บทที่ 8

เพราะบังเอิญมาเจอกับเฉียวรั่วซิง กู้จิ่งเยี่ยนจึงหมดอารมณ์ที่จะอยู่พูดคุยต่อ อยู่ได้ไม่นานเขาก็เดินทางกลับออกไป

พอเสิ่นชิงชวนกลับมาถึงโถงต้อนรับ ก็เห็นกัวเวยเดินลงมาพอดี เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนเอ่ยถาม "ริ่วมู่ฝานซิงล่ะ? ทำไมไม่ลงมาพร้อมกับนาย?"

"เธอเดินออกไปสักพักแล้ว นายอยู่ข้างล่างไม่เห็นเธอหรือไง?"

เสิ่นชิงชวน : ???

เขาปรายสายสายตามองไปยังพนักงานต้อนรับเป็นเชิงถาม พนักงานสาวจึงเอ่ยเสียงเบา "คนที่เพิ่งลงมาจากลิฟต์ หน้าตาสวยมาก ๆ คนที่ผงกศีรษะทักทายคุณไงคะ"

เสิ่นชิงชวน : !!!

เฉียวรั่วซิงคือริ่วมู่ฝานซิงเนี่ยนะ?!

โลกใบนี้ดูเหมือนจะเริ่มแฟนตาซีขึ้นทุกวัน คุณนายแจกันประดับบ้านของกู้จิ่งเยี่ยน ยัยเศรษฐีใหม่ที่ชอบอวดรวยอวดความรักในสื่อโซเชียลอยู่บ่อย ๆ แท้จริงแล้วคือตัวแม่ CV ระดับท็อปของวงการพากย์เสียงเนี่ยนะ

เพราะฉะนั้นตอนนี้ กลายเป็นว่ากู้จิ่งเยี่ยนยอมทุ่มเงินเพื่อแย่งชิงงานของภรรยาตัวเอง แล้วเอาไปประเคนให้เหยาเข่อซินงั้นเหรอ?

พล็อตเรื่องนี้... มันแซ่บสะใจจริง ๆ!

กัวเวยเห็นท่าทางแบบนั้นของเขา จึงขมวดคิ้วถาม "นายหรี่ตาทำหน้าแบบนั้น กำลังวางแผนเล่นงานใครอยู่อีกล่ะ?"

เสิ่นชิงชวนยกมุมปากยิ้ม เอ่ยออกมาสองคำ "ความลับ"

……

ไอ้ผู้ชายหมา ๆ ไร้น้ำยากู้จิ่งเยี่ยน!

ใครเขาจะไปพิศวาสของขวัญเฮงซวยที่คุณให้กัน!

เก็บเงินของคุณเอาไปรักษาโรคตัวเองเถอะ! แม่คนนี้ไม่สนหรอก!

ยิ่งนึกถึงคำพูดของชายคนนั้น เฉียวรั่วซิงก็ยิ่งโมโห เธอกดสไลด์หน้าจอโทรศัพท์ ทันใดนั้นก็เห็นข้อความโฆษณาของโรงพยาบาลรักษาภาวะมีบุตรยากบนหน้าแอปพลิเคชัน มือของเธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกดนัดหมายเวลาไปทันที

พอป้อนข้อมูลเสร็จเรียบร้อย โทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงดังขึ้น

เธอก้มมองชื่อสายโทรเข้า คิ้วพลันขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะค่อย ๆ กดรับสายอย่างช้า ๆ

"ค่ะ พ่อ"

"แกอยู่ที่ไหน?"

เฉียวรั่วซิงเดาทางไม่ถูกว่าเฉียวซวี่เซิงต้องการอะไร จึงโกหกไปว่า "กำลังเรียนคลาสส่วนตัวอยู่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

"ไม่มีอะไร พอเรียนเสร็จแล้วก็พาจิ่งเยี่ยนมาหาพ่อสักหน่อย พอดีมีเพื่อนส่งเห็ดทรัฟเฟิลขาวมาให้ พ่อจำได้ว่าแม่สามีแกชอบของแบบนี้ พวกแกสองคนค่อยแวะมารับไปให้ท่านแล้วกัน"

เธอมีชีวิตมาจนอายุยี่สิบหกปี เขากล้าพูดเลยว่าเฉียวซวี่เซิงยังระบุไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอชอบอะไร แต่กลับจำได้แม่นยำว่าแม่สามีของเธอชอบอะไร ฟังแล้วช่างดูน่าขันสิ้นดี

