บทที่ 9

‘ส่งโลเคชันมา เดี๋ยวไปรับ’

         ‘จริงเหรอคะ!’ ลลิตาตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้ยิน ทำไมนะ แค่เขาบอกว่าจะมารับ เธอก็ตื่นเต้นได้ขนาดนี้ หลงผู้ชายแหละดูออก

         ‘อืม ว่าง’ หลังจากรับคำแล้วภาคีจึงวางสาย เขาเองก็สับสนในตัวเองว่าเพราะอะไรวันนี้ถึงอยากเห็นหน้าเธอ หรือเพราะลลิตาจะส่งรูปหน้าเธอมาให้เขาดูทุกวัน จนคุ้นชินที่ได้มองหน้าเธอ

         หลังจากส่งโลเคชันไปให้ปู่เทกแล้ว หญิงสาวในวัยสิบแปดย่างสิบเก้าก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวทันที วันหยุดเธอจะรู้สึกเหงามากกว่าปกติ เพราะศศิตาเพื่อนคนเดียวของเธอต้องไปทำงาน ส่วนพ่อก็ต้องไปเดินสายหาเสียง

         อยากมีแฟนสักครั้ง แฟนที่คู่ควรกับเธอก็น่าจะเป็นภาคีนี่แหละ ลูกชายคนโตของบริษัทผู้ผลิตและส่งออกอาหารรายใหญ่ของประเทศ

         ถึงข่าวคาวเรื่องความเจ้าชู้ของเขาจะมีเยอะ แต่ลลิตาก็ไม่กลัว อยากได้ของดีก็ต้องเสี่ยงหน่อย เพียงไม่นานรถยนต์คันหรูก็มาจอดหน้าบ้านของเธอ

         ‘รอนานไหม’ คำถามแรกที่เขาถามเธอ

         ‘ไม่นานค่ะ’ ลลิตายิ้มหวานก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งบนรถ ซึ่งเขาเปิดประตูให้เธอ ภาคีเป็นสุภาพบุรุษอย่างไม่ต้องสงสัย

         ‘กินข้าวก่อนนะ แล้วค่อยไปดูหนังกัน’ คำพูดของชายหนุ่มเรียกรอยยิ้มจากหญิงสาวจนแก้มแทบปริ

         ‘ทำไมวันนี้พี่คีย์ว่างล่ะคะ’ ลลิตาถามพร้อมทั้งยิ้มให้เขาไม่หยุด เขาคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ ก่อนจะขับรถออกจากบ้านหลังใหญ่

         ‘ก็วันหยุด’ คำตอบกวน ๆ จากคนหน้าดุ ๆ แต่หล่อ ขณะสายตาก็มองไปยังท้องถนน เพราะเขาอายุมากกว่าเธอ ไม่แปลกใจที่จะมีใบขับขี่และขับรถคล่องมากขนาดนี้

         ‘รู้ว่าเป็นวันหยุด แต่ไม่คิดว่าพี่จะว่างมารับไปกินข้าว’ ลลิตายิ้มหวานให้เขา มองด้านข้างของคนขับยิ่งหล่อ

         ‘เธอส่งข้อความกับหน้าบวม ๆ ของเธอมาทุกวัน อ้อนให้พี่เลี้ยงข้าวไม่ใช่เหรอ’

ใช่ เธอส่งข้อความไปหาเขาทุกวัน ขอให้เขาเลี้ยงข้าว พาไปดูหนัง แต่พยายามมาเดือนหนึ่งแล้ว คิดว่าเขาคงไม่ใจอ่อน ใครจะคิดว่าวันนี้เขาจะใจอ่อน

         ‘ก็ใช่ไง ไม่คิดว่าพี่จะใจอ่อน’

         ‘ไม่ดีเหรอ’ ภาคีหันมาถามตอนที่รถจอดติดไฟแดงอยู่กลางแยกหน้าห้างสรรพสินค้า

สิบสองปีตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน และสิบเอ็ดปีของการจากลา สุดท้ายก็เป็นเธอที่กลับมาหาเขา ไม่ว่าตอนไหน เมื่อไร เขาก็มีอิทธิพลกับเธอเสมอ

