บทที่ 18

“ผมสั่ง” จิรัฎฐ์ขยับตัวเข้ามาหาหญิงสาว พร้อมกับยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นของเขาเริ่มที่จรดอยู่แก้มเนียน 

“เข้าใจแล้วค่ะ” เป็นคำตอบที่ดูไม่น่ารักเอาเสียเลย จิรัฎฐ์มองพาขวัญพร้อมกับฝังปลายจมูกลงที่แก้มของหญิงสาว เขาอดใจมานานแล้ว อดกลั้นที่ไม่ใกล้ชิดสามวันทำให้เขานอนไม่หลับ

“คุณ...”

“เรียกผมว่าคุณเพลิง ห้ามเรียกว่าจิรัฎฐ์” สบตามองหญิงสาวด้วยหัวใจที่เต้นแทบไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่แค่หัวใจของเขาเท่านั้น เธอเองก็เช่นกัน...แต่ความสัมพันธ์แบบนี้ค่อนข้างที่จะแปลกสำหรับเขา

“ค่ะ” ขานรับสั้นๆ พร้อมก้มหน้าต่ำลงเพื่อหลบสายตาของเขา 

“จูบได้ไหม? ผมอยากจูบคุณ” 

เงยหน้าสบตามองเขาด้วยความตกใจ ดวงตากลมกะพริบมองชายหนุ่มตรงหน้าแต่ไม่มีคำตอบออกจากปากของเธอพลางก้มหน้าหลบ เขาเอื้อมมือเชยคางของหญิงสาวขึ้นพร้อมสบตามองอีกครั้ง

“ไม่ตอบแปลว่าผมจูบได้” จิรัฎฐ์ไม่รอฟังคำตอบของหญิงสาวอีกต่อไป ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าใกล้เพื่อครอบครองริมฝีปากอิ่มที่โหยหามาหลายวัน ลิ้นร้อนสอดเข้าที่โพรงปากหวาน หยอกล้ออย่างเชื่องช้า มือแกร่งเลื่อนลูบไล้ไปตามน่องเรียวของหญิงสาว มืออีกข้างจับท้ายทอยของเธอเพื่อที่เขาจะจูบได้ถนัด 

“อื้ม...” มือเรียวพยายามดันเขาออก แต่สมองของเธอกำลังเบลอไปกับรสจูบที่ชายหนุ่มมอบให้ ทั้งร้อนรุ่มและอ่อนโยน 

ชายหนุ่มกลั้นใจถอนจูบออกพลางสบมองตาหญิงสาว เขาห้ามใจแล้วแต่อดไม่ได้อยากจะรู้ถ้าเธอไม่ใช่เมียพ่อเขาแล้วทำไมพ่อเขาต้องให้เธอมาอยู่ที่นี่ด้วยสมองสั่งให้จิรัฎฐ์ขยับตัวออกห่างจากหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ถ้าใกล้กว่านี้คงไม่หยุดอยู่เพียงแค่จูบอย่างแน่นอน

พาขวัญมองชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงเดินออกจากห้องไปโดยที่เขาไม่พูดอะไรสักคำ เช่นเดียวกับเธอที่ได้แต่มองเขาเดินออกห่างไปด้วยสายตาที่เจ็บปวด 

ไม่มีสิทธิ์จะเรียกร้องให้เขากลับมา...เจ็บ 

มือเรียวยกขึ้นแตะที่ริมฝีปาก รอยจูบที่เขามอบให้เธอแตกต่างจากคืนนั้นอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกแบบนี้เรียกว่าอะไรกัน...

“บ้าเอ๊ย!” เสียงเข้มของพงศ์เดชสบถดังขึ้นจนคนสนิทที่ยืนอยู่ตรงหน้าสะดุ้งขึ้นด้วยความตกใจ 

“มีอะไรครับนาย” นรวีร์ลูกน้องคนสนิทเอ่ยถามขึ้น ร่างสูงโปร่งของ ผู้เป็นเจ้านายหันมามองด้วยสายตาที่โกรธเกรี้ยวและเจ็บใจ

“ไอ้เพลิงมันได้ที่ดินไป! ไอ้แก่นั่นมันโง่ขายที่ดินให้ ฉันอุตสาห์เสนอราคาให้มันแพงกว่าหลายเท่า ไอ้เพลิงอย่าได้ใจไปหน่อย!”

ปึง!

พงศ์เดชกำหมัดแน่นทุบลงที่โต๊ะทำงานของเขาด้วยความแค้นใจ ไม่คิดว่าครั้งนี้เขาจะโดนตัดหน้าทั้งที่เสนอราคาให้อีกฝ่ายสูงพอตัว แต่คำตอบที่ได้รับกลับมา น่าเจ็บใจนัก!

