บทที่ 15

เอเดนที่ก่อนหน้านี้ยิ้มแก้มปริ ตอนนี้เกิดความงุนงง เกิดอะไรขึ้นกันนะ? มิสเตอร์คลาร์กไม่พอใจ ดังนั้นทางห้องจัดแสดงจึงไม่เปิดให้คนนอกเช่า จะมีเหตุผลไหนที่ดูไร้สาระขนาดนี้อีกไหม? ไม่ เขาต้องทำอะไรผิดไปเป็นแน่

“มีอะไรรึเปล่าแอดดี้? มีเรื่องอะไรเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?” ชาร์ลส์และมาร์ธาเห็นว่าท่าทีของเอเดนแปลกไป

“โอ้ ไม่มีหรอกครับไม่มีอะไรทั้งนั้น พวกเขาแค่รายงานสถานการณ์ทางห้องจัดแสดงให้ผมรู้” เอเดนฝืนยิ้มออกมาก่อนจะพูดเสิรม “ลุงจอห์นสตันครับ ผมมีเรื่องด่วนต้องไปทำ ดังนั้นผมจึงต้องขอตัวกลับก่อน” แล้วเขาก็ยิ่งขึ้นเพื่อที่จะกลับออกไป

“โอ้ แอดดี้ มันเร่งด่วนมากเลยงั้นหรือ? เธอจะไม่อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนหรือ?” มาร์ธาตามเขามาที่ประตูติด ๆ เพื่อส่งเขากลับไป

“เอาไว้โอกาสหน้าแล้วกันครับ ลาก่อนครับคุณลุงจอห์นสตันคุณป้ามาร์ธา” เอเดนรีบพุ่งตัวไป แน่นอนว่าเขาต้องรีบ ถ้ามีบางสิ่งเกิดขึ้นกับการจองห้องจัดแสดง เขาต้องเสียหน้าต่อหน้าพ่อตาในอนาคตของเขาแน่ เขาจึงต้องรีบไปที่ห้องจัดแสดงเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น

หลังจากที่ส่งเอเดนกลับไป มาร์ธาเดินกลับเข้ามาด้านในพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าเธอ เมื่อเธอเห็นวินน์กำลังอุ้ม มิล่าเธอก็ระเบิดคำด่าออกมา “ฉันจะไม่เลี้ยงเด็กเหลือขอนี่หรอกนะ”

“แม่ แม่พูดอะไรอย่างนั้น? มิล่าไม่ใช่หลานสาวของแม่ยังงั้นหรอ?” วินน์รู้สึกรำคาญ เธอพยายามที่จะกล่อมมิล่า ให้หลับในอ้อมแขนของเธอ แม่ของเธอพูดอย่างนี้ขึ้นมาได้ยังไง? ถึงยังไงนี่ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ

ชาร์ลส์ก็เช่นกัน เขาคิดว่ามาร์ธาทำเกินไป เขาถอดแว่นตาอ่านหนังสือออกแล้วพูดขัดขึ้น “พอได้แล้วทำความสะอาดตรงนี้ซะแล้วหยิบภาพวาดที่ได้มาจากเอเดนให้ผมด้วย ผมจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย”

***

หลังจากออกมาจากบ้านตระกูลจอห์นสตัน ฟิลิปเรียกแท็กซี่ไปที่ซีวิล แกลลอรี่ ในเมื่อเขาซื้อบริษัทมาแล้วและไม่จำเป็นต้องไปส่งอาหารอีกต่อไป เขาก็มีเวลาที่จะไปที่ห้องจัดแสดงเพื่อดูสถานการณ์ เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะสั่งปิดไม่ให้คนนอกมาเข้ามาเช่าได้ เขาเพียงแค่อยากจะสั่งสอนเอเดนเท่านั้น

เมื่อมาถึงทางเข้าห้องจัดแสดงฟิลิป เห็นว่าห้องจัดแสดงถูกตกแต่งแล้วเรียบร้อย มันถูกตกแต่งอย่างหรูหราไม่ฉูดฉาดจนเกินไป ทั้งห้องถูกออกแบบด้วยรูปแบบเดียวกันโดยการใช้สีหลัก มันดูหรูหราและดูดีเป็นที่สุด บนประตูทั้งสองข้างมีรูขนาดเล็กเป็นลายขาวดำให้ส่องเข้าไปข้างในได้ ทำให้มันมีความสวยงามแบบสไตล์ตะวันตก

