บทที่ 9

"พ่อคะ พ่อเองก็เปิดบริษัทเหมือนกัน เด็กฝึกงานคนไหนในบริษัทพ่อที่เพิ่งเข้ามาทำงาน แล้วขับรถหรูราคาเป็นล้านไปทำงานบ้างคะ? กู้จิ่งเยี่ยนรับโครงการระดับหมื่นล้านครั้งก่อน ยังขับรถเบนซ์คันละสามล้านกว่าไปเจอลูกค้าเลย แล้วทำไมพอเป็นยัยนี่ถึงต้องเริ่มต้นด้วยรถสเปกราคาเป็นล้านล่ะคะ?"

เฉียวซวี่เซิงเริ่มโมโหขึ้นมา "สถานการณ์ของแต่ละบริษัทมันไม่เหมือนกัน วัน ๆ แกเอาแต่เสวยสุขให้ตระกูลกู้เลี้ยงดู แกจะไปรู้อะไร!"

"ให้ตระกูลกู้เลี้ยงดูเหรอคะ?" เฉียวรั่วซิงยกมุมปากยิ้มเยาะ "ตอนนั้นที่พ่อเกลี้ยกล่อมให้หนูลาออกจากงาน พ่อไม่ได้พูดแบบนี้นี่คะ อีกอย่าง คนที่ตระกูลกู้เลี้ยงดูอยู่น่ะ มีแค่หนูคนเดียวซะที่ไหนกัน?"

"ปึง ——" เฉียวซวี่เซิงตบโต๊ะดังสนั่น เอ่ยขึ้นด้วยความโกรธจัด "แค่ขอยืมรถแกคันเดียว แกจะมาขุดคุ้ยเรื่องเก่า ๆ กับฉันทำไม!"

เฉียวซือเหยารีบเข้าไปประจบประแจงเฉียวซวี่เซิงทันที "พ่อคะ พ่อความดันสูงอย่าเพิ่งโมโหเลยนะคะ ทั้งหมดเป็นความผิดของหนูเอง หนูไม่ควรพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเลย ถ้าพี่ไม่เต็มใจให้ยืมก็ไม่เป็นไรค่ะ พ่ออย่าไปโกรธพี่เลยนะคะ"

ยิ่งเธอเอ่ยปากปลอบ เฉียวซวี่เซิงก็ยิ่งมองลูกสาวแท้ ๆ อย่างเธอไม่เข้าตาหนักกว่าเดิม "แกดูเสี่ยวเหยาสิ อายุยังน้อยกว่าแก แต่ยังรู้จักคิดมากกว่าแกตั้งเยอะ!"

มื้ออาหารจบลงด้วยความไม่สบอารมณ์ ตอนที่จะเดินทางกลับ เฉียวซือเหยานำกล่องเห็ดทรัฟเฟิลขาวสองกล่องมาวางไว้บนรถของเธอ แล้วเอ่ยผ่านกระจกรถว่า "พี่คะ วันนี้พี่เขยไม่ได้ติดงานจนมาไม่ได้ใช่ไหมคะ"

เฉียวรั่วซิงปรายสายตามองเธอ "เธอต้องการจะพูดอะไร?"

เฉียวซือเหยายิ้มออกมาเบา ๆ "รถยนต์ไม่ได้มีเจ้าของแค่คนเดียว ผู้ชายเองก็เหมือนกันนั่นแหละค่ะ"

พูดจบก็ช่วยกดปิดกระจกรถให้เธอ แล้วหมุนตัวเดินจากไป

คอนโด

ถังเซี่ยวเซี่ยวชั่งน้ำหนักกล่องของขวัญสองกล่องในมือ ก่อนหันมาพูดว่า "น่าจะหนักสักสองสามกิโลได้มั้ง พ่อเธอนี่พยายามเอาอกเอาใจตระกูลกู้สุดตัวจริง ๆ เธอไม่ได้บอกเขาเหรอว่าของขวัญที่ส่งไปทุกครั้ง แม่สามีเธอไม่แม้แต่จะปรายตามองด้วยซ้ำ?"

