All Chapters of ท่านพี่ สหายของท่านน่าชังนัก: Chapter 1 - Chapter 10

อี้เหยาพอสงบสติอารมณ์ได้ นางถึงได้เริ่มสำรวจว่าตอนนี้ตัวนางซ่อนตัวอยู่ที่ใด ห้องเก่าๆ ที่มีหยักไย่และฝุ่นอยู่เต็มไปหมด เครื่องเรือนก็เหลือเพียงแต่ที่หักพังราวกับว่าเป็นเรือนร้างที่ถูกทิ้งเอาไว้นานแล้วอีกทั้งยังมีแมลงอยู่เต็มพื้นไปหมด สิ่งที่ทำให้อี้เหยาทนไม่ได้จนต้องกรีดร้องออกมา คงจะเป็นหนูตัวโตที่กำลังวิ่งพล่านด้วยความตกใจ เพราะมีผู้บุกรุกเข้ามาในเขตพื้นที่ของมัน“กะ...กรี๊ด” นางกรีดร้องออกมาได้เพียงเล็กน้อยก็ถูกมือหนาตะครุบปิดปากของนางเอาไว้“เจ้าจะทำให้พวกข้าเดือดร้อนหรืออย่างไร” เซียวหานจวินตะคอกใส่หูของนางเบาๆดวงตาของอี้เหยายังคงเบิกโพลงไปด้วยความกลัว นางไม่ได้สนใจประโยคที่เซียวหานจวินเอ่ยออกมา ไป๋ถิงเหวินอดสงสารน้องสาวไม่ได้ เขาเดินเข้ามาดันตัวเซียวหานจวินให้ถอยห่างและดึงอี้เหยาเข้ามากอดปลอบเอาไว้เอง“เหยาเหยา เจ้าไม่ต้องกลัวข้าอยู่นี่แล้ว”“ฮึก...ฮึก เพราะท่าน...พี่ใหญ่เป็นเพราะท่าน” นางจ้องมองหนูที่เหมือนอยากจะวิ่งเข้ามาหานางตลอดเวลาและตัดพ้อพี่ชายไปด้วย“เพราะข้าไม่ดีเอง ข้าจะชดเชยให้เจ้าดีหรือไม่ หากเจ้ากลัวนางบนตักข้าแล้วหลับตาลง รอให้เจ้าหน้าที่ทางการไปก่อน แล้วข้าจะพาเ

ฝูซื่อกำมือแน่น หรี่ตามองไป๋ถิงเหวินอย่างมุ่งร้าย “ประเดี๋ยวก่อน อาเหวิน...ใบหน้าของเจ้าไปโดนอันใดมา หรือว่า...เจ้าไปก่อเรื่องด้านนอกมาอีกแล้ว”“ท่านย่าใส่ร้ายข้าแล้วขอรับ คุณชายพานก็อยู่ด้วย จะคิดว่าข้าเป็นอันธพาลได้นะขอรับ ข้าเพียงเดินไม่ดูทางชนเข้ากับประตูห้องเรียน มิได้บาดเจ็บอันใดมาก ท่านย่าอย่าได้กังวล”“หึ ไปชนมือผู้ใดมาสิไม่ว่า” พานซื่ออดจะถากถางออกมาไม่ได้ไป๋ถิงเหวินเหลือบไปมองพานซื่ออย่างไม่ใส่ใจ หากไม่มีมือของน้องสาวที่คอยกระตุกแขนเสื้อ เขาคงได้ตอบโต้นางกลับไปอีกสักสองสามประโยค“ข้าขอตัวก่อนขอรับ” ไป๋ถิงเหวินก้มหัวให้ฝูซื่อแต่ไม่คิดจะก้มหัวให้พานซื่อ เขาพอไป๋อี้เหยากลับออกไปจากห้องโถง ทิ้งให้พานเหิงซุนมองตามแผ่นหลังของไป๋อี้เหยาอย่างเหม่อลอยระหว่างทางที่สองพี่น้องเดินกลับเรือนพักก็พบเข้ากับไป๋หมิ่งและไป๋อี้เจียวที่กำลังเดินไปห้องโถงเรือนหลัก“พี่ใหญ่ใบหน้าของท่านไปโดนอันใดมาอีกหรือเจ้าคะ มิใช่ว่าท่านไปก่อเรื่องมาอีกแล้วหรือ” อี้เจียวยิ้มอย่างดูแคลนมองสองพี่น้อง“มันใช่เรื่องของเจ้าหรือ สู้เอาเวลาที่สนใจเรื่องของข้าไปคิดหาหนทางทำให้อาจวินสนใจเจ้ามิดีกว่าหรือ” ไป๋ถิงเหวินตอ

ตระกูลเซียวเป็นตระกูลแม่ทัพ ที่ร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ฮ่องเต้พระองค์ก่อนก่อตั้งแคว้นต้าฉีขึ้นมา บุตรสาวของตระกูลเซียวจึงได้ขึ้นเป็นฮองเฮาถึงสองพระองค์ ร่วมถึงท่านน้าของเซียวหานจวินด้วยในปีที่เซียวหานจวินถือกำเนิด ฮองเฮาและเสิ่นซื่อตั้งครรภ์พร้อมกัน และในปีนั้นนายท่านเซียวบิดาของเซียวหานจวินจะต้องนำทัพเข้าสู่สนามรบ สงครามครั้งนี้ทำให้ตระกูลเซียวต้องสูญเสียบุรุษในตระกูลไปหลายคน รวมทั้งนายท่านเซียว บิดาของเซียวหานจวินด้วยเสิ่นซื่อคลอดบุตรชายออกมาอย่างปลอดภัย ผิดกับฮองเฮาที่ต้องสูญเสียพระโอรสคนที่สามของพระองค์ไปแทน แต่เสื่นซื่อที่เพิ่งคลอดบุตรและได้รับข่าวการตายของสามีในสนามรบ ผ่านมาเพียงไม่กี่เดือนนางก็สิ้นใจตามผู้เป็นสามีไป ทิ้งเซียวหานจวินในวัยไม่กี่เดือนเอาไว้ ฮองเฮาเมื่อทรงทราบเรื่องจึงรับเซียวหานจวินเข้าไปเลี้ยงดูภายในวัง ฮ่องเต้ก็ทรงเห็นดีด้วย เซียวหานจวินจึงนับว่าเป็นบุตรของฮองเฮาอีกคนหนึ่งไปโดยปริยายแต่ก็มีข่าวหลุดรอดออกมาอย่างหนาหูจากปากของหมอตำแยที่ทำคลอดเสิ่นซื่อ ว่าบุตรของนางที่คลอดออกมาตายตั้งแต่ในครรภ์แล้ว เพียงแต่ไม่นานข่าวลือนี้ก็เงียบหายไป พร้อมกับหมอตำแยที่ไม่รู้ว่า

อย่าว่าแต่น้องสาวไม่เชื่อเลย แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากเชื่อเช่นกัน แต่เมื่อได้ฟังความจากปากของอาสือก็ยิ่งมึนงงเข้าไปใหญ่ “อาจวินคิดจะเข้าร่วมสอบเช่นนั้นหรือ”“ขอรับ คุณชายไป๋รีบไปเถิดขอรับ ท่านอาจารย์หลิวมารออยู่ภายในจวนแล้ว”“อยากทำตัวดี ต้องดึงข้าไปร่วมด้วยหรือ” ไป๋ถิงเหวินถอนหายใจออกมาอาจารย์หลิวขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด ไม่เหมือนอาจารย์ในสำนักศึกษาที่พวกเขายังแอบหลบแอบอู้ได้ แต่เขาจะปล่อยให้สหายรักเผชิญชะตากรรมที่น่าสงสารเพียงลำพังได้อย่างไรไป๋อี้เหยาพอรู้เรื่องนางเองก็ยินดีไม่น้อย รีบตามไป๋ถิงเหวินกลับไปที่เรือนพักของเขา เพื่อช่วยจัดเตรียมข้าวของที่จะต้องใช้ร่ำเรียน“ได้อาจารย์หลิวมาสอนให้พวกท่าน ต้องตั้งใจเรียนเข้าใจหรือไม่เจ้าค่ะ ข้าต้องเขียนจดหมายไปอวดท่านพ่อท่านแม่เสียหน่อยแล้ว”“ไม่ต้องเลย ข้าไม่รู้ว่าอาจวินจะทำตัวดีได้กี่วัน” เขาย่อมรู้ดีว่าความอดทนของสหายมีมากน้อยเพียงใดมิใช่มีเพียงไป๋อี้เหยาที่ตื่นเต้นกับความเปลี่ยนแปลงของพี่ชายตนเอง แม้แต่ในวังหลวงฮองเฮา องค์ชายใหญ่และองค์ชายรองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน ต่างก็จัดเตรียมข้าวของที่ต้องใช้ในการเรียนส่งมาให้ที่จวนตระกูลเซียวมากมา

พานเหิงซุนให้บ่าวของตนคอยจับตามองไป๋อี้เหยาเอาไว้ หากนางออกมาจากเรือนพักเมื่อใดให้รีบมาแจ้งทันที นับตั้งแต่วันที่เขามาถึงเมืองหลวงที่ได้พบหน้านางหนนั้นก็ไม่ได้พบนางอีกเลย แล้วเช่นนี้จะได้สานสัมพันธ์ได้อย่างไร“คุณชายพาน?” อี้เหยาขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ ด้วยเรือนพักของพานเหิงซุนมิได้อยู่ใกล้กับเรือนพักของพี่ชายนาง แล้วจะเป็นความบังเอิญที่ได้พบกันได้อย่างไร“เจ้ากำลังกลับเรือนพักหรือ ให้ข้าเดินไปส่งดีหรือไม่ มืดค่ำเช่นนี้อันตรายนัก” สายตาที่มองมาราวกับจะกลืนอี้เหยาลงท้อง“หึหึ คุณชายพานล้อข้าเล่นแล้ว นี่มันจวนตระกูลไป๋ จะเกิดอันตรายกับข้าได้อย่างไรเจ้าคะ ว่าแต่...มืดค่ำเช่นนี้ คุณชายพานเหตุใดยังไม่กลับเรือนพักอีก”“ข้าเพิ่งกลับมาจากทบทวนตำราที่เรือนของอาหมิ่ง จึงเดินเล่นเรื่อยเปื่อย ไม่คิดว่าจะโชคดีเจอเจ้าเข้า”“เช่นนั้นก็ค่อยๆ เดินนะเจ้าคะ ข้าขอตัวก่อน” อี้เหยาหมุนตัวจะเดินกลับเรือนพานเหิงซุนเห็นว่าเพิ่งได้พูดคุยไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้นก็คิดจะดึงรั้งนางเอาไว้ พอเอื้อมมือจะไปดึงแขนของนาง ก็เหมือนมีอะไรมากระแทกเข้าที่ข้อมือจนต้องร้องออกมา “โอ๊ยยย”อี้เหยาหันกลับมามองอย่างรวดเร็ว นางเห็นพานเห