เจ้าไปก่อเรื่องอันใดไว้

ตระกูลเซียวเป็นตระกูลแม่ทัพ ที่ร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ฮ่องเต้พระองค์ก่อนก่อตั้งแคว้นต้าฉีขึ้นมา บุตรสาวของตระกูลเซียวจึงได้ขึ้นเป็นฮองเฮาถึงสองพระองค์ ร่วมถึงท่านน้าของเซียวหานจวินด้วย

ในปีที่เซียวหานจวินถือกำเนิด ฮองเฮาและเสิ่นซื่อตั้งครรภ์พร้อมกัน และในปีนั้นนายท่านเซียวบิดาของเซียวหานจวินจะต้องนำทัพเข้าสู่สนามรบ สงครามครั้งนี้ทำให้ตระกูลเซียวต้องสูญเสียบุรุษในตระกูลไปหลายคน รวมทั้งนายท่านเซียว บิดาของเซียวหานจวินด้วย

เสิ่นซื่อคลอดบุตรชายออกมาอย่างปลอดภัย ผิดกับฮองเฮาที่ต้องสูญเสียพระโอรสคนที่สามของพระองค์ไปแทน แต่เสื่นซื่อที่เพิ่งคลอดบุตรและได้รับข่าวการตายของสามีในสนามรบ ผ่านมาเพียงไม่กี่เดือนนางก็สิ้นใจตามผู้เป็นสามีไป ทิ้งเซียวหานจวินในวัยไม่กี่เดือนเอาไว้ ฮองเฮาเมื่อทรงทราบเรื่องจึงรับเซียวหานจวินเข้าไปเลี้ยงดูภายในวัง ฮ่องเต้ก็ทรงเห็นดีด้วย เซียวหานจวินจึงนับว่าเป็นบุตรของฮองเฮาอีกคนหนึ่งไปโดยปริยาย

แต่ก็มีข่าวหลุดรอดออกมาอย่างหนาหูจากปากของหมอตำแยที่ทำคลอดเสิ่นซื่อ ว่าบุตรของนางที่คลอดออกมาตายตั้งแต่ในครรภ์แล้ว เพียงแต่ไม่นานข่าวลือนี้ก็เงียบหายไป พร้อมกับหมอตำแยที่ไม่รู้ว่าหายตัวไปที่ใดด้วย

คนทั่วเมืองหลวงจะสงสัยในชาติกำเนิดของเซียวหานจวินก็ไม่แปลก แต่ทุกคนต่างก็มีความคิดเป็นของตนเอง จะกล้าพูดออกมาได้อย่างไร หากฮองเฮายกพระโอรสองค์ที่สามของพระองค์เพื่อสืบสายเลือดตระกูลเซียวต่อไป ผู้ใดจะกล้าทัดทานได้ แม้แต่ในวังหลวงยังไม่มีผู้ใดกล้าพูดหรือสงสัยในชาติกำเนิดของเซียวหานจวิน อาจจะมีคนที่พูดหรือสงสัยเพียงแต่ยามนี้ไร้ลมหายใจไปแล้ว

แต่น้อยคนที่จะคิดไปว่าเซียวหานจวินเป็นพระโอรสของฮองเฮา ต่างก็ลือกันไปว่า เขาเป็นบุตรชายของสาวใช้ห้องข้างของนายท่านเซียวที่ถูกยกมาใส่ชื่อในนามบุตรของเสิ่นซื่อ แต่ไม่ว่าจะลือไปเช่นใด เรื่องชาติกำเนิดของเซียวหานจวินก็ไม่เคยถูกคนตระกูลเซียวออกมาพูดแก้ต่างสักอย่างเดียว

องครักษ์ตระกูลเซียวหลายสิบคน มุ่งหน้าไปที่จวนตระกูลหลี่พร้อมกับพ่อบ้านเซียวที่ได้รับคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่าเซียว เดินทางไปอย่างยิ่งใหญ่

ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาอยู่หน้าจวนตระกูลหลี่ก็ต้องตกใจ เมื่อองครักษ์ตระกูลเซียวพังประตูใหญ่จวนตระกูลหลี่ลงจนเหลือเพียงแค่เศษซาก