"เธอคิดว่าพูดไปแล้วเขาจะหยุดส่งเหรอ?"

รายการทีวีห้าช่องกำลังเล่นซีรีส์ของเหยาเค่อซินอยู่ พอหา รายการที่อยากดูไม่ได้ เฉียวรั่วซิงจึงกดปิดทีวีไปเลย "เขาคงคิดแค่ว่าถ้าของขวัญที่เลือกยังไม่ถูกใจ วันหลังค่อยส่งของที่ดีกว่าเดิมไปให้ต่างหาก"

"แล้วเธอตั้งใจจะจัดการกับของพวกนี้ยังไงล่ะ?"

เฉียวรั่วซิงเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

เฉียวซวี่เซิงไม่ได้เชื่อใจเธอนัก ทุกครั้งที่ส่งของไป เขามักจะแอบสืบเรื่องจากกู้จิ่งเยี่ยนทางอ้อมว่าได้รับของหรือยังเสมอ

หรือว่าจะเอาไปให้กู้จิ่งเยี่ยน แล้วฝากเขาเอาไปให้แม่เขาดี?

พอนึกถึงเหตุการณ์เผชิญหน้าที่ตอบโต้กันอย่างดุเดือดเมื่อตอนกลางวัน เธอก็รู้สึกเสียใจขึ้นมานิด ๆ ตอนนั้นน่าจะข่มอารมณ์ไว้สักหน่อย ถ้าเกิดว่ากู้จิ่งเยี่ยนไอ้หมอนั่นเกิดจำฝังใจแล้วไม่ยอมช่วยเธอปิดบังเรื่องนี้ขึ้นมาจะทำยังไง? ทำอะไรตึงเกินไปมันก็ไม่ดีจริง ๆ นั่นแหละ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงยอมหน้าด้านกดโทรศัพท์หากู้จิ่งเยี่ยน

เสียงสัญญาณดังอยู่ไม่นานก็มีคนรับสาย ทว่าพอเธอกำลังจะเปิดปากพูด ปลายสายก็ตัดสายทิ้งไปทันที

ตอนแรกเธอคิดว่าเขาอาจจะกดผิดโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงลองกดโทรไปอีกครั้ง

ทว่าผลลัพธ์ก็เหมือนกับครั้งก่อน เพิ่งกดรับสายก็ตัดทิ้งทันที

ซ้ำไปซ้ำมาอยู่สี่ห้าครั้ง ในที่สุดเฉียวรั่วซิงก็ตระหนักได้ว่า ไอ้หมอนี่มันตั้งใจ!

ไอ้ผู้ชายหมา ๆ! เจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนี้เลยเหรอ!

แน่นอนว่าเฉียวรั่วซิงไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้ หรอก เมื่อเทียบกับการต้องไปรับมือกับจงเหม่ยหลานแล้ว เธอเต็มใจจัดการกับกู้จิ่งเยี่ยนมากกว่า

เธอจึงส่งข้อความไปหากู้จิ่งเยี่ยน : ประธานกู้ อยู่ไหมคะ?

ผ่านไปสองนาที กู้จิ่งเยี่ยนก็ตอบกลับมาอย่างเย็นชาสองคำ — ไม่อยู่

เฉียวรั่วซิงทำเป็นเมินสองคำนั้น แล้วส่งต่อ : พ่อฉันให้เห็ดทรัฟเฟิลขาวมาสองกล่อง พรุ่งนี้ฉันจะส่งไปที่บริษัทคุณ คุณช่วยนำไปให้แม่คุณหน่อยสิ

กู้จิ่งเยี่ยนตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว ยังคงเป็นคำสองคำเช่นเดิม — ไม่ช่วย

เฉียวรั่วซิงพยายามอดทนอดกลั้นลองยื่นข้อเสนอแลกเปลี่ยน: แบ่งทรัพย์สินสี่ต่อหก คุณหก ฉันสี่

กู้จิ่งเยี่ยนตอบกลับมาสองคำอีกครั้ง — เหอะๆ

เฉียวรั่วซิงกัดฟันแน่น ยอมถอยให้ก้าวใหญ่ที่สุด : สามต่อเจ็ดก็ได้ค่ะ คุณเจ็ด ฉันสาม ถอยกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ!

