รักแลก

"แม่งง มันจะมากเกินไปแล้วนะ!"สองมือกำหมัดแน่น สั่นเทิ้มไปทั้งร่าง หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายแล้วยกมือขึ้นชี้ไปยังประตูพร้อมตะโกนสั่งเสียงกร้าว"กล้าดียังไงมาตบแม่ฉัน! ออกไปเลยนะ! บ้านหลังนี้ไม่ต้อนรับคนอย่างแกแล้ว!""อีเด็กเวร!"ทันทีที่หยัดกายลุกขึ้นยืนได้สำเร็จ อำพลก็ชี้หน้าตวาดใส่เด็กสาวอย่างเกรี้ยวกราด ตั้งท่าจะกระโจนเข้าใส่ลูกเลี้ยงทว่าพอเห็นมือเรียวคว้ากรรไกรที่หล่นอยู่ใกล้ปลายเท้ามาถือไว้ สองขาก็ชะงัก ถอยออกมายืนดูเชิงอยู่ในระยะที่คิดว่าปลอดภัย"นี่มึงกล้าสู้กูเหรอ กูมีศักดิ์เป็นพ่อมึงนะ!?"มัสลินแค่นหัวเราะเย้ยหยัน "ก่อนจะอ้างตัวว่าเป็นพ่อ ช่วยย้อนดูการกระทำของตัวเองด้วย ว่ามันน่าเคารพนับถือ พอจะให้ฉันใช้คำนี้ไหม!""เนรคุณ! เนรคุณเหมือนแม่มึงไม่มีผิด!""เออ! ฉันมันเนรคุณ เนรคุณที่ไม่มีปัญญาหาเงินมาให้แกถลุงลงขวดเล่น เพราะงั้นก็อย่าอยู่กับพวกเนรคุณเลย ออกไป!"มือเรียวสะบัดไปมาข่มขู่ แม้ขนาดตัวจะค่อนข้างต่างกันแต่ว่าหนนี้เธอไม่อาจทนเห็นอีกฝ่ายใช้กำลังรังแกแม่ของเธอได้อีกต่อไปแล้วต่อให้จะต้องได้แผลแต่ถ้ามันแลกกับการที่เธอจะได้เอาเลือดชั่ว ๆ ของคนตรงหน้ามาล้างเท้าให้มารดา

มัสลินรั้งรอกระทั่งไฟท้ายของรถยนต์คันหรูกลืนหายไปกับแสงไฟที่คลาคล่ำอยู่บนท้องถนนจึงแวะซื้อของสำคัญที่ร้านสะดวกหน้าปากซอยก่อนเดินเลี้ยวหายเข้าไปในซอยเล็ก ๆ อย่างอารมณ์ดีดวงตากลมโตกลิ้งกลอก กวาดมองไปรอบ ๆ ตัว ขณะที่สองมือเรียวกระชับสายสะพายซึ่งด้านในบรรจุข้างของสำคัญและเงินสดอีกจำนวนหนึ่งแน่นขึ้นในทุกครั้งที่มีคนเดินสวนผ่านไปมาจะหาว่าเธอตื่นตระหนกจนเกิดเหตุก็ไม่ผิด แต่เพราะภาพคนฉกชิงวิ่งราวกันแม้กลางวันเสก ๆ มีให้เห็นอยู่แทบทุกวัน ดังนั้นวันนี้เธอจึงค่อนข้างระมัดระวังตัวทุกฝีก้าวเดินลัดเลาะ เลียบทางเท้าคับแคบกลับเข้ามายังบ้านหลังน้อยซึ่งตั้งอยู่ใกล้คูคลองของเมืองใหญ่ ชั่วอึดใจเท้าเรียวก็ก้าวเข้ามาในเขตปลอดภัยของบ้านหลังน้อย"กลับมาแล้วจ้าา~"มัสลินร้องตะโกนอย่างที่ทำเป็นประจำ สีหน้าเหนื่อยล้าจางหายกลายเป็นสีหน้าผ่อนคลายทันควันเมื่อกลิ่นหอม ๆ ของอาหารลอยโชยมาถึงหน้าบ้าน ก่อนจะตามด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของร่างเล็กที่วิ่งหน้าตั้ง กระโจนเข้ามากอดรอบเอวเธออย่างออดอ้อนริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวาน ย่อตัวลงกอดตอบพลางโน้มใบหน้าลงฟัดแก้มนุ่ม ๆ ที่เจือด้วยกลิ่นนมอ่อน ๆ ด้วยความมันเขี้ยวหลายฟอดกว่าจะ