ตรงหน้าของประตูเป็นรูปปั้นหินอ่อนสีดำ รูปปั้นนี้ถูกสร้างขึ้นโดยนักออกแบบที่มีชื่อเสียงที่เป็นผู้ออกแบบและสร้างซีวิล แกลลอรี่ด้วย เขาคือซีรีอัส เบอร์ตัน นักออกแบบภายในที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก ที่จะสร้างผลงานเพียงแค่หนึ่งชิ้นต่อปีเท่านั้น และผู้คนกว่าพันคนก็พยายามที่จะตามหาผลงานของเขาเพื่อที่จะได้ซื้อมันมาไว้ในครอบครอง

ซีวิล เป็นผลงานสุดท้ายของซีรีอัส เบอร์ตัน ดังนั้นการที่ได้จัดแสดงที่ ซีวิล แกลลอรี่แห่งนี้จะทำให้มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จัก

ฟิลิปยืนอยู่ด้านหน้ารูปปั้นจ้องมองมันอยู่สักพักก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเอง “ดู ๆ ไปแล้วสิ่งที่ชายแก่คนนั้นทำไว้ มันก็ดูธรรมดาเหลือเกินสำหรับฉัน”

ฟิลิปนึกไปถึงเรื่องบางเรื่องสมัยก่อนที่ซีรีอัสพยายามไล่ตามเขา ขอร้องอ้อนวอนให้ฟิลิปอนุญาตให้เขาสร้างบางอย่างให้กับฟิลิป ฟิลิปรู้สึกหงุดหงิดกับการที่เขามาขอเข้าพบอยู่ทุกวัน ดังนั้นเขาจึงให้เงินชายหนุ่มสามร้อยล้านเพื่อที่จะให้เขาสร้างแมนชั่นบนยอดเขา เหตุผลหลักก็เพื่อเก็บรถสปอร์ตและเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวของเขา

‘โอ้ ฉันคิดถึงรถที่รักของฉันเสียจริง’ ฟิลิปอุทานในใจก่อนจะเดินเข้าไปด้านในห้องจัดแสดง

“สวัสดีค่ะท่าน ห้องแสดงปิดไม่ให้คนภายนอกเข้าชั่วคราวในตอนนี้ค่ะ” หญิงสาวสวยพนักงานต้อนรับ แต่งกายด้วยกระโปรงชุดทำงานสีขาวดำพร้อมกับผ้าพันคอปักลายดอกการ์เดนเนีย พันรอบลำคอเธอ เธอมีรูปร่างที่ดูดี

ฟิลิปชะงักก่อนที่จะมองเข้าไปด้านใน และพูดขึ้นว่า “ผมกำลังมองหาใครบางคน”

“ขอฉันทราบได้ไหมคะ ว่าคุณกำลังมองหาใคร?” พนักงานต้อนรับไม่ได้ปฏิบัติกับฟิลิปแตกต่างจากคนอื่นถึงแม้ว่าเขาจะสวมชุดธรรมดา เธอกลับถามเขาอย่างสุภาพเป็นอย่างมาก

“ผมกำลังมองหา…” ฟิลิปกำลังจะตอบ เมื่อผู้หญิงตัวสูงโปร่งเดินเข้ามาขัดจังหวะเขาก่อน เธอสวมชุดเดียวกันเพียงแต่ผ้าพันคอเป็นลายปักดอกไฮเดรนเยียสีน้ำเงิน

“จัสมิน โครนัน เธอกำลังทำอะไรน่ะ? ฉันไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าเราไม่เปิดให้คนภายนอกเข้าชมในวันนี้ แล้วไม่ให้ปล่อยให้ใครเข้ามาด้านใน” หญิงสาวที่แผ่รังสีเยือกเย็นเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ และเหลือบมองมาที่ฟิลิป พร้อมกับพูดอย่างหยิ่งยโสกับพนักงานต้อนรับ

“พี่อลิสันคะ เขาบอกว่าเขากำลังมองหาใครบาง” เห็นได้ว่า จัสมินกลัวผู้หญิงคนนี้ ในขณะที่เธออธิบายเธอมีสีหน้าหวาดกลัว

อลิสัน คูเปอร์ เป็นหัวหน้าฝ่ายหญิงของแผนกพนักงานต้อนรับที่ซีวิล แกลลอรี เธอเป็นคนที่ภาคภูมิใจในตัวเองมากและไม่ลังเลที่จะออกคำสั่งกับคนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของเธอ ดังนั้นเธอจึงมีชื่อเล่นอีกชื่อว่า ‘แม่มด’

