Alle Kapitel von ทานตะวันซ่อนรัก: Kapitel 1 – Kapitel 10

ไคเลอร์ การดำเนินเรื่องของพระเอกจะเริ่มต้นตั้งแต่อายุ20-30ปีลูกครึ่งไทย-อิตาลี เจ้าของธุรกิจตกแต่งบ้านรายใหญ่ มีสาขาทั้งในไทยและอิตาลีทานตะวันการดำเนินเรื่องของนางเอกจะเริ่มต้นตั้งแต่อายุ12-22ปีเธอได้รับการอุปการะเลี้ยงดูจากเขาตั้งแต่เธออายุ12ปี....ตัวอย่างนิยายหมับ!"คุณไคเลอร์! คุณกอดตะวันทำไมคะ" เธอถามด้วยความตกใจปนงง"กอดกันจะต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ""ค่ะ""งั้นฉันจะบอกเหตุผลกับเธอก็ได้ ที่ฉันกอดเธอเพราะฉันเป็นผู้อุปการะและเป็นผู้ปกครองของเธอ เธอเป็นเด็กในปกครองของฉัน เพราะฉะนั้นฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้ ถูกไหม""..."...."คุณไคเลอร์จะทำอะไรคะ" เธอรู้สึกสับสนในการกระทำของเขาจึงจำต้องเอ่ยถามออกไป"ฉันอยากสัมผัสและสูดดมกลิ่นหอมๆจากร่างกายเธอ""อย่านะคะคุณไคเลอร์ อย่าทำแบบนี้" เสียงหวานร้องห้าม พลางแววตาไร้เดียงสาจ้องมองไปยังใบหน้าอันหล่อเหลาด้วยความหวาดหวั่น"ฉันอุปการะเลี้ยงดูเธอมาแปดปีแล้วนะ เรื่องแค่นี้เธอให้ฉันไม่ได้เหรอทานตะวัน""...""ฉันต้องการอะไรจากเธอ เธอก็ต้องตอบแทนให้ฉันสิ".....................บนรถ"นายเรียกเด็กผู้หญิงคนนั้นมาหน่อยซิปกรณ์"

สองปีต่อมาตอนนี้ไคเลอร์ในวัยยี่สิบสองปีเรียนจบปริญญาตรีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนทานตะวันที่อยู่ในวัยสิบสี่ปีก็เรียนจบมัธยมศึกษาปีที่สองแล้วเหมือนกัน ในระยะเวลาสองปีที่ทานตะวันมาอาศัยอยู่ในบ้านของไคเลอร์นั้น ชีวิตความเป็นอยู่ของทานตะวันก็อยู่อย่างสุขสบาย เมื่อเธอนึกย้อนไปถึงอดีตที่เธอต้องใช้ชีวิตและต่อสู้ดิ้นรนหลังจากที่ปู่เธอเสียชีวิตไปแล้วนั้นช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว มาอยู่ที่นี่ชีวิตของเธอเหมือนดั่งเจ้าหญิงในนิยายที่เธอเคยอ่านในหนังสือ เพราะเจ้าหญิงที่อยู่ในนิยายมีพร้อมทุกอย่างตามที่ใจปราถนา และเธอก็คิดว่าชีวิตของเธอช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้มาเจอกับคุณไคเลอร์ผู้ชายที่แสนดีกับเธอ ถึงเขาจะมีสีหน้าราบเรียบ ไม่ค่อยยิ้ม หน้าออกจะดุนิดหน่อย แต่เธอก็รู้ว่าเขามีจิตใจดีมาก เขาจะคอยถามไถ่เธอตลอด"อยู่ที่โรงเรียนมีใครมารังแกเธอบ้างหรือเปล่าทานตะวัน" ไคเลอร์ที่นั่งทานข้าวอยู่บนโต๊ะอาหารหรูเอ่ยถามยังเด็กสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล"ไม่มีใครรังแกค่ะคุณไคเลอร์""ถ้ามีใครรังแกเธอก็มาบอกฉันได้""ค่ะคุณไคเลอร์""เทอมที่ผ่านมาได้เกรดเฉลี่ยเท่าไหร่""สี่จุดศูนย์ศูนย์เหมือนเดิมค่ะ" ตั้งแต่มอหนึ่งเทอมหนึ่งจนกร

แปดปีต่อมาเป็นเวลาแปดปีแล้วที่ทานตะวันมาอาศัยอยู่กับไคเลอร์ ตอนนี้ทานตะวันอายุยี่สิบปีแล้ว และเพิ่งเรียนจบปีสองมาหมาดๆ ส่วนไคเลอร์ก็อายุยี่สิบแปดปีแล้ว หลังจากเรียนจบไคเลอร์ได้ขยายธุรกิจไปในต่างจังหวัดที่เจริญแล้วยี่สิบสาขาด้วยกัน และกำลังจะขยายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆในทุกจังหวัด ในระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมานี้ไคเลอร์จะคอยดูแลเอาใจใส่ทานตะวันเป็นอย่างดี โดยไม่ให้มีอะไรขาดตกบกพร่องแม้แต่อย่างเดียว เวลาเธอต้องการซื้ออะไรหรือจะไปไหน เขาจะเป็นคนพาเธอไปเองทุกครั้งถ้าเขาไม่ยุ่งจนเกินไป เขาใจดีกับเธอมากจนทำเอาทานตะวันเริ่มคิดไม่ซื่อกับเขา ตอนนี้ความรู้สึกของเธอเริ่มเปลี่ยนไปจากเดิมมาหลายเดือนแล้ว ตั้งแต่เรียนปีสองเทอมสองมาเธอก็เริ่มหวั่นไหวกับเขา เธอไม่ได้คิดว่าเขาเป็นแค่ผู้มีพระคุณอย่างเดียว แต่เธอคิดกับเขาเกินเลยกว่านั้นต่างหากจนกระทั่งวันนี้ไคเลอร์ขับรถหรูเข้ามาจอดยังหน้าบ้าน จากนั้นเขาก็ลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูทางฝั่งผู้โดยสาร ก่อนจะมีหญิงสาวใบหน้าสวยหุ่นดีก้าวลงจากรถมา มือหนาของไคเลอร์เลื่อนเข้าไปจับยังมือเรียวของหญิงสาวแล้วพากันเดินเข้าบ้านไปก็เจอกับทานตะวันที่นั่งอยู่บนโซฟากลางห้องโถง

