บทที่ 19/1

สายแก้วเดินกลับเข้ามาในห้องครัวอีกครั้งหลังจากที่รอผู้นายทานอาหารมื้อเย็น หญิงสาวนั่งลงที่เก้าอี้ไม้ตัวเก่าพลางถอนหายใจออกมา พิศสมัยเมื่อเห็นก็ส่ายหน้าพร้อมกับเดินเข้าไปหาหลานสาวตัวเอง

 

“เป็นอะไรไปอีกล่ะ”

 

“ก็ฉันน่ะ ไม่ชอบหน้ายัยคุณพาขวัญของคุณท่านเอาซะเลยนะป้า”

 

บ่นเหมือนทุกครั้ง บ่นซะจนคนฟังเริ่มชินไปซะแล้ว แต่ก็ได้แต่ต้องทำใจยอมรับในข้อนี้

 

“จะอะไรมากหนักหนาของเอ็งวะ” คนเป็นป้าพูดขึ้น ถึงจะไม่ชอบหญิงสาวแต่ก็ไม่เคยแสดงท่าทีออกมาอย่างโจ่งแจ้ง

 

“แต่ฉันไม่ชอบนี่ ป้าไม่เห็นหรือไงว่าคุณพาขวัญเขาอ่อยคุณเพลิงของฉันด้วย ดูสิคุณเพลิงตอนนี้เอาแต่จ้องด้วยสายตาหวานซึ้งปานจะกลืนกินเข้าไปได้แล้วมั้งเนี่ย เนี่ยแค่ไม่กี่วันเองนะป้า” บ่นด้วยความหงุดหงิดขุ่นเคืองใจแต่ไม่มีสิทธิ์ทำอะไร เพราะตัวของเธอเองรู้ว่าเป็นเพียงสาวใช้เท่านั้น

 

“เอ็งเป็นคุณเพลิงหรือยังไงฮะ! ถึงได้รู้ใจเขา” พิศสมัยเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญหลานสาวตัวเอง

 

“ฉันรู้ใจคุณเพลิงที่สุดนะป้า”

 

“โอ๊ยๆ จะอ้วก” เสียงของแมนดังขึ้น

 

สายแก้วหันไปมองก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกับเตรียมวิ่งไล่ชายหนุ่มทันที

 

“ไอ้บ้าแมน!” พูดเสร็จวิ่งออกจากห้องครัวไล่ชายหนุ่มไปทั่วบ้าน เสียงดังที่ทุกคนต่างเคยชินเป็นอย่างดี พิศสมัยได้แต่ส่ายหน้าให้กับหลานสาวตัวเอง

 

 

 

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จจิรัฎฐ์กลับมาที่ห้องของตัวเอง หลังจากตอนเย็นเขาก็ไม่ได้ปริปากพูดกับพาขวัญสักคำเดียว ทั้งที่พยายามห้ามทำอะไรบ้าๆ แล้วแท้ๆ แต่เขากลับอดใจกลั้นเอาไว้ไม่ได้

 

ชายหนุ่มนั่งลงที่ปลายเตียงพร้อมกับถอนหายใจออกมา เขาคิดไม่ตกว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป

 

“ไอ้เพลิง เป็นอะไรไปอีก”

 

ย้ำเตือนตัวเองไม่ให้คิดถึงเธอ แต่ยามที่เขาหลับตานั้นกลับมีแต่ภาพของหญิงสาวก็ผุดขึ้นมาในหัว ยิ่งนึกถึงสัมผัสในคืนวันนั้นเขายิ่งต้องการมากขึ้น

 

เสียงโทรศัพท์สั่นดังขึ้นทำให้เขาที่กำลังตกอยู่ในห้องภวังค์สะดุ้ง พร้อมกับหันมามองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงก่อนเอื้อมมือไปหยิบรับ

 

[เพลิงคะ] ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร ชายหนุ่มแสดงสีหน้าที่ดูรำคาญออกมาเมื่อได้ยินเสียงปลายสาย

 

[เพลิงคะ คุณจะทิ้งแพตตี้ไปไม่ได้นะคะ แพตตี้รักคุณนะคะ]

 

ปลายสายพูดเสียงหวานออดอ้อนขอความเห็นใจจากเขา

 

“ครับ” ตอบสั้นๆ ที่ทำให้อีกฝ่ายคิดไปเองว่าความสัมพันธ์ของ เพชรกานต์และจิรัฎฐ์ยังไม่จบลง

 

[หมายความว่าคุณจะไม่ไล่แพตตี้ไปใช่ไหมคะ]

 

น้ำเสียงปลายสายเอ่ยถามด้วยความดีใจ

 

“ครับ” เป็นคำตอบสั้นๆ ที่เดาความนึกคิดของจิรัฎฐ์ไม่ออก เพราะเวลานี้สมองของเขากำลังคิดแต่เรื่องของพาขวัญจนไม่มีที่ว่างให้คิดเรื่องอื่นเลยสักนิด

 

[เพลิงคะแพตตี้คิดถึงคุณนะคะ คิดถึงมากๆ เลย]

 

“ครับ” ตอบเหมือนเดิมจนอีกฝ่ายเริ่มรู้สึกสงสัยจนต้องเอ่ยถามขึ้น

 

[เพลิงเป็นอะไรไปคะ]

 

“ครับ”

 

[เพลิงคะ ทำไมเอาแต่ตอบครับๆ อย่างเดียวเลย คุณโกรธแพตตี้เหรอคะ แพตตี้ขอโทษนะคะที่ทำตัววุ่นวายไม่เข้าใจคุณ แต่หลังจากนี้แพตตี้จะไม่ทำให้รำคาญอีกนะคะ]

 

ไม่รู้ตัวหรือว่าอะไรที่พูดไปนั้นชายหนุ่มแทบไม่ได้ยิน เพราะเขาไม่ได้ใส่ใจที่จะฟัง ทั้งยังสร้างความรำคาญให้เพิ่มมากกว่าเดิมเข้าไปอีก

 

“พูดจบแล้วใช่ไหมครับ ผมจะวางสายแล้ว”

 

ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบกลับมา จิรัฎฐ์วางสายทันที เพราะที่เพชรกานต์พูดมาเขาแทบจะไม่ได้ฟังเลยแม้แต่นิดเดียว

 

“ถ้าเธอไม่ได้เป็นเมียน้อยพ่อฉันแล้วเข้ามาอยู่ที่นี่ทำไม ไอ้เพลิง! อย่าคิดฟุ้งซ่านสิวะ” ปลอบใจตัวเองเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้ รู้แต่เพียงว่ายิ่งพยายามไม่คิดแต่ก็อดใจไม่ได้ทุกที จิรัฎฐ์สะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวเขา ก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงเข้าไปที่ห้องน้ำ โดยไม่ลืมที่จะหยิบผ้าขนหนูเข้าไปด้วย

 

...พยายามลืม...แต่ทำไมเขายิ่งคิดถึง...