Masukคนกำลังนั่งหั่นแตงกวาอยู่บนพื้นเงยหน้ามองคนถามแวบหนึ่ง ก่อนก้มทำงานตรงหน้าต่ออย่างเก้กัง
“
“รางวัลจะเป็นอะไรก็ช่าง แม่แค่อยากให้ลูกสะใภ้ของแม่เป็นตัวแทนของไร่เราขึ้นประกวด อาชว์มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” “ใครจะกล้ามีปัญหากับคุณแม่ล่ะครับ” “ก็แค่นั้น”สองวันที่ผ่านมา นุ่มนิ่มไม่ได้รับอนุญาตให้กลับไปที่ไร่เคียงฟ้า เพราะว่าเธอยังเจ็บข้อเท้าอยู่ แต่วันนี้เธอหายดีแล้ว พอตื่นเช้ามา เธอจึงขออนุญาตสามี ขอกลับไปทำงานที่ไร่ เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว และยืนรอเขาอยู่ในห้อง พอเขาอาบน้ำเสร็จ และนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวเดินออกมาจากห้องน้ำ นุ่มนิ่มก็บอกเขาว่า “พี่อาชว์คะ นิ่มอยากกลับไปดูงานที่ไร่เคียงฟ้าค่ะ” นุ่มนิ่มต้องปลุกใจให้กล้าหาญอย่างมาก ที่จะเอ่ยบอกสามีไปแบบนั้น พอบอกเขาไปแล้วเธอก็ยืนนิ่ง มองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน รอคอยคำตอบ&
“แต่งหน้าเองได้ไหม หรือจะให้พี่แต่งให้” “นิ่มทำเองได้ค่ะ” “เร็ว ๆ อย่าทำให้คนอื่นเขาต้องรอ” นุ่มนิ่มมองค้อนคนที่ทำให้ทุกอย่างช้า เขาเองไม่ใช่เหรอที่ถ่วงเวลาทำให้ช้า แล้วยังจะมาเร่งเธออีก แต่นุ่มนิ่มก็เลือกที่จะไม่พูด เพราะรู้ว่า ขืนพูดไป เขาก็หาเรื่องมาเถียงมาว่าเธออีกจนได้ คนไม่มีค่าในตาสามีอย่างเธอ สงบปากสงบคำไว้น่าจะดีที่สุดแล้ว9 เสียเงินไม่ว่าเสียหน้าไม่ได้“สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง” พนักงานขายสาวสวยยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เมื่อพ่
นุ่มนิ่มอยากจนไม่อาจรั้งรอได้แล้ว เธอขยับตัวผลักเขาลงนอนหงาย แล้วเป็นฝ่ายขึ้นคร่อม เธอกดบั้นท้ายลงสุดแรง หัวมนอวบแหวกร่องเสียว กระทุ้งลึกถึงผนังเนื้ออ่อนด้านใน “อ๊า !” นุ่มนิ่มเงยหน้าหวีดร้อง เสียวสุด สะใจ ลำดุ้นยาวใหญ่อัดแน่นเต็มร่อง เธอกดหัวเข่าสองข้างลงข้างสะโพกแกร่ง โน้มตัวไปข้างหน้า กดสองมือลงบนหัวไหล่หนาสองข้าง แล้วเด้งเด้าขย่มตอเนื้อยาวใหญ่เต็มแรง อาชว์ประคองเอวบางไว้หลวม ๆ เขาปล่อยให้เธอร่านสวาทอยู่บนตัวเขาตามแต่ใจเธอเลย รูร่องนองน้ำเมือกที่ขยับขึ้นลงรูดรัดและถูครูดลำเอ็นทำให้เขาเสียวจนต้องสูดปาก “พี่อาชว์...” “ดีไหม” “ดีค่ะ อื้อ ! นิ่มชอบเอาแรง ๆ แบบนี้”
อาชว์ตักข้าวผัดไข่ใส่จาน และจัดวางตกแต่งด้วยแตงกวาที่เขาบรรจงหั่นชิ้นสวย พอเขายกมันมาวางลงตรงหน้าคนหิว นุ่มนิ่มก็ตาลุกวาว ยิ้มเต็มใบหน้าอย่างลืมตัว เธอเงยหน้ามองเขาด้วยตาเป็นประกาย“นิ่มกินเลยนะคะ”“ก็กินสิ”“ขอบคุณค่ะ”นุ่มนิ่มกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย และกินข้าวหมดทุกเม็ดไม่เหลือติดจาน ยกเว้น แตงกวาคนที่อุตส่าห์บรรจงหั่นแตงกว่าสวย ๆ ถึงกับหน้าตึงที่เธอไม่กินนุ่มนิ่มเห็นสายตาดุที่จ้องแตงกวา เธอจึงรีบบอกเขาว่า“นิ่มไม่ชอบกินแตงกวาค่ะ”“เลือกกินเป็นเด็กสี่ขวบไปได้ อิ่มแล้วใช่ไหม”“ค่ะ”อาชว์เก็บจานและแก้วน้ำไปไว้ในซิงค์ แล้วเดินกลับมาอุ้มเมีย พาเธอขึ้นห้อง เขาถอดเสื้อคลุม สวมชุดนอนให้เธอ หายามาทาข้อเท้า และเอายามาให้เธอกินด้วยระหว่างที่เขาทำทุกอย่างให้เธอ นุ่มนิ่มไม่พูดอะไรสักคำ และเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกับเธอ หลังจากเธอกินยาเสร็จแล้ว เขาก็เดินออกไปจากห้องนุ่มนิ่มนั่งมองประตูห้องอยู่ครู่ใหญ่ เขาออกจากห้องไปนานแล้ว ไม่ยอมกลับเข้ามาสักที เธอรู้สึกง่วง จึงเอนกายลงนอน ไม่นาน เธอก็ผล็อยหลับไป&nb
นางสำอางเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขก นั่งลงแทบเท้าคุณหนู แล้วจัดการประคบเย็นให้อย่างเบามือ“ทีหลังต้องระวังให้มากกว่านี้นะคะ นี่ถ้าคุณผู้หญิงยังอยู่ คงเป็นห่วงคุณหนูน่าดู อาจจะพาไปโรงพยาบาลเลยด้วยซ้ำ”นุ่มนิ่มยิ้มขมขื่น คิดถึงผู้เป็นแม่จับใจ ถ้าแม่ยังอยู่ แม่จะคอยดูแลเธออย่างดี แม่จะให้คำปรึกษา เป็นกำลังใจให้เธอ“คุณหนู”นางสำอางเห็นแววตาของคุณหนูหม่นเศร้า สีหน้าไม่สู้ดี ก็รู้ตัวว่าตัวเองพูดสิ่งที่ไม่ควรพูด“นิ่มไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ ประคบเย็นแล้ว เดี๋ยวก็หายค่ะ”“กินของว่างสักหน่อยนะคะ ป้าจะไปเอามาให้”“ค่ะ”นุ่มนิ่มยิ้มให้ป้าสมใจเห็นว่า เธอไม่เป็นไรจริง ๆ7 ทำอะไรก็ไม่ถูกใจ“ดีจริง ๆ ผัวทำงานหนัก เหนื่อยแทบตาย เมียแอบมานอนหลับสบาย” คนที่รอสามีมารับตั้งนานลืมตาขึ้น เธอนั่งรอเขานานมาก จนเผลอหลับไป “พี่อาชว์”
“แต่มันไม่สมศักดิ์ศรีเมียพ่อเลี้ยงอาชว์” พอเขาว่ามาแบบนั้น เธอก็ไม่รู้ว่าจะพูดว่าอย่างไร จะให้เธอซื้อรถคันใหม่มาขับ เธอก็คงไม่มีปัญญาหรอก“น่ารำคาญจริง ๆ เลย ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวตอนเย็น พี่จะขับรถไปรับเธอก็แล้วกัน แล้วพรุ่งนี้ หลังจากโอนที่เสร็จเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวจะพาไปซื้อรถคันใหม่”“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”“หึ ! ของเก่าถูกใช้งานจนพรุนแล้ว ทำไมมันมีราคาสูงจังวะ ได้ทั้งที่ดินคืน ได้ทั้งรถใหม่”“นิ่มใช้รถคันเดิมก็ได้นะคะ”“หูหนวกหรือไง พี่บอกไปแล้วไม่ใช่หรือว่ามันไม่สมศักดิ์ศรีเมียพ่อเลี้ยงอาชว์ เธออยากทำให้พี่ขายหน้า หรืออยากทำให้คุณแม่ต่อว่าพี่ว่าไม่ดูแลเธอให้ดีเหรอ”“นิ่มไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะคะ”“งั้นก็หุบปากไป พี่บอกให้ทำอะไรก็ทำ พี่เอาอะไรให้ก็รับไว้”“ค่ะ”คนปากร้ายหยิบกุญแจรถแล้วเดินออกจากห้องไปแล้ว นุ่มนิ่มมองประตูที่ปิดลงแล้วถอนหายใจ เธอมองไปรอบห้องกว้าง มองไปที่เตียง มองเฟอร์นิ
อัสนีกระซิบเสียงสั่นพร่า มือไม้ที่ลูบคลำ จับ บีบเนื้อตัวสาวก็สั่นไปหมด เขาเหมือนคนขาดของ แค่ไม่ได้กอด ไม่ได้คลุกวงในกับเธอหนึ่งคืน เขาก็แทบคลั่ง แถมเมื่อเช้าดันมีงานด่วน ทำให้เขาต้องออกจากบ้านแต่เช้า ไอ้ที่ว่าจะจัดสักสองสามรอบในตอนกลางวันก็เลยเป็นหมันปลายฟ้าถอนหายใจอีกครั้ง ที่จริง เธอไม่
“ใจร้ายแล้วไง ใครมีปัญหา” บุคคลในหัวข้อสนทนาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพอดีกับได้ยินคนกล่าวหาว่าเขาใจร้าย“ป้าอิ่มว่าผมเหรอ” อัสนีเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าแม่บ้าน“ป้าไม่ได้ว่านะคะพ่อเลี้ยง ป้าแค่จะเข้ามาถามแม่เลี้ยงว่า เย็นนี้อยากกินอะไร”“อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ไข่เจียวกับผัดวุ้นเส้นใส
“มันคนละโรงพยาบาล เธอต้องฝากท้องที่นี่ แล้วก็คลอดที่นี่เท่านั้น” อัสนีก้าวยาว ๆ เดินมาขวางคนที่กำลังจะเดินไปยังประตูปลายฟ้าเงยมองเขาด้วยความไม่พอใจ “เผด็จการ !”“ขึ้นเตียง ไปนอน”“ปลายไม่ง่วง”“นั่งรถมาตั้งหลายชั่วโมง ร่างกายเธออ่อนเพลียอยู่ เธอต้องพักผ่อน”“ปล
ปลายฟ้าจ้องมองเขาอย่างไม่พอใจ แต่พ่อเลี้ยงหนุ่มก็ไม่อนาทรร้อนใจ เขาตีหน้าเคร่งขรึมใส่เธอ แถมยังยกสองนิ้วขึ้นมาชี้ที่ตาตัวเองแล้วชี้มาที่เธอ เป็นทำนองเตือนเธอว่า เขาจับตามองเธออยู่ ปลายฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเลิกสนใจเขา เธอก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อ เขาจะนั่งตรงไหนก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับเ