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา บนเครื่องบิน"ว๊าย!" เสียงของไลลาอุทานขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเครื่องบินกำลังตกหลุมอากาศ พลางมือเรียวคว้าเข้าที่ลำแขนหนาของคนที่นั่งอยู่ด้านข้างและกอดเอาไว้แน่น ไคเลอร์ยกมือขึ้นสวมกอดร่างบางของแฟนสาวไว้ พลางนึกไปถึงเมื่อหลายปีก่อนที่เขาพาทานตะวันนั่งเครื่องบินครั้งแรก เหตุการณ์ตอนนี้ก็เหมือนกับครั้งนั้น ตอนนั้นทานตะวันกลัวจนตัวสั่นงันงก และกอดแขนเขาเอาไว้แน่นจนหลับไป และเขาก็ให้เธอนอนหนุนตักของเขาจนกระทั่งเครื่องบินลงจอด เมื่อเขาคิดไปถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น ริมฝีปากหยักได้รูปก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างลืมตัวเพราะรู้สึกเอ็นดูทานตะวันในตอนนั้น"พี่ไคเลอร์ยิ้มทำไมคะ""อ อ๋อ ไม่มีอะไร" เสียงของไลลาทำให้เขาได้สติและหุบยิ้มลงทันที"อีกกี่ชั่วโมงคะกว่าจะถึง""อีกสี่ชั่วโมงก็ถึง""งั้นไลลานอนก่อนดีกว่าค่ะ" พูดจบ เธอก็ผละออกจากร่างหนาแล้วขยับมานอนที่ของตัวเองและหลับไป ส่วนไคเลอร์นั้นก็ยังคิดไปถึงทานตะวันที่อยู่เมืองไทย อันที่จริงแล้วเขาอยากให้ทานตะวันมากับเขาด้วย แต่เขาคิดว่าเธอคงจะไม่อยากมาเพราะมีไลลามาด้วย เธอคงรู้สึกเกรงใจถ้าจะมา แต่สำหรับเขาแล้วเขาไม่ได้คิดอะไรเลย ถ้าทานตะวันมาเขาคงจ

วันต่อมา ตอนเช้าตรู่ ทานตะวันที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ถึงกับสะดุ้งตกใจ เมื่อจู่ๆโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กข้างหัวเตียงส่งเสียงดังขึ้น มือเรียวยกขึ้นไปคว้ามากดรับสาย ก่อนจะกรอกเสียงเข้าไปด้วยอาการงัวเงีย 'ฮัลโหล...' 'ทานตะวันนี่น้าเอง' 'น้าแต้วมีอะไรหรือเปล่าคะถึงได้โทรมาแต่เช้า' 'วันนี้น้าป่วยน่ะ น้าฝากทานตะวันช่วยทำงานบ้านแทนน้าทีนะ' 'ได้ค่ะน้าแต้ว' 'ทานตะวันขึ้นไปเก็บกวาดห้องนอนของคุณไคเลอร์ด้วยนะ เพราะสองวันแล้วที่น้าไม่ได้ขึ้นไปทำความสะอาด' 'ได้ค่ะน้าแต้ว แล้วน้าแต้วได้กินยาหรือยังคะ' 'น้ากินแล้วเมื่อกี้' 'งั้นน้าแต้วนอนพักผ่อนเถอะค่ะ ส่วนงานบ้านตะวันจะจัดการให้เอง' 'น้าขอบใจมากนะทานตะวัน' 'ไม่เป็นไรค่ะน้าแต้ว งั้นตะวันวางสายแล้วนะคะ' 'จ้ะ' สิ้นเสียงของแต้ว จากนั้นนิ้วเรียวก็กดวางสายแล้วนอนต่อ ทานตะวันหลับต่อไปอีกสองชั่วโมง จากนั้นจึงตื่นขึ้นมาในเวลาเกือบแปดโมง หญิงสาวลุกจากเตียงนอนไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟัน เสร็จแล้วก็ออกจากห้องนอนไปเข้าครัวโดยที่ยังใส่ชุดนอนกางเกงขาสั้นลายการ์ตูนอยู่ ทานตะวันจัดการทำอาหารจนเสร็จสรรพ จากนั้นก็ออกจากห้องครัว แต่ทว่า พลั่ก! "อ๊ะ" เ