เหตุใดถึงได้เปลี่ยนใจ

แต่ยังไม่ทันที่จะเตรียมข้าวของไปเยือนตระกูลเซียว จ้าวกงกงขันทีข้างพระวรกายฮ่องเต้ก็มาเยือนที่จวนตระกูลหลี่เสียก่อน

“จ้าวกงกงมาเยือน ไม่ทราบว่ามีเรื่องใดหรือไม่ขอรับ” เสนาบดีหลี่ลอบปาดเหงื่อเมื่อเห็นรอยยิ้มของจ้าวกงกง

“ฝ่าบาททรงปวดพระทัยยิ่งนัก เมื่อทรงทราบว่าเสนาบดีรักไม่มีเวลาอบรมสั่งสอนบุตรหลานให้ดี พระองค์ทรงเมตตาให้ท่านเสนาบดีหลี่หยุดพักงานเป็นเวลาสามเดือนเพื่ออบรมสั่งสอนบุตรหลานให้ดีขอรับ อ้อ...ฮองเฮาทรงห่วงใยอาการบาดเจ็บของคุณชายรองหลี่ จึงได้ให้ข้าน้อยพาหมอหลวงมาด้วย นี่...ยาบำรุงร่างกายขอรับ” จ้าวกงกงให้ขันทีที่ตามมาด้วยยื่นกล่องยาบำรุงให้เสนาบดีหลี่

สิ้นคำพูดของจ้าวกงกง คนตระกูลหลี่ก็แทบล้มทั้งยืน มิใช่ไม่เคยได้ยินว่าฮ่องเต้และฮองเฮาเอ็นดูเซียวหานจวินราวกับพระโอรสของพระองค์เช่นใด เพียงแต่ไม่คิดว่าจะมากจนถึงขั้นสั่งพักงานเสนาบดีคนหนึ่งที่มีความสำคัญกับราชสำนักเช่นนี้

เสนาบดีหลี่จำใจต้องคุกเข่าลงรับยาบำรุง “กระหม่อมขอบพระทัยในความเมตตาของฝ่าบาทและฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ”

จ้าวกงกงเมื่อเสร็จเรื่องที่ตระกูลหลี่ก็เดินทางไปเยือนตระกูลเซียวต่อ พร้อมด้วยข้าวของปลอบใจเต็มรถม้า

เซียวหานจวินเองเมื่อรู้ว่าจ้าวกงกงมาเยือนก็ออกมาต้อนรับเขาที่หน้าจวน “ให้คนมาตามข้าไปพบก็ได้ เหตุใดท่านต้องเดินทางมาด้วยตนเอง” เขาเข้าไปประคองจ้าวกงกงอย่างเอาใจ

จ้าวกงกงเองก็ยิ้มแย้มอย่างยินดี ทั้งยังมองเซียวหานจวินอย่างรักใคร่ เมื่อครั้งที่เซียวหานจวินถูกรับตัวเข้าไปเลี้ยงดูในวังหลวง เขาเองก็ได้เลี้ยงดูเซียวหานจวินมาตั้งแต่เป็นทารก

“ฝ่าบาทกับฮองเฮาบ่นถึงคุณชายบ่อยครั้งแล้วขอรับ เหตุใดถึงไม่ค่อยเข้าวังเลยเล่าขอรับ”

“เข้าไปตอนนี้ได้ถูกฝ่าบาทกับเสด็จน้าบ่นจนหูชาแน่” เขาชี้ไปที่รอยช้ำบนใบหน้าของตนเอง

จ้าวกงกงเหลือบสายตาไปมององครักษ์ข้างกายของเซียวหานจวินอย่างไม่ใคร่จะพอใจนัก ที่ปล่อยให้เขาเจ็บตัวเสียได้ “บ่าวไปจัดการคนตระกูลหลี่ให้แล้วขอรับ” จ้าวกงกงยิ้มมองเซียวหานจวินอย่างแฝงไปด้วยความหมาย