คราวนี้กู้จิ่งเยี่ยนเงียบไปพักใหญ่ ขณะที่เฉียวรั่วซิงกำลังลังเลว่าจะถอยเป็นสองต่อแปดดีไหม โทรศัพท์ก็ดังขึ้น กู้จิ่งเยี่ยนเป็นฝ่ายโทรกลับมาเอง

เธอยกโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย

น้ำเสียงทุ้มไพเราะและนุ่มนวลของกู้จิ่งเยี่ยนค่อย ๆ ส่งผ่านเข้ามาในหู "พรุ่งนี้ไปร่วมงานเลี้ยงต้อนรับจิ่งหยางกับฉัน"

"ไม่ ——"

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบประโยค เสียงของกู้จิ่งเยี่ยนก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ฉันจะช่วยเธอ"

คำปฏิเสธส่วนที่เหลือกลืนลงคอไปทันที ก่อนจะเอ่ยคำว่า "ตกลง" ออกมาอย่างหมดท่า

พูดจบ ทั้งสองฝ่ายต่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

นี่ยังเป็นครั้งแรกตั้งแต่เธอเก็บข้าวของย้ายออกมา พวกเขาสามารถพูดคุยกันได้อย่างสงบเยือกเย็นขนาดนี้ จนทำให้รู้สึกไม่คุ้นเคยขึ้นมาทันที

จริงแล้ว ๆ กู้จิ่งเยี่ยนนับว่าเป็นคู่แต่งงานที่ดีมากคนหนึ่งเลยทีเดียว

หน้าตาหล่อเหลา ทักษะการทำงานเป็นเลิศ นอกจากนิสัยเย็นชาและบางครั้งพูดจาใจร้ายปากร้ายแล้ว ก็ไม่ได้มีอบายมุขหรือพฤติกรรมเสื่อมเสียอะไร ถึงแม้ฐานะครอบครัวของพวกเขาจะแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน ทว่าสัมมาคารวะและกิริยามารยาทที่เขามีต่อตระกูลเฉียวก็ไม่เคยขาดตกบกพร่อง เรื่องอาหารการกิน เสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย เขาก็ไม่เคยปล่อยให้เธอต้องลำบาก... เว้นเสียแต่ว่าเขาไม่ได้รักเธอเท่านั้นเอง

เมื่อเทียบกับพวกคุณชายตระกูลร่ำรวยที่มาจากตระกูลเดียวกัน วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเล่นเสเพล มีข่าวฉาวไม่เว้นแต่ละวัน กู้จิ่งเยี่ยนก็แค่มีอดีตแฟนสาวที่มีความสัมพันธ์กำกวมคาราคาซังอยู่คนเดียวเท่านั้น มันถึงขั้นต้องหย่าขาดกันเลยเหรอ?

เธอเปิดปากตั้งใจจะเอ่ยพูดอะไรบางอย่าง ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ย ปลายสายกลับมีเสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมา "อาเยี่ยน สายใครเหรอคะ?"

เฉียวรั่วซิงชะงักกึก ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ แล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "ไว้เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ" จากนั้นก็กดตัดสายไป

ทำไมเธอต้องมาคอยเฟ้นหาเลือกคู่ครองจากคนที่แย่กับคนที่แย่กว่าด้วยล่ะ? แค่อดีตแฟนสาวที่มีความสัมพันธ์กำกวมคาราคาซังคนเดียว มันก็มากพอที่จะทำลายชีวิตแต่งงานที่มองเห็นจุดจบได้ตั้งแต่แรกนี้แล้ว