บทที่ 6

            “ทำไมถึงคิดนานคะ หรือคุณไม่ได้รักเหม่ยลี่จริง”

            “เปล่าครับ ผมรักเหม่ยลี่มากแค่ไหน คุณน่าจะรู้ ผมจะพาคุณหนี แต่คุณแน่ใจนะว่าเราจะออกไปจากเกาะฮ่องกงได้ โดยที่พี่ชายคุณไม่ตามมาเจอซะก่อน คุณก็รู้ว่าถ้าเป็นแบบนั้น พี่ชายคุณคงไม่เอาผมไว้แน่”

            เพราะอดีตฝังใจ ธัชชัยจึงแน่ใจเป็นอย่างยิ่งว่าหยางโจวหมิงจะต้องกำจัดเขาออกไปจากชีวิตของหยางเหม่ยลี่

            “ฉันรู้ค่ะ และฉันก็มีวิธีที่เราจะออกไปจากเกาะฮ่องกงแล้ว”

            “ถ้างั้น คุณจะให้ผมพาไปที่ไหนบอกมา”

            “ท่าเรือค่ะ เราจะโดยสารไปกับตู้คอนเทนเนอร์ที่จะไปไทย”

            “เยี่ยมมากที่รัก คุณนี่สมกับเป็นน้องสาวพญามังกรดำจริงๆ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ” ธัชชัยหัวเราะลั่นอย่างพอใจ นึกถึงสีหน้าของหยางโจวหมิงเวลาที่รู้ว่าน้องสาวหนีหายไปจากฮ่องกงแล้ว ครึ้มอกครึ้มใจเป็นที่สุด คราวนี้พญามังกรดำผู้ร้ายกาจจะต้องกระอักเลือดจนจุกอกเป็นแน่

            “ผมรักคุณนะเหม่ยลี่” เขาย้ำคำว่ารักเพื่อให้เธอยิ่งหลงใหลในตัวเขามากขึ้นไปอีก หยางเหม่ยลี่จะเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่อัคราบริรักษ์จะเอาคืนคนของตระกูลหยางให้บ้าง

            “เหม่ยลี่ก็รักคุณค่ะ รักที่สุด”

           

            “ปัง!!!” เสียงตบโต๊ะดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าฟาดลงกลางห้องทำงานของหยางโจวหมิง บนชั้นสูงสุดของบริษัทนำเข้าและส่งออกระหว่างประเทศของตระกูลหยาง

            “ทำไมพวกแกถึงปล่อยให้เหม่ยลี่หนีไปได้ อีแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ เพียงคนเดียว พวกแกยังดูแลกันไม่ได้ แล้วต่อไปฉันจะไว้ใจให้พวกแกทำอะไรได้อีกฮะ”

            “พวกเราคิดว่าคุณหนูหยางจะกลับมาหา เหมือนที่เคยทำครับคุณชาย แต่ไม่คิดว่าเธอจะไปแล้วไปลับแบบนี้”

            “ผัวะ!!!” หมัดไม่มีรูชกเข้าที่ใบหน้าของเป่าปง จนร่างหนาถึงกับเซไปหลายก้าว “ฉันไม่น่าจะไว้ใจแกเลยจริงๆ ไอ้เป่าปง ทำงานไม่ได้เรื่อง น่าจะกระทืบซ้ำให้หายเจ็บใจนัก” ว่าแล้วก็ยกขาขึ้นสูงเตรียมจะทำอย่างที่กล่าว เป็นเหตุให้เป่าปงยกมือห้ามหันหน้าหนีแล้วหลับตาปี๋

            “โอ๊ะ!!!”

            “คุณชายหยาง ผมได้ข่าวของคุณหนูแล้วครับ” เหมือนระฆังช่วยชีวิตเป่าปง ฉีอู่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาบอกข่าวที่เขาไปสืบมาจนได้ความ

            “ว่าไง ถ้าแกบอกเรื่องที่ไม่ถูกใจฉันล่ะก็ ฉันจะเอาเลือดแกมาล้างเท้า”คุณชายหยางตวัดนิ้วฉับไปชี้หน้าฉีอู่ ดวงตาวาวโรจน์ สีหน้าแดงก่ำ หากมองให้ดีบางทีจะเห็นควันออกมาจากหูเพราะความโกรธ

            “อะ...เอ่อ...ตะ...ตอนนี้คุณหนูหยางอยู่ที่...” ฉีอู่หยั่งความคิดว่าควรจะบอกสถานที่อยู่ของหยางเหม่ยลี่หรือไม่ หากบอกไปแล้วคงต้องวุ่นวายกันน่าดูชม พญามังกรดำคงต้องเผ่นออกจากฮ่องกงแล้วไปกระทืบไอ้คนที่กล้ากระตุกหนวดมังกรใหญ่

            “ที่ไหน บอก!!!” เสียงตะคอกดังลั่น เล่นเอาทุกคนที่อยู่ในห้องทำงานใหญ่และพนักงานที่นั่งทำงานอยู่ด้านนอกถึงกับสะดุ้งโหยง รู้สึกว่าอากาศลดน้อยลงจนแทบจะหายใจไม่ออก

