6 ความลับที่เก็บซ่อน

หลังจากที่ไคเลอร์กับไลลาทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไลลาก็หันบอกกับร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ

"พี่ไคเลอร์คะ ไลลาขอขึ้นข้างบนก่อนนะคะ ไลลายังรู้สึกเพลียๆอยู่เลยค่ะอยากนอนต่อ"

"ไลลาขึ้นไปก่อนเถอะ พี่ขอนั่งข้างล่างแปปเดียว เดี๋ยวจะตามขึ้นไป" จากนั้น ไลลาก็ลุกจากโซฟาแล้วสาวเท้าขึ้นชั้นสองไป

ในขณะนั้นเองทานตะวันก็เปิดประตูห้องนอนออกมาจึงเห็นว่าเขานั่งอยู่ในห้องโถงคนเดียว เมื่อเห็นเช่นนั้นเธอจึงเดินมาหย่อนสะโพกนั่งลงบนโซฟาตัวที่ติดกับเขา ก่อนที่เจ้าของใบหน้าหล่อจะหันถามเธอที่นั่งก้มหน้าอยู่

"ยังไม่นอนเหรอ"

"ตะวันนอนไม่หลับค่ะ" เจ้าของใบหน้าเรียวใสหันตอบ พลางดวงตากลมโตก็จ้องมองไปยังใบหน้าอันหล่อเหลานิ่ง เหมือนกับอยากจะบอกอะไรที่อยู่ในใจของเธอให้เขาได้รู้

"จ้องหน้าฉันแบบนั้น เธอมีอะไรจะบอกหรืออยากจะถามอะไรฉันหรือเปล่า"

"ตะวันอยากจะบอกคุณไคเลอร์ว่า...ตะวัน..." ชอบคุณไคเลอร์ค่ะ เธอได้เพียงแต่พูดต่อในใจ เธอไม่สามารถพูดคำว่าชอบออกไปให้เขาได้ยินได้ เขาเป็นผู้อุปการะเลี้ยงดูเธอมา เธอไม่มีสิทธิ์ไปบอกว่าชอบเขานะทานตะวัน เธอมีสิทธิ์ได้แค่แอบชอบเขาเท่านั้นแหละ

"เธอจะบอกฉันว่าอะไรทานตะวัน" เขาถามพร้อมกับตั้งใจฟัง เพราะเขามีความรู้สึกว่าเธอมีเรื่องอยากจะบอกเขาจริงๆ เนื่องจากแววตาคู่นั้นของเธอบ่งบอกออกมาแบบนั้น

"เอ่อ...ตะวันไม่มีอะไรจะบอกคุณค่ะ แต่ตะวันอยากจะถามค่ะ" เธอรีบกลับคำและปั้นหน้าฝืนยิ้มก่อนจะพูด

"ก็ถามมาสิ จะมัวอ้ำอึ้งอยู่ทำไม"

"ผู้หญิงที่คุณไคเลอร์พามา เธอเป็นแฟนของคุณเหรอคะ" ถามไปอย่างนั้น ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าผู้หญิงที่เขาพามาคือแฟนของเขาแน่นอน

"ใช่ ไลลาเป็นแฟนฉันเอง ฉันคบหาดูใจกับไลลามาหลายเดือนแล้ว ไลลาก็เรียนรุ่นเดียวกับเธอนี่แหละ" เมื่อเจ็ดเดือนก่อนไลลาวิ่งตัดหน้ารถเขาโดยที่เธอไม่ทันระวัง เขาเบรครถกะทันหัน ส่วนเธอตกใจจึงล้มลงจนหัวเข่าถลอกเป็นแผลใหญ่ เขาลงจากรถมาช่วยพยุงเธอไปขึ้นรถแล้วพาไปทำแผลที่โรงพยาบาล หลังจากนั้นเขาก็ไปรับเธอที่คอนโดเพื่อพาไปล้างแผลหลายครั้งจนหายดี หลังจากนั้นเขากับไลลาก็ติดต่อกันเรื่อยมา เขารู้สึกชอบไลลา และไลลาก็บอกว่าชอบเขา ทั้งสองจึงตกลงเป็นแฟนกัน วันนี้ไลลาบอกอยากจะมาเที่ยวที่บ้านของเขา เขาจึงพาเธอมา และวันนี้เป็นครั้งแรกที่เขากับไลลามีอะไรกัน

"อ อ๋อค่ะ งั้นตะวันขอแสดงความยินดีกับคุณไคเลอร์ด้วยนะคะสำหรับแฟนคนแรก" เธอฝืนยิ้มแล้วเอ่ยออกไป

"เธอรู้ได้ไงว่าไลลาคือแฟนคนแรกของฉัน"

"ก็ตั้งแต่ตะวันเข้ามาอยู่ที่บ้านของคุณแปดปี ตะวันก็ไม่เคยเห็นว่าคุณจะพาผู้หญิงคนไหนมาที่บ้านเลยนี่คะ"

"ใช่ ไลลาคือแฟนคนแรกของฉัน"

"..." ทานตะวันนิ่งเม้มริมฝีปากแน่น ก้มหน้าอย่างไม่อยากจะพูดอะไรต่อ พลางคิดในใจว่าเธอคงไม่มีสิทธิ์ชอบหรือรักเขาแล้วสินะ

"เธออยากถามอะไรอีกไหม"

"ไม่มีแล้วค่ะ งั้นตะวันขอเข้าห้องก่อนนะคะ" พูดจบ ทานตะวันก็ลุกจากโซฟาแล้วเข้าห้องไป ไคเลอร์มองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินไป พลางคิดในใจว่าวันนี้เธอมีท่าทีแปลกไปจากที่แล้วมา เพื่อให้หายข้องใจเขาจึงลุกจากโซฟาแล้วเปิดประตูเข้าห้องนอนของเธอ พร้อมกับเอ่ยถาม

"วันนี้เธอเป็นอะไรไป ทำไมถึงมีท่าทีแปลกๆ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า"

"ตะวันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ" ตอบแต่ไม่กล้ามองหน้า

"มองหน้าฉันทานตะวัน อย่าหลบหน้า"

"..." เธอยังคงนิ่งไม่ยอมหันไปเผชิญหน้ากับเขา เพราะเธอไม่อยากให้เขารู้ความลับที่เก็บซ่อนไว้ในแววตาของเธอ

เมื่อเป็นอย่างนั้นชายหนุ่มก็เดินมาหย่อนตัวนั่งลงข้างๆเธอ สองมือหนาจับหัวไหล่เล็กให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา ทว่าเธอหันมาเฉพาะตัว แต่หน้าของเธอหันไปด้านข้าง จนทำเอาไคเลอร์อารมณ์เสียไม่น้อยจึงยกมือจับปลายคางเรียวสวยให้หันมา ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามออกไป

"เธอเป็นอะไร บอกฉันได้ไหมทานตะวัน" เรียวปากหยักสวยได้รูปขยับถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน โดยนัยน์ตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าเรียวสวยอย่างไม่วางตา

"เปล่าค่ะ ตะวันไม่ได้เป็นอะไร" ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังใบหน้าอันหล่อเหลานิ่งพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด

"เธอมีอะไรที่ไม่กล้าบอกฉันหรือเปล่า" เขาถามพลางฝ่ามือหนาทาบไปบนแก้มเนียนใสแผ่วเบา

"ไม่มีค่ะ" ส่ายหน้า

"ฉันไม่เชื่อ เธอกำลังโกหกฉันอยู่"

"ตะวันไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องโกหกคุณค่ะ"

"แน่นะ"

"แน่ค่ะ"

"หรือว่าที่มหาลัยมีใครทำให้เธอไม่สบายใจหรือเปล่า มีใครรังแกเธอบ้างไหม บอกฉันได้นะ"

"ไม่มีใครทำให้ตะวันไม่สบายใจทั้งนั้นแหละค่ะ เพื่อนในห้องเรียนก็ดีกับตะวันทุกคน"

"หรือเธอเครียดเรื่องเรียน"

"ก็อาจจะเป็นไปได้ค่ะที่ตะวันเครียดเรื่องเรียน" เธอแกล้งพูดไปอย่างนั้น เพื่อไม่ให้เขาสงสัยไปถึงเรื่องที่อยู่ภายในใจของเธอ

"เรียนเก่งแบบเธอยังต้องเครียดอีกเหรอ"

"ก็มีบ้างค่ะคุณไคเลอร์ที่ตะวันอาจจะเครียดบ้าง"

"เอาแบบนี้ไหม ช่วงปิดเทอมฉันจะพาเธอไปเที่ยวอิตาลีอีก เพื่อให้เธอได้ผ่อนคลายไง"

"ไปก็ได้ค่ะ"

"พอดีฉันอยากจะพาไลลาไปเจอพ่อกับแม่ด้วย" เมื่อทานตะวันได้ยินที่คนตัวสูงบอกว่าจะพาแฟนไปด้วย สีหน้าเธอก็สลดลงทันที ก่อนจะฝืนยิ้มแล้วเอ่ยออกมา

"อ อ๋อ ถ้าอย่างนั้นคุณไคเลอร์พาแฟนไปเถอะค่ะ ส่วนตะวันเที่ยวกับเพื่อนที่เมืองไทยก็ได้"

"ถ้าฉันไม่พาเธอไปด้วย เดี๋ยวพ่อกับแม่ก็ถามหาเธออีกน่ะสิ เธออย่าลืมสิว่าเธอก็เป็นลูกของพ่อกับแม่ฉันอีกคน"

"ถ้าคุณพ่อคุณแม่ถาม คุณไคเลอร์ก็บอกคุณพ่อคุณแม่ไปสิคะว่าตะวันมีนัดไปเที่ยวกับเพื่อนแล้ว"

"อืม เอางั้นก็ได้"

"คุณไคเลอร์จะไปกันเมื่อไหร่คะ"

"น่าจะอาทิตย์หน้านะ"

"อ๋อค่ะ"

"งั้นฉันขึ้นห้องไปหาไลลาก่อนนะ"

"ตามสบายค่ะคุณไคเลอร์" เธอเอ่ยพร้อมรอยยิ้มทั้งที่ใจไม่เป็นแบบนั้น ก่อนที่ร่างสูงจะยกมือขึ้นลูบหัวเล็กสวยเบาๆ แล้วลุกจากเตียงนอนและขึ้นชั้นสองไป

ทันทีที่ชายหนุ่มออกจากห้องไปแล้ว เรียวปากบางก็พึมพำออกมาเบาๆ

"เธอต้องรีบตัดใจจากเขาให้ได้เร็วๆนะทานตะวัน ก่อนที่ใจของเธอจะถลำลึกและเจ็บไปมากกว่านี้"