"ตกลงค่ะ"

เมื่อเห็นเธอยินยอม เฉียวซวี่เซิงก็วางใจ เอ่ยถามไถ่เธอตามมารยาทไม่กี่คำ ก็กดวางสายไป

เฉียวรั่วซิงไปรับรถปอร์เช่ คาเยนน์ คันเล็กของตัวเองกลับมาจากศูนย์ 4S รถคันนี้เป็นสินสมรสที่ตระกูลเฉียวมอบให้ตอนเธอแต่งงาน ราคาห้าล้านกว่า พอกระโปรงหน้าเปลี่ยนกันชนใหม่แล้วก็มองไม่ออกว่าเคยชนหนักแค่ไหน แต่พอนึกถึงทีไร ก็ยังอดเสียดายและเจ็บใจไม่ได้อยู่ดี

พอเธอหย่าขาดแล้ว สิ่งที่เธอจะแบ่งมาได้คงมีเพียงแค่รถคันนี้ นึกมาถึงตรงนี้ เฉียวรั่วซิงก็อดไม่ได้ที่จะนึกเสียใจ วันนั้นเธอน่าจะขับรถบูกัตติของกู้จิ่งเยี่ยนออกไป ต่อให้ไม่กระทบกระเทือนจิตใจเขา แต่มันก็ต้องกระทบกระเทือนกระเป๋าเงินเขาบ้างแหละ!

เพื่อให้คำโกหกของตัวเองดูสมจริง เธอจึงโทรศัพท์หาอาจารย์ผู้สอน เพื่อขอเพิ่มคลาสเรียนส่วนตัวกะทันหันอีกหนึ่งชั่วโมง

เธอถูไถยื้อเวลาจนกระทั่งถึงหกโมงเย็น จึงค่อยขับรถไปยังบ้านตระกูลเฉียว

เมื่อมาถึงหน้าประตูบ้าน จัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมเล็กน้อย แล้วจึงกดกริ่งเรียก

คนมาเปิดประตูคือเฉียวซือเหยา ลูกสาวบุญธรรมของตระกูลเฉียว เธอเอ่ยเรียกด้วยใบหน้ายินดีปรีดา "พี่ ทำไมเพิ่งมาล่ะคะ" พูดพลางกวาดสายตามองไปข้างหลัง "พี่เขยล่ะคะ?"

"เขาติดประชุมด่วนน่ะ มาไม่ได้"

สีหน้าของเฉียวซือเหยาฉายแววผิดหวังออกมาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเอ่ยบ่นขึ้นมาเล็กน้อย "แล้วทำไมพี่ไม่บอกก่อนล่ะคะ?"

เฉียวรั่วซิงกวาดสายตามองแต่งตัวจัดเต็มประดับประดาไปด้วยเครื่องประดับของอีกฝ่าย แล้วเอ่ยย้อนถาม "แต่งหน้าตอนเย็น มีนัดเหรอ?"

เฉียวซือเหยาชะงักกึก หลบสายตาของเธอ ตอบอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ "ไม่มีค่ะ แค่ฝึกฝนฝีมือเฉย ๆ"

ทว่าเฉียวรั่วซิงได้ก้าวเท้าเข้าบ้านไปก่อนแล้ว เฉียวซือเหยากัดฟันแน่น แล้วก้าวเท้าตามเข้าไป

เพราะคิดว่ากู้จิ่งเยี่ยนจะมาด้วย เฉียวซวี่เซิงจึงสั่งให้คนจัดเตรียมอาหารไว้เต็มโต๊ะ ทว่าคนที่มาถึงกลับมีเพียงเฉียวรั่วซิงคนเดียว สีหน้าของเฉียวซวี่เซิงจึงดูแย่ลงทันตา

เขาจ้องมองเฉียวรั่วซิง พลางสังเกตสีหน้าของเธอ

ทว่าเฉียวรั่วซิงเสแสร้งตบตาได้อย่างไร้ร่องรอย ต่อให้เป็นคนเจนโลกผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะอย่างเฉียวซวี่เซิง ก็ไม่อาจมองออกได้ในทันทีว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า "กินข้าวก่อนแล้วกัน"

เฉียวรั่วซิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนที่จะได้ใบหย่ามาครอบครอง เธอจะให้เฉียวซวี่เซิงรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคงเกิดเรื่องยุ่งยากตามมาแน่