Tip (7 Missed call)ซวยแล้ว! เพราะมัวแต่ตื่นเต้นเรื่องให้ของขวัญ เธอจึงหลงลืมคำที่เพื่อนกำชับก่อนกลับไปเสียสนิทจำนวนมิลคอลที่ค้างบนหน้าจอทำให้มัสลินเลือกเปิดดูข้อความที่เพื่อนสาวพิมพ์ทิ้งไว้ยาวเหยียดก่อนใบหน้าสวยหวานพลันเหยเก คิ้วเรียวขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งอ่านจนถึงตัวอักษรตัวสุดท้ายเธอก็พรูลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ โถมตัวลงซุกซบหมอนใบโต บอกไม่ถูกว่าควรจะรู้สึกเคร่งเครียดหรือขบขันแต่ละประโยคที่โชว์หราบนหน้าจอนั้นเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่ถูกเมิน ทว่าอีกนัยหนึ่งกลับแฝงไปด้วยความห่วงใยระคนตัดพ้อจนเธออดรู้สึกซาบซึ้งในมิตรภาพที่หาซื้อด้วยเงินไม่ได้"เอาน่า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ยัยทิพย์งอนนะ อย่าป้อดดิวะ"มัสลินดึงตัวขึ้นมานั่งหลังตั้ง พึมพำเรียกความฮึกเหิมให้ตัวเองขณะที่มือเรียวก็ยกโทรศัพท์ขึ้นแนบอก สวดภาวนาขอให้ตัวเองรอดพ้นจากการถูกเทศนาครู่หนึ่งจึงกลั้นใจจรดปลายนิ้วลงบนปุ่มสีเขียวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นจังหวะขณะเงี่ยหูฟังเสียงสัญญาณรอสายที่ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ข้างหู และแล้วความแข็งเกร็งก็เพิ่มขึ้นในเสี้ยววินาทีเมื่อชั่วโมงแห่งการสารภาพบาปมาถึง(ฮึ!)สั้น ๆ ง่าย ๆ แต่ก็ได้ใจความเต็ม

ไอ้สารเลว!ไม่ต้องตะโกนถามชื่อมัสลินก็พอเดาได้ว่าเป็นฝีมือใคร เพราะในชุมชนนี้มีเพียงอยู่คนเดียวเท่านั้นที่กล้าบ้าบิ่นถึงขนาดปีนเข้าห้องของเธอแบบนี้ และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกดีนะที่วันนี้ใบบุญไปนอนอีกห้องกับมารดา ไม่อย่างนั้นหากมันงัดแงะเข้ามาได้สำเร็จ คนที่รับเคราะห์แทนคงเป็น ...นึกถึงผลลัพธ์ร้ายแรงอื่น ๆ ที่อาจตามมา ร่างบางก็สั่นเทิ้ม อุณหภูมิภายในกายพุ่งสูงขึ้นในเสี้ยววินาทีแต่แม้เธออยากจะจัดการพวกมันให้หมอบแค่ไหน ด้วยหลักของธรรมชาติทำให้เรี่ยวแรงเธอยังน้อยนิดเมื่อเทียบกับผู้ชายมิหนำซ้ำมันยังมีอาวุธ มีลูกกะจ๊อกตัวผอมกะหร่องติดสอยห้อยตามตูดอีกถึงสองชีวิต ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะเอาชนะได้หากต้องปะทะกันซึ่ง ๆ หน้าแต่คอยดูเถอะ สักวันเธอจะลากคอพวกมันมาลงโทษให้สาสมกับความคิดชั่ว ๆดวงตาวาวโรจน์ฉายแววมุ่งมั่นระคนคับแค้นใจ สองมือกำกระชับในท่าเตรียมพร้อม ขณะที่สายตาก็คอยจดจ้องปลายแหลมของมีดด้ามเล็กนั่นตลอดเวลาเพราะต่อให้ตัวกลอนจะแข็งแรงพอแต่ถ้าคนทำรู้ทริค มีดสองด้ามก็สามารถสะเดาะกลอนได้แต่ดูเหมือนวันนี้ สวรรค์จะยังไม่อยากใจร้ายกับเธอจนเกินไปไม่กี่อึดใจหลังมีเสียงคนกระซิบกระซาบ

(สวัสดีค่ะ คุณมัสลิน ญาติของคุณประไพหรือเปล่าคะ? ทางเราติดต่อมาจากโรงพยาบาล .... นะคะ)หลังได้รับยินชื่อมารดาและคำว่าโรงพยาบาลมัสลินก็ตาสว่างทันที เธอละล่ำละลักขานรับ ใบหน้าหวานซีดเผือดลงทุกขณะระหว่างฟังข้อมูลจากปลายสายกระทั่งได้ยินคำว่า 'สวัสดีค่ะ' ดังลอยมาจากลำโพง มือสั่นเทาที่ประคองโทรศัพท์ก็ร่วงผล็อยลงมาวางบนหน้าตัก"แก เกิดอะไรขึ้น?"แม้ไม่ได้ฟังบทสนทนาด้วยทิพย์กมลก็พอเดาได้ว่าไม่น่าใช่เรื่องน่ายินดีแน่ ครั้นพอเห็นเพื่อนสาวนิ่งงันคล้ายกำลังช็อก สองแขนจึงโอบประคอง ลูบแผ่นหลังสั่นเทาเบา ๆทั้งโต๊ะตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีใครกล้าปริปากเอื้อนเอ่ย ครู่หนึ่งดวงตารื้นน้ำตาของผู้เพิ่งได้รับข่าวร้ายก็ค่อย ๆ ช้อนขึ้นมองสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยของเพื่อนทีละคน เพิ่งได้สติว่าควรทำอะไร"มะ..แม่ แม่ฉันเข้าโรงบาล ฉัน...ฉันต้องไปหาแม่""เดี๋ยวฉันไปส่ง"ทิพย์กมลเสนอตัวทันที ทว่ามัสลินเองก็ส่ายหัวปฏิเสธแทบจะในทันทีเช่นกัน"ไม่ได้ แกต้องเข้าเรียน วันนี้มีควิช""แต่ว่า...""ไม่มีแต่ ไว้ฉันจะส่งข่าวนะ"ทิพย์กมลทำหน้าดื้อดึง จริงอยู่ว่าวันนี้มีควิชท้ายคาบแต่จะให้เธอเข้าเรียนทั้ง ๆ ที่ใจยังพะวักพะวงอยู่แบ