกมา

 

“แล้วเราไม่ได้คบผู้หญิงที่ไหนใช่ไหม ถ้าไม่มีก็ลองเปิดใจกับยัยดาวดูก็ได้นี่” รมณเอ่ยพูดสนับสนุนหลานสาวของตัวเอง เพราะคิดว่าถ้าได้จิรัฎฐ์มาเป็นหลานเขยคงจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว

 

“ผมมีคนที่ชอบอยู่แล้วครับ” เพียงแค่ได้ยินวลัยวรรณถึงกับหันหน้ามามองชายหนุ่มข้างตัวด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจแสดงถึงความขุ่นเคือง

 

“พี่เพลิงหมายความว่ายังไงคะ?” น้ำเสียงแหลมเอ่ยถามขึ้นด้วยความผิดหวังและความไม่พอใจที่เขาพูดให้เธอรู้สึกเสียหน้า

 

“ตามที่พูดนั่นแหละครับ ไม่มีอะไรมากกว่านี้” ชายหนุ่มพูดไปแก้ความรำคาญเขารู้ว่าอีกฝ่ายเตรียมจะยกวลัยวรรณให้กับเขาทุกครั้งที่มีโอกาส แต่เขาไม่ชอบนิสัยของเธอสักเท่าไหร่ แค่ให้ควงเล่นได้ แต่ถ้าให้มาเป็นแม่ของลูกอย่าหวัง!

 

“แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะ?”

 

หญิงสาวกลั้นน้ำเสียงเยือกเอ่ยถามชายหนุ่ม

 

“ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกครับ”

 

“เอาเถอะ ย่าแค่ก็พูดเฉยๆ” พูดคุยกันจนเหมือนพาขวัญรู้สึกเป็นคนนอก เธอได้แต่นั่งนิ่งเงียบไม่ปริปากพูดสักคำ

 

“แต่ดาวอยากรู้ พี่เพลิงบอกดาวมาเดี๋ยวนี้นะคะ”

 

น้ำเสียงพูดดูไม่พอใจพลางเอื้อมมือไปเขย่าแขนของชายหนุ่มอย่างรอฟังคำตอบ แทนที่จะได้ฟังคำตอบแต่เขากลับขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความรำคาญออกมา

 

“ผมขอตัวก่อนนะครับ”

 

วลัยวรรณเงยหน้ามองชายหนุ่มที่เดินออกจากไปด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ มือเรียวกำแน่นด้วยความอิจฉา ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นแต่ผู้เป็นย่ากับเอ่ยพูดห้ามไว้เสียก่อน

 

“จะไปไหนยัยดาว”

 

“ดาวจะไปหาพี่เพลิงค่ะ” เมื่อตอบเสร็จก็ทำท่าเตรียมที่จะลุกขึ้นอีกครั้ง

 

“นั่งลงยัยดาว”

 

สีหน้าของวลัยวรรณมองผู้เป็นย่าด้วยความขุ่นเคืองที่ห้ามเธอไม่ให้ตามชายหนุ่มไป หญิงสาวกระแทกก้นนั่งลงกับเก้าอี้อีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะหันไปทางประตูมองชายหนุ่มที่เดินออกไปเมื่อครู่

 

“คุณย่า” น้ำเสียงดูไม่พอใจแต่ก็ขัดใจผู้อาวุโสไม่ได้

 

“อย่าทำอะไรให้มันออกหน้าไปจนดูไม่งาม ฉันไม่ชอบ”

 

รมณหันไปกล่าวว่าหลานสาวด้วยสีหน้าที่ดูเกรี้ยวและเข้มเหมือนทุกครั้ง

 

“ก็ดาวอยากคุยกับพี่เพลิงให้รู้เรื่องนี่คะ”

 

“นั่งลง” สั่งสั้นๆ ที่หลานสาวต้องจำใจยอมทำตามทั้งที่ไม่เต็มใจ