ทานตะวันซ่อนรัก

ไคเลอร์

การดำเนินเรื่องของพระเอกจะเริ่มต้นตั้งแต่อายุ20-30ปี

ลูกครึ่งไทย-อิตาลี เจ้าของธุรกิจตกแต่งบ้านรายใหญ่ มีสาขาทั้งในไทยและอิตาลี

ทานตะวัน

การดำเนินเรื่องของนางเอกจะเริ่มต้นตั้งแต่อายุ12-22ปี

เธอได้รับการอุปการะเลี้ยงดูจากเขาตั้งแต่เธออายุ12ปี

.

.

.

.

ตัวอย่างนิยาย

หมับ!

"คุณไคเลอร์! คุณกอดตะวันทำไมคะ" เธอถามด้วยความตกใจปนงง

"กอดกันจะต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ"

"ค่ะ"

"งั้นฉันจะบอกเหตุผลกับเธอก็ได้ ที่ฉันกอดเธอเพราะฉันเป็นผู้อุปการะและเป็นผู้ปกครองของเธอ เธอเป็นเด็กในปกครองของฉัน เพราะฉะนั้นฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้ ถูกไหม"

"..."

.

.

.

.

"คุณไคเลอร์จะทำอะไรคะ" เธอรู้สึกสับสนในการกระทำของเขาจึงจำต้องเอ่ยถามออกไป

"ฉันอยากสัมผัสและสูดดมกลิ่นหอมๆจากร่างกายเธอ"

"อย่านะคะคุณไคเลอร์ อย่าทำแบบนี้" เสียงหวานร้องห้าม พลางแววตาไร้เดียงสาจ้องมองไปยังใบหน้าอันหล่อเหลาด้วยความหวาดหวั่น

"ฉันอุปการะเลี้ยงดูเธอมาแปดปีแล้วนะ เรื่องแค่นี้เธอให้ฉันไม่ได้เหรอทานตะวัน"

"..."

"ฉันต้องการอะไรจากเธอ เธอก็ต้องตอบแทนให้ฉันสิ"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

บนรถ

"นายเรียกเด็กผู้หญิงคนนั้นมาหน่อยซิปกรณ์" เสียงของไคเลอร์ในวัยยี่สิบปีที่นั่งอยู่เบาะหลังของรถหรูเอ่ยบอกกับลูกน้องที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ในขณะที่รถกำลังจอดติดไฟแดง

"คุณไคเลอร์จะซื้อพวงมาลัยจากเด็กคนนั้นเหรอครับ"

"อืม"

"คุณไคเลอร์ไม่ชอบซื้อพวงมาลัยมาไว้บนรถไม่ใช่เหรอครับ เพราะคุณไคเลอร์บอกว่าเหม็นกลิ่นดอกไม้"

"ฉันรู้สึกสงสารเด็กคนนั้นที่ต้องมาเดินตากแดดขายพวงมาลัย ฉันอยากให้เงินเธอ ไม่ได้อยากซื้อพวงมาลัย"

"อ๋อครับ งั้นเดี๋ยวผมเรียกให้นะครับ" จากนั้น ปกรณ์ก็กวักมือเรียกเด็กหญิงที่กำลังเดินถือพวงมาลัยอยู่ เมื่อเธอเห็นปกรณ์กวักมือเรียก เธอก็รีบวิ่งมายังรถหรูคันใหญ่ด้วยสีหน้าเบิกบาน ก่อนที่ปกรณ์จะเอ่ยถาม

"พวงละเท่าไหร่เหรอน้อง"

"พวงละยี่สิบบาทค่ะพี่" เธอตอบด้วยรอยยิ้มแจ่มใสถึงแม้ว่าจะยืนอยู่กลางแสงแดดจ้าก็ตาม ก่อนที่ปกรณ์จะหันถามยังเจ้าของร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบหกเซนติเมตรที่นั่งอยู่เบาะหลัง

"คุณไคเลอร์จะเอากี่..." ปกรณ์ยังถามไม่ทันจบ ไคเลอร์ก็ยื่นแบงค์พันจำนวนสิบใบให้ปกรณ์ ปกรณ์รับไปและยื่นให้เด็กหญิงที่ยืนยิ้มเห็นฟันซี่เล็กๆเรียงสวยอยู่ข้างรถ

"เงินหนึ่งหมื่นบาทรับไปสิ เจ้านายพี่ให้น้องน่ะ"