            “ประ...ประเทศไทยครับ”

            “ประเทศไทย!!! เหม่ยลี่ไปทำไมที่นั่น หรือว่า...มีคนลักพาตัวเหม่ยลี่ไป”

            “ทะ...เท่าที่ให้คนไปสืบตามท่าเรือทุกแห่ง มีคนเห็นคุณหนูหยางแอบเข้าไปอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์ของเหอชุนเกียง แต่เธอไม่ได้ไปคนเดียวนะครับ ยังมีผู้ชายอีกคนไปกับเธอด้วย ผมไปถามเหอชุนเกียงเองถึงได้รู้ว่า คุณหนูหยางให้ค่าปิดปากเป็นเงินหลายหมื่นเหรียญ แลกกับการที่เธอขอโดยสารไปกับตู้คอนเทนเนอร์ที่ต้องข้ามทะเลไปยังฝั่งอ่าวไทย เธอยังบอกเหอชุนเกียงอีกด้วยว่า ถ้ามีคนตามเธอไป เธอจะไม่กลับฮ่องกงอีกชั่วชีวิต”

            “บัดซบ!!! เหม่ยลี่หนีตามผู้ชายไปงั้นเรอะ แล้วแกรู้มั้ยว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร”

            “นี่ครับ ผมให้คนเสก็ตภาพของผู้ชายคนนั้นตามที่เหอชุนเกียงบอก”

            หยางโจวหมิงรับภาพเสก็ตของผู้ชายคนนั้นจากฉีอู่ มือใหญ่สั่นเล็กน้อยแล้วเกือบขยำทิ้ง หากไม่เปลี่ยนความคิดส่งให้เป่าปงแทน

            “ฉันจะให้โอกาสแก ไปหามาให้ได้ว่าไอ้ผู้ชายในรูปนี่ มันเป็นใคร และอยู่ที่ไหนของประเทศไทย ฉันจะไปตามเหม่ยลี่กลับฮ่องกง”

           

            ประเทศไทย

            สรวงสุดาลุกนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนโซฟาภายในห้องโถง กระวนกระวายหาทางที่จะได้ทุกอย่างที่เป็นของอัคราบริรักษ์ พลันนึกไปถึงสรัญรัตน์บุตรสาวสายเลือดของอัคราบริรักษ์คนหนึ่ง เธอเป็นโซ่ทองคล้องใจให้นายอรรถวัฒน์ไม่ผลักไสไล่ส่งมารดาออกไปจากบ้านอัคราบริรักษ์

            ย้อนกลับไปเมื่อครั้งอดีต ก่อนที่ทิพวรรณจะเสียชีวิต สรวงสุดายังเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้ธัชชัยและเป็นคนรับใช้คนหนึ่งเท่านั้น แต่เพราะความทะเยอทะยานมักใหญ่ใฝ่สูง เมื่อไม่มีทิพวรรณแล้ว สรวงสุดาจึงหาวิธีที่จะเป็นคุณนายตระกูลใหญ่นี้ ด้วยการใช้เวลาที่นายอรรถวัฒน์กำลังเศร้าต่อการจากไปของทิพวรรณ โดยทิ้งลูกน้อยธัชชัยไว้ให้ดูต่างหน้า สรวงสุดาทำการอ่อยเหยื่อให้คนเมาควบคุมตัวเองไม่อยู่ติดกับดัก แล้วเธอก็แกล้งร่ำไห้ราวกับเสียอกเสียใจหนักหนา หนำซ้ำยังใส่ร้ายป้ายสีคนที่ตายไปแล้วว่าหนีไปคบชู้สู่ชายจนเกิดเรื่องเศร้า ขณะสิ้นลมยังอยู่ในอ้อมแขนของชู้มาเฟีย และบอกให้นายอรรถวัฒน์ทำใจ เปิดใจยอมรับเมียคนที่สองอย่างเธอบ้าง

            ด้านนายอรรถวัฒน์ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ เขาจำใจต้องรับผิดชอบเธอ แม้จะไม่ยอมจดทะเบียนสมรสแต่ก็ให้เธอขึ้นมาอยู่ชั้นบนในฐานะคุณนายอัคราบริรักษ์คนใหม่ เขารับผิดชอบแต่ไม่เคยมีความรักให้สรวงสุดาแม้แต่น้อย จนเวลาผ่านไป 8 ปี ผู้หญิงที่กำลังหมดหวังอย่างสรวงสุดาก็สมหวัง เมื่อเธอตั้งท้องลูกสาวคนแรก จากที่นายอรรถวัฒน์ไม่ได้มาดูดำดูดีมากไปกว่าการเลื่อนขั้นมาเป็นคุณนายอัคราบริรักษ์ ก็เปลี่ยนมาเป็นการเอาใจใส่เมียที่ไม่รัก เพื่อรักษาลูกในท้องมอบความรักและเอาใจใส่ตั้งแต่อยู่ในท้อง อะไรที่คิดว่าเหมาะกับคนตั้งครรภ์ นายอรรถวัฒน์จะเหมาซื้อมาบำรุงสรวงสุดาทั้งสิ้น