“แกรักเขามากเลยเหรอ” ศศิตาเอ่ยถาม

“ไม่รู้สิ” ลลิตาเองก็ไม่แน่ใจว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ ระหว่างเขากับเธอเรียกว่า ‘ความรัก’ ไหมนะ

“ฉันไม่เคยเห็นแกสนใจใคร ตอนเลิกกับเขาก็เอาแต่เรียน ตอนเรียนจบก็เอาแต่ทำงาน” ศศิตาเห็นทุกช่วงเวลาของเพื่อน เหมือนจะเปิดใจกับคนใหม่ แต่สุดท้ายลลิตาก็บอกเลิกอีกฝ่ายทั้งที่คบกันเพียงไม่กี่เดือน ความสัมพันธ์ครั้งใหม่ที่ดูจะจริงจังขึ้นอีกขั้นเมื่อไร ลลิตาจะบอกเลิกกับอีกฝ่ายทันที

“ฉันกลัวจะเสียใจ” ลลิตาพูดแล้วก็ยิ้มให้เพื่อน

“แกกลัวเสียใจกับคนอื่น แต่ไม่กลัวเสียใจกับคุณคีย์เนี่ยนะ” ศศิตาอดโมโหไม่ได้ ภาพที่ลลิตาเอาแต่ร้องไห้เพราะคิดถึงภาคียังคงอยู่ในความทรงจำอันแสนเจ็บปวดของเธอทั้งสองคน

“มันคงเป็นกรรมของฉันมั้ง” ลลิตายกแก้วไวน์ขึ้นดื่มอีกครั้ง มันคงเป็นกรรมของเธอ จริง ๆ อยากให้เจ็บมากกว่านี้ เจ็บเยอะ ๆ เผื่อเธอจะตัดใจได้บ้าง เดินไปให้สุดทาง ถ้าไม่มีทางเดินแล้วก็คงต้องกลับมาทางเดิม

“เอาเถอะ ในเมื่อแกตัดสินใจแล้ว เราก็คงมีทางเลือกเดียวคือไปให้สุด เอาเขามาเป็นของแกให้ได้” ศศิตาปลอบเพื่อน รู้ว่าเพื่อนเลือกทางนี้เพราะหวังลึก ๆ ว่าจะสามารถทำให้ภาคีกลับมาคืนดีกับเธอได้อีกครั้ง

“ผู้ชายมีเยอะแยะ ทำไมต้องเป็นคนนี้ ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเอง” ลลิตาบ่นออกมาพร้อมทั้งปาดน้ำตาทิ้ง

“ถ้าเราควบคุมได้ เขาก็คงไม่เรียกว่าหัวใจ คงไม่เรียกว่าความรักหรอกแก เพราะเราควบคุมมันไม่ได้ยังไงล่ะ ในเมื่อใจเรียกร้องก็ต้องไปให้สุดสิลิตา” ทั้งสองยกแก้วไวน์ขึ้นชนกันจนเกิดเสียงกิ๊ง แล้วต่างกรอกไวน์เข้าปากจนหมดแก้ว

“อะไรที่ได้มาง่ายมันก็ไม่ท้าทายจริงไหมศิตา” ลลิตากอดคอเพื่อนพร้อมทั้งยิ้มอ่อน

“ใช่ ง่าย ๆ เราไม่ แต่ยาก ๆ เราต้องเอาให้ได้” ศศิตายิ้มตาหยีให้เพื่อน

ในเมื่อเธอทั้งสองคนไม่มีครอบครัวอยู่บนโลกใบนี้แล้ว ก็ขอใช้ชีวิตให้เต็มที่ ให้สมกับที่เกิดมาเป็นคน ต้องลองสักครั้งในชีวิต ในเมื่อใจมันเรียกร้องว่าเป็นเขาเท่านั้น เธอก็จะใช้โอกาสนี้ทำให้เขากลับมาเป็นของเธอให้ได้