"พี่จะให้เงินหนูตั้งหนึ่งหมื่นบาทเลยเหรอคะ แล้วพี่ไม่เอาพวงมาลัยเหรอคะ" เสียงเล็กของเด็กหญิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ ก่อนที่ปกรณ์จะหันถามยังเจ้าของใบหน้าหล่อเหลา แต่ทว่าเรียวปากหยักได้รูปก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน

"พวงมาลัยมีกี่พวงนายเอามาให้หมด แล้วก็บอกให้เด็กกลับบ้านไปได้แล้ว"

"ครับคุณไคเลอร์" ปกรณ์รับคำ ก่อนจะหันไปพูดกับเด็กหญิงตัวเล็กที่ผูกผมหางม้าซึ่งตอนนี้ผมเผ้าของเธอกระเซอะกระเซิงจนดูไม่เป็นทรง

"พวงมาลัยน้องมีอยู่กี่พวง"

"สิบพวงค่ะ"

"พี่เหมาหมดทั้งสิบพวงนั่นแหละ แล้วเอาเงินนี่ไป"

"หนูขอบคุณพี่และเจ้านายของพี่มากเลยนะคะที่ใจดีกับหนู" เธอรับเงินมา ก่อนจะยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยความรู้สึกดีใจและตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก

"งั้นน้องก็กลับบ้านไปได้แล้วนะ"

"ค่ะพี่"

"น้องอายุเท่าไหร่"

"สิบสองปีค่ะ"

"แล้วน้องอยู่กับใคร"

"หนูอยู่บ้านคนเดียวค่ะ"

"..." ภายในรถหรูตกอยู่ในความเงียบงัน หลังจากที่ได้ยินเด็กหญิงใบหน้ามอมแมมบอกว่าอยู่ตัวคนเดียว

"ถ้าอย่างนั้นหนูขอกลับบ้านก่อนนะคะพี่ สวัสดีค่ะ" บอกจบ เธอก็ผละออกไป ก่อนที่เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่นั่งอยู่เบาะด้านหลังจะเอ่ยขึ้น

"ตามเด็กนั่นไป"

"ได้ครับคุณไคเลอร์" รับคำเสร็จ ปกรณ์ก็เปิดไฟเลี้ยวซ้ายออกรถและจอดไว้ข้างทาง ก่อนที่ทั้งเจ้านายกับลูกน้องจะลงจากรถแล้วก้าวตามเธอที่เดินทิ้งห่างออกไปหลายสิบเมตร

ไคเลอร์รีบสาวเท้าเดินตามเธอไปติดๆจนกระทั่งก้าวทันเธอ ก่อนจะยื่นมือหนาคว้าเข้าที่ข้อมือเล็กไว้อย่างรวดเร็วจนทำเอาเธอตกใจ

"ว๊าย! อย่าทำอะไรหนูนะ" เธออุทานด้วยความตื่นตกใจกลัวพร้อมกับหลับตาปี๋

"ฉันเอง คนที่ให้เงินเธอเมื่อกี้" เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความตกใจกลัวของเธอนั้นก็หายไป พลางรู้สึกโล่งอกที่เขาไม่ใช่คนร้ายอย่างที่เธอคิด จากนั้นเธอจึงค่อยๆลืมตาขึ้นมามองไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

"แล้วพี่ตามหนูมาทำไมเหรอคะ" เธอเงยหน้าถามยังชายหนุ่มที่สูงกว่าเธอไม่น้อย โดยศีรษะของเธออยู่ใต้ราวนมของเขา

"ฉันอยากไปบ้านของเธอ"

"พี่ทั้งสองคนจะไปบ้านหนูเหรอคะ"

"อืม"

"ที่อยู่ของหนูเป็นแค่เพิงเล็กๆพอได้อาศัยนอนค่ะ ไม่น่าดูหรอกค่ะพี่"

"เดินนำฉันไป ฉันจะไปดูบ้านของเธอให้เห็นกับตา"

"งั้นก็ได้ค่ะ" พูดจบ เด็กหญิงที่มีรูปร่างค่อนข้างซูบผอมสวมใส่เสื้อยืดคอกลมและกางเกงขาสั้นตัวเก่าก็เดินนำชายหนุ่มทั้งสองไปจนถึงที่ที่เธออาศัยอยู่

เมื่อไคเลอร์กับปกรณ์มาเห็นสภาพที่เธออาศัยอยู่ก็ถึงกับส่ายหัวและถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกหดหู่ในใจ เนื่องจากที่ที่เธออยู่นั้นหลังคามุงด้วยสังกะสีและผนังกั้นด้วยสังกะสีผุๆแค่นั้น ส่วนบริเวณรอบๆนั้นก็รกร้างว่างเปล่าไร้บ้านคน