ห้องอาหารใหญ่โตของตระกูลเฉียว ทว่าคนที่นั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกลับมีเพียงพวกเขาสามคนเท่านั้น

เฉียวรั่วซิงไม่ได้สนิทสนมกับเฉียวซวี่เซิงมาตั้งแต่เด็ก และหลังจากที่เฮ่ออวี่โหรว แม่ของเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์กลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเฉียวซวี่เซิงก็ยิ่งห่างเหินและน่าอึดอัดมากขึ้น จนกระทั่งเธอแต่งงานกับกู้จิ่งเยี่ยน ความน่าอึดอัดเหล่านั้นถึงได้ผ่อนคลายลงบ้าง แต่มันก็เป็นเพียงแค่ฉากหน้าเท่านั้น

พอไม่มีกู้จิ่งเยี่ยนอยู่ด้วย สองคนพ่อลูกก็ไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้าที่มีสายเลือดเดียวกัน ในทางกลับกัน เฉียวซือเหยาที่เป็นลูกเลี้ยง กลับมีความสัมพันธ์กับเขาดูเหมือนพ่อลูกแท้ ๆ มากกว่าเสียอีก

เมื่อเทียบกับความเงียบขรึมของเธอแล้ว เฉียวซือเหยาเป็นคนปากหวานและร่าเริง บนโต๊ะอาหารมักจะพูดมุกตลกเอาอกเอาใจเฉียวซวี่เซิงอยู่เสมอ แม้มุกตลกเหล่านั้นในสายตาของเธอจะดูไร้สาระสิ้นดี แต่เฉียวซวี่เซิงก็พร้อมที่จะหัวเราะเออออไปด้วยตลอด

ความสนิทสนมประหนึ่งไม่มีคนอื่นอยู่รอบข้าง ทำให้เธอเจริญอาหารน้อยลงจริง ๆ

"พ่อคะ ช่วงนี้หนูเพิ่งเปลี่ยนงานใหม่ ลูกค้าที่ต้องติดต่องานด้วยส่วนใหญ่ฐานะไม่ธรรมดาทั้งนั้นเลย หนูเลยอยากเปลี่ยนรถดี ๆ สักคัน จะได้สะดวกกับการทำงานน่ะค่ะ" พอทำให้เฉียวซวี่เซิงอารมณ์ดีแล้ว เฉียวซือเหยาก็เริ่มเอ่ยปากขอ

"ได้สิ อยากได้รถแบบไหนล่ะ?"

"ไม่จำเป็นต้องซื้อคันใหม่หรอกค่ะ ขอแค่เกรดดีหน่อย เป็นรถมือสองก็ได้ค่ะ" พูดพลางย้ายสายตามาหยุดอยู่ที่เฉียวรั่วซิง ทว่ารายหลังกลับก้มหน้าก้มตากินข้าวในถ้วย ไม่คิดจะเอ่ยปากขัด เฉียวซือเหยาจึงทำได้เพียงเอ่ยชื่อตรง ๆ "พี่คะ รถปอร์เช่ คาเยนน์ คันเล็กของพี่ พอจะให้หนูยืมขับสักพักได้ไหมคะ?"

เฉียวรั่วซิงไม่ได้พูดอะไร

เฉียวซือเหยาเอ่ยต่อ "พี่คะ ปกติพี่ก็ไม่ได้ขับบ่อยอยู่แล้ว แถมถ้ามีความจำเป็นต้องใช้ บ้านพี่เขยก็มีรถตั้งเยอะแยะ พี่ไม่ขาดรถขับหรอกค่ะ ให้หนูยืมขับสักพักเถอะนะ พี่คงไม่ได้ใจแคบขนาดนั้นใช่ไหมคะพี่?"

"นั่นแสดงว่าเธอยังไม่รู้จักฉันดีพอ" เฉียวรั่วซิงเงยหน้าขึ้นปรายสายตามองเธอ "ฉันเป็นคนใจแคบมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว รถยนต์ก็เหมือนกับสามีนั่นแหละ สามีน่ะให้ยืมกันง่าย ๆ ได้ด้วยเหรอ?"

เฉียวซือเหยาถึงกับจุกจนพูดไม่ออก ใบหน้าสลับสีเขียวสีแดงด้วยความอับอาย

เฉียวซวี่เซิงขมวดคิ้วฉับ "แกพูดจาแบบนี้ออกมาได้ไง? คนกันเองทั้งนั้น ให้น้องยืมขับสักพักมันจะเป็นไรไป?"