อลิสันจ้องมองฟิลิปอย่างเย็นชามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนที่จะถามขึ้นอย่างสงสัย “คุณกำลังมองหาใครบางคนอย่างนั้นเหรอ?” ชายคนนี้ดูไม่มีเงิน สวมเสื้อยืดที่ดูเก่า กางเกงยีนส์สีจาง ๆ และรองเท้าแตะ ดูแล้วคงจะเป็นพวกแรงงานอพยพ เขาคงจะเป็นหนึ่งในทีมงานก่อสร้าง

“ใช่แล้ว ผมกำลังมองหา…” ฟิลิปยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวดั่งไข่มุกของเขา

“โอเค โอเค ฉันเข้าใจแล้ว ตามฉันมา” อลิสัน ตัดบทคำพูดของฟิลิป เธอหันหลังกลับมาก่อนจะส่งสายตาพิฆาตให้กับจัสมินและพูดขึ้น “เฝ้าประตูไว้ให้ดีแล้วก็เลิกปล่อยให้คนนอกเข้ามามัว ๆ ได้แล้ว”

จัสมินก้มหน้าลงและโค้งหัวอย่างขอโทษ ก่อนที่เธอจะแอบมองฟิลิป และยิ้มให้เขา ฟิลิปยิ้มกลับ หญิงสาวคนนี้ดูยังเด็กแต่ก็มีนิสัยที่น่าพึงพอใจ

โดยไม่ได้คิดอะไรมาก เขาตามอลิสัน เข้าไปด้านใน อดไม่ได้ที่จะมองด้านหลังของอลิสัน ผู้หญิงคนนี้มีรูปร่างที่ดีที่ผู้ชายหลาย ๆ คนไม่สามารถต้านทานได้

“นายจ้องอะไรอยู่?” จู่ ๆ อลิสันก็หมุนตัวกลับมาด้วยสีหน้าแข็งทื่อ จ้องไปที่ฟิลิปอย่างเกลียดชัง

“อ่า ไม่...ไม่มีอะไร” ฟิลิปรู้สึกอึดอัด เขาถูกจับได้เสียแล้ว

อลิสันพ่นลมหายใจเย็นชาออกมา “ฉันเห็นพวกแรงงานอพยพอย่างพวกนายมามากที่ชอบแอบหยิบฉวยและสายตาสอดส่องหาของ ถ้ามีของชิ้นไหนในห้องจัดแสดงของเราหายไป นายจะเป็นคนแรกที่โดนจับ!” พูดจบเธอก็หมุนตัวกลับ ความรู้สึกดูถูก ดูแคลนชายคนนนี้เกิดขึ้นในใจเธอ

แรงงานอพยพ? ฟิลิปไอออกมา นี่เธอจำคนผิดงั้นเหรอ?

อลิสันนำทางเขามาถึงโซนก่อสร้าง ก่อนจะเริ่มสั่งงานเขายังวางท่า “เร็วๆเข้ารีบทำงานให้เสร็จก่อนพระอาทิตย์ตก และพวกนายตรงนั้นอย่าได้คิดจะอู้งานเชียว ฉันจะคอยสั่งการอยู่ตรงนี้ หากมีใครอู้งานเงินเดือนของพวกนายจะหายไปทันที”

คนงานสองสามคนเริ่มทำงานเทียนขันแข็งมากขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้นกลัวว่าเงินเดือนจะถูกหัก

ฟิลิปรู้สึกสับสน นี่คือโซนทาสี แล้วฉันต้องทำงานงั้นเหรอ?

“ผมขอโทษนะ คุณคงเข้าใจอะไรผิด ผมมาที่นี่เพื่อ…” ฟิลิปหันกลับไปที่ผู้หญิงที่อยู่ด้านข้างเขา

อลิสันเบิกตากว้างใส่เขา และตะโกนออกมา “นายไม่ได้มาที่นี่เพื่ออะไร? หยุดพล่ามเรื่องไร้สาระสักทีและเริ่มทำงานได้แล้ว!”

“ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำงาน ผมมาหาแอนนา คาร์เตอร์” ฟิลิปไม่พอใจท่าทีของอลิสันที่มีต่อเขา สายตาและน้ำเสียงของผู้หญิงคนนี้นี่มันยังไงกัน หยาบคายที่สุด! เขาขอให้ จอร์จซื้อแกลอรี่นี้เมื่อไม่นาน เขาจึงแปลกใจที่มีพนังงานที่ยิ่งยโสโอหังทำงานอยู่ที่นี่

“นายมาหาผู้จัดการของเรางั้นเหรอ?” อลิสันมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้งและขำออกมา “นายอยากจะเจอผู้จัดการ ด้วยสภาพอย่างนายนี่นะเหรอ? ทำไม? จะไปร้องเรียนกับเธองั้นเหรอ?” อะไรกันเนี่ย? ชายคนนี้ ยังไม่ได้ทำงานด้วยซ้ำและยังจะอยากร้องเรียนอีกในตอนนี้

“อะไรนะ?” ฟิลิปงุนงง เธอพูดเรื่องอะไรกัน?

“ฉันจะบอกอะไรนายให้นะ แล้วก็พวกนายที่เหลือก็เช่นกันฟังให้ดี! ซีวิล แกลลอรี่ ของเราไม่ได้ขาดแคลนคนงาน มีคนงานอพยพอีกมากที่ต่อสู้เพื่อที่จะได้เข้ามาทำงานที่นี่ อย่าคิดว่าแค่เพราะผู้จัดการคาร์เตอร์ใส่ใจพวกนาย แล้วพวกนายจะอู้งานได้ ภายใต้สายตาของฉันอลิสัน คูเปอร์พวกนายก็เป็นแค่เศษสวะ เข้าใจหรือเปล่า?”

อลิสันพ่นลมหายออกมา “โดยเฉพาะนาย นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงได้มาถามขอพบผู้จัดการ ถ้านายจะไม่ทำงานก็ไสหัวไปซะ!” อลิสันใช่มือซ้ายเท้าสะเอวก่อนจะใช้มือขวาชี้นิ้วไปที่ประตู

ฟิลิปโกรธจัด ในตอนนี้ลืมเรื่องโดนเข้าใจผิดว่าเป็นแรงงานอพยพไปได้เลย ตอนนี้เขายังโดนผู้หญิงที่ไม่มีเหตุผลมาสั่งสอนอีก แม้เขาจะควบคุมอารมณ์ได้ดีแค่ไหน แต่ตอนนี้มันกำลังจะระเบิดออกมาแล้ว

“ชื่อของคุณคืออลิสัน คูเปอร์?” ฟิลิปถามเสียงเข้ม

“ใช่แล้ว ทำไม? ไม่พอใจงั้นเหรอ? อยากจะจัดการฉันงั้นเหรอ? ฉันสามารถเรียกหน่วยรักษาความปลอดภัยให้มาจับนายโยนออกไปได้ในทันที!” อลิสันกอดอกและเบิกตากว้าง ช่างเป็นขยะไร้ค่าที่ไม่รู้จักที่ยืนของตัวเองเสียจริง เพียงแค่ให้เศษเงินเล็กน้อยพวกเขาก็เข้ามาเลียแข้งเลียขาราวกับสุนัขแล้ว สภาพแวดล้อมที่อลิสันเติบโตมา มันทำให้เธอกลายเป็นคนหยิ่งยโส

“ดี ผมไม่คิดว่าคุณจะยังมีสิทธิ์อยู่ที่ซีวิล แกลลอรี่ แห่งนี้” ฟิลิปพยักหน้า ความไม่พอใจฉายออกมาทางแววตาของเขา

เมื่อได้ยินดังนั้นอลิสันหัวเราะตัวโยน “ฮ่าฮ่าฮ่า! ช่างน่าขัน! ฉันไม่มีสิทธิ์อยู่ที่นี่? แล้วยังไง นายไล่ฉันออกได้งั้นเหรอ?”

จู่ ๆ ก็มีเสียงพูดเฉียบขาดดังขึ้น

“เกิดอะไรขึ้นอลิสัน? เธอเสียงดังมากไปแล้วนะ มันไม่น่าดูเลยสักนิด!”

ร่างสวยเดินเข้ามาจากไกล ๆ เธอสวมชุดทำงานของผู้หญิงสีขาว ในขณะที่ผมลอนยาวสีน้ำตาลของเธอถูกปล่อยสยายอยู่ด้านหลัง ติ่งหูสวยของเธอถูกตกแต่งไปด้วยตุ้มหูเป็นวง ๆ เธอแผ่กระจายรังสีของความสง่างามออกมา

“ผู้จัดการคาร์เตอร์คุณมาถึงสักที มีใครบางคนกำลังทำตัวเป็นปัญหา” อลิสันกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาเธอ พยายามประจบประแจง