“หะ เหตุใด ถึงได้ทำเช่นนี้ขอรับ” พ่อบ้านหลี่เดินเข้าไปหาพ่อบ้านเซียว

“หึ ฮูหยินผู้เฒ่าเซียว ฝากคำพูดมาถึงเสนาบดีหลี่ หากดูแลบุตรหลานของตนได้ไม่ดี ก็ส่งตัวบุตรหลานไปให้ฮูหยินผู้เฒ่าข้าสั่งสอนได้”

พ่อบ้านหลี่ถึงกับสะดุ้ง คุณชายรองของตนกลับมาถึงจวนด้วยสภาพสะบักสะบอม ตอนนี้กำลังให้หมอรักษาอยู่ ยังไม่ทันได้สอบสวนเรื่องราวว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ แต่คนตระกูลเซียวพาพังประตูจวนเช่นนี้ คงไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เสียแล้ว

“นายท่านของข้ายังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ไม่ทราบว่า...ท่านจะบอกเหตุผลที่มาพังประตูจวนให้รู้ได้หรือไม่ขอรับ”

พ่อบ้านเซียวเดินเข้าไปใกล้ “พรุ่งนี้ท่านเสนาบดีหลี่ก็คงรู้เรื่องทั้งหมดในท้องพระโรงเอง” เขายิ้มเย็นมองเข้าไปในจวนหลี่ ที่ยามนี้เริ่มมีเจ้านายออกมามองอย่างสงสัยแล้ว “ไป!!! กลับ”

เสนาบดีหลี่เมื่อได้ฟังรายงานจากพ่อบ้านก็รีบร้อนไปถามหลานชายที่เรือนพักของเขาทันที

“เจ้าไปก่อเรื่องอันใดไว้ ตระกูลเซียวถึงส่งองครักษ์มาพังประตูจวนเช่นนี้” เขาตวาดเสียงดังลั่น

“ทะ ท่านปู่ ข้าต่างหากที่เจ็บหนัก เพราะถูกเจ้าแซ่เซียวเล่นงาน ท่านควรจะส่งคนไปเอาเรื่องที่ตระกูลเซียวมิใช่หรือขอรับ” หลี่หยางเอ่ยถามเสียงสั่น

“เล่ามาให้ข้าฟังทั้งหมดว่าเหตุใดคุณชายเซียวถึงได้ทุบตีเจ้าจนมีสภาพเช่นนี้”

หลี่หยางจำต้องเล่าเรื่องที่เขาพลั้งปากถากถางเซียวหานจวินว่าเป็นเพียงบุตรของสาวใช้ห้องข้างที่ถูกยกขึ้นมาเป็นบุตรของภรรยาเอก ด้วยอิจฉาที่เขาวางท่าใหญ่โต

คนในตระกูลหลี่เมื่อได้ยินจากปากของหลี่หยางก็มิได้แปลกใจอันใด ด้วยตามข่าวลือที่ได้รู้มาก็เป็นเช่นนี้ ต่างก็ตำหนิคนตระกูลเซียวที่ทำเกินไป ผิดกับเสนาบดีหลี่ที่หวาดกลัวจนตัวสั่น เขาร้องสั่งพ่อบ้านให้ไปนำแส้มาเพื่อเฆี่ยนตีหลี่หยาง แต่ก็ถูกผู้เป็นภรรยาเอ่ยห้ามไว้ ด้วยเห็นว่ายามนี้หลานชายก็เจ็บหนักมากอยู่แล้ว

“เพียงแต่เรื่องของเด็กๆ ทะเลาะวิวาทกัน เหตุใดท่านพี่จะต้องทำร้ายอาหยางอีกเล่าเจ้าคะ” นางตำหนิผู้เป็นสามี

“ยายแก่!!! เช่นเจ้าจะไปรู้เรื่องอันใด หลานชายของเจ้าจะทำให้ทุกคนในตระกูลหลี่ซวยไปหมด” เสนาบดีหลี่ได้แต่สะบัดแขนเสื้อเดินออกจากเรือนหลี่หยางไป เขาสั่งให้พ่อบ้านรีบเตรียมของกำนัลเพื่อไปขอโทษตระกูลเซียว