“ยังเป็นจ้าวกงกงที่รู้ใจข้า” ทั้งสองหัวเราะกันเสียงดัง เมื่อพากันเดินเข้าไปในห้องโถงเพื่อคารวะฮูหยินผู้เฒ่าเซียวแล้ว จ้าวกงกงก็รายงานเรื่องที่ตนไปเยือนตระกูลหลี่ให้ทั้งสองฟังอย่างละเอียด และนำของปลอบใจที่ฮองเฮาคัดเลือกด้วยพระองค์เองนำมามอบให้เซียวหานจวิน

“ไว้ข้าจะเข้าวังไปขอบพระทัยความเมตตาของเสด็จน้าด้วยตนเอง” แววตาของเขาหมองลงเมื่อมองไปที่กองของกำนัลมากมาย

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวและจ้าวกงกงได้แต่ปวดใจกับสายตาของเซียวหานจวิน “องค์ชายใหญ่กับองค์ชายรองจะเข้าป่าไปล่าสัตว์ ให้บ่าวมาแจ้งให้คุณชายเตรียมตัวขอรับ” จ้าวกงกงเปลี่ยนเรื่องพูด

“ฝากขอบพระทัยองค์ชายใหญ่กับองค์ชายรองด้วยที่ทรงนึกถึงข้า แต่ว่า...ใกล้สอบแล้วข้าคงต้องเตรียมตัวทบทวนตำรา”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวและจ้าวกงกงหันมามองหน้ากันอย่างไม่เชื่อหู “ไหนเจ้าไม่อยากเข้าร่วมสอบอย่างไรเล่า เหตุใดถึงได้เปลี่ยนใจ”

เซียวหานจวินนึกถึงใบหน้าของไป๋อี้เหยาที่มองตนอย่างดูแคลน ประโยคที่นางเอ่ยพูดกับพี่ชายเพื่อให้เขาคิดได้เรื่องสอบจวี่เหริน เซียวหานจวินที่ยังเดินไปได้ไม่ไกลก็ได้ยินด้วย เขาเพียงอยากทำให้นางได้รู้ว่าตัวเขามิได้ทำตัวเสเพลได้อย่างเดียว

"ข้าฉลาดเพียงนี้ หากไม่แสดงให้ทุกคนได้เห็นความสามารถของข้าจะไม่เป็นการเสียเปล่าหรือ”

“ดียิ่ง เจ้าคิดได้ก็ดีแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยออกมาอย่างยินดี

จ้าวกงกงเองก็ยินดีไม่ต่างกัน เขารีบร้อนกลับวังหลวงเพื่อไปรายงานให้ฮ่องเต้และฮองเฮาทรงทราบ

เซียวหานจวินเองไม่คิดเลยว่าความกระตือรือร้นเรื่องสอบของเขาจะนำพาความวุ่นวายมามากมายเพียงนี้ เมื่อเช้าวันต่อมา วังหลวงส่งอาจารย์หลิวที่เคยสอนตำราให้ฮ่องเต้ในตอนที่ยังเป็นองค์รัชทายาทมาสอนให้เซียวหานจวินถึงที่จวน

“ไปตามอาเหวินมาเรียนเป็นเพื่อนข้า” เขาร้องสั่งอาสือองครักษ์ข้างกาย

ไป๋ถิงเหวินกำลังรับมื้อเช้าอยู่กับไป๋อี้เหยาที่เรือนของอี้เหยา พอบ่าวเข้ามาแจ้ง ข้าวในปากก็เกือบจะถูกพ่นออกมา

“ข้าต้องออกไปถามอาสือเสียหน่อยว่าอาจวินไม่สบายหรือไม่” ไป๋ถิงเหวินลุกขึ้นออกไปทันที ทิ้งให้ไป๋อี้เหยามองตามแผ่นหลังไปอย่างมึนงง