‘ผมขายที่ให้กับคุณจิรัฎฐ์ไปแล้วครับ ขอโทษด้วยครับ’

พงศ์เดชกัดฟันกรอดพร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว

“เจ้านายจะไปไหนครับ” นรวีร์เอ่ยถามผู้เป็นนาย 

“เรื่องของฉัน!”อารมณ์ดูหงุดหงิดจนนรวีร์ต้องเงียบและถอยออกห่าง กลัวว่าจะโดนลูกหลงไปด้วย

หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์เดินเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าที่ดูอิดโรยมากกว่าทุกวัน คงเพราะวันนี้เขาต้องออกไปข้างนอกและดูความคืบหน้าของงาน แมนเมื่อเห็นเจ้านายเดินเข้ามาก็รีบเข้าไปรับกระเป๋าในมือของผู้เป็นเจ้านาย

“เจ้าเพลิงกลับมาหรือยัง” เอ่ยถามพลางกวาดสายตามองหาบุตรชาย

“กลับมาแล้วครับ อยู่บนห้อง คุณท่านจะให้ผมไปตามไหมครับ” แมนถามพร้อมกับรับเสื้อสูท

“ไม่ต้อง ฉันนึกว่ายังไม่กลับมา”

พูดเสร็จเดินเข้าไปข้างในบ้านด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

สองเท้าก้าวเข้าไปยังห้องทำงานส่วนตัว ก่อนจะเดินมานั่งที่โต๊ะทำงาน ด้วยความอ่อนล้า งานเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาดูเครียดแต่ก็ไม่เท่ากับเรื่องส่วนตัวของเขา โทรศัพท์ที่ได้รับเมื่อตอนสายจากคุณย่ารมณที่โทรหาเขา

‘คุณแม่โทรมามีอะไรหรือครับ’

ทันทีที่ได้รับสายเขาก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ว่าโทรมาหาเขาเรื่องอะไรกัน

[แม่มีเรื่องอยากจะถามเราหน่อย]

ปลายสายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปกติเช่นทุกครั้ง

‘ครับ คุณแม่มีเรื่องอะไรจะถามผมหรือครับ’

[ว่าจะถามอยู่เมื่อวาน แต่ยัยดาวงอแงแม่ก็เลยไม่ได้ถาม]

เงียบไปสักพักปลายสายก็เอ่ยถามขึ้นมา

[เราจะให้ผู้หญิงคนนั้นมาเป็นอีหนูหรือไง]สิ้นคำถามเหมือนมีก้อนจุกอยู่ที่ลำคอ เขาพูดไม่ออกว่าควรจะอธิบายอย่างไร

‘ไม่ใช่ครับ’

[ไม่ใช่แล้วทำไมถึงพามาอยู่ล่ะ]

เป็นคำถามที่หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ไม่อยากตอบสักเท่าไหร่

‘ผมมีเหตุผลครับ ตอนนี้คงบอกคุณแม่ไม่ได้’ ตอบเป็นนัยเพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะบอกใคร

[หวังว่าคงไม่ใช่อีหนูหรอกนะ เพราะแม่กลัวว่าเราจะหลงเด็กคนนั้นเข้า]

‘ไม่หรอกครับ ไม่มีวัน แค่นี้ก่อนนะครับ’

ตอบด้วยความมั่นใจก่อนจะวางสายไป

ไม่มีใครรู้ว่าทำไมเขาถึงต้องดูแลเธอ เพราะทุกอย่างคือความลับและคำมั่นสัญญาที่เขาเคยรับปากเอาไว้และเขาจะทำมันให้ดีที่สุด

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองถึงสามครั้งก่อนที่ประตูจะเปิดออก สายแก้วเดินเข้ามาข้างในด้วยท่าทางสำรวม

“คุณท่านคะ ได้เวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ” พูดเสร็จเตรียมเดินออกไป แต่เสียงของผู้เป็นนายทำให้สายแก้วหันไปอีกครั้งหนึ่ง

“พาขวัญกลับมาพร้อมกับเจ้าเพลิงใช่ไหม” เอ่ยถามถึงหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง สายแก้วได้แต่เก็บความหมั่นไส้เอาไว้ในใจลึกๆ

“ใช่ค่ะ คุณท่านมีอะไรหรือเปล่าคะ” สายแก้วถามด้วยความสงสัย

“ไม่มีอะไร เดี๋ยวอีกสักพักฉันจะตามออกไป” หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์พูดพร้อมกับหมุนเก้าอี้หันหลังให้สาวใช้

“ค่ะ” สายแก้วรับคำก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป

ภายในห้องทำงานที่เงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงแค่เสียงเครื่องทำงานของแอร์และเสียงเข็มนาฬิกาเดินเท่านั้น ความเงียบสงบทำให้เขาคิดอะไรออกอีกมากมาย เรื่องราวในอดีตที่ผ่านมามันเจ็บปวด ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนที่เจอกับตัว สายตาของหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์มองไปยังตู้ตรงหน้าเขาที่มีกรอบรูปวางอยู่

“นายไม่ต้องห่วง เรื่องทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย” พูดด้วยน้ำเสียงมาดมั่น ก่อนที่จะลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานเดินออกไปจากห้อง ใบหน้าที่เหนื่อยล้าซ่อนไว้โดยที่ไม่มีใครได้เห็น เฉกเช่นความลับที่เขาไม่เคยได้บอกใคร ยังคงไม่ถึงเวลาที่เขาจะต้องบอก...