LOGINShare
ตอนที่ 1 : กาฝากของจวนกั๋วกง 1/2
publish date:
2026-08-14 02:37:32ตอนที่
[1] กาฝากของจวนกั๋วกง “ท่านหญิง...” “คงแสร้งหมดสติจริง ๆ นั่นแหละ” คนรับใช้คนหนึ่งเปรยขึ้นลอย ๆ พร้อมเสียงหัวเราะเยาะจากอีกคน นั่นทำให้เสี่ยวชูหันขวับกลับไปตวาดลั่น “หุบปาก!” แต่กระนั้นก็นึกบางอย่างออก นางก็รีบหันสายตากลับมา ก่อนจะรีบยกมือขึ้นอังที่ปลายจมูกของหานจิ่นเยว่ ทันใดนั้นสีหน้าของสาวใช้ตัวน้อยก็เปลี่ยนไปเป็นความหวาดวิตกอย่างถึงที่สุด “ไม่...” มือเล็กสั่นเทาเลื่อนไปแตะที่ลำคอเพื่อความแน่ใจ... ไม่มีการขยับ... ไม่มีลมหายใจ... ไม่มีแม้แต่ชีพจรที่ควรเต้นเร่า! “ไม่จริง...” เสียงของนางขาดห้วง ก่อนที่เสียงกรีดร้องด้วยความเสียขวัญจะดังสนั่นไปทั่วบริเวณ “ทะ ท่านหญิง!!” ทุกเสียงซุบซิบเงียบกริบลงในทันที เจิ้งเยี่ยนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจ “ร้องอะไรของเจ้า!” เสี่ยวชูหันกลับมาทั้งน้ำตาที่นองหน้า “ท่านหญิงไม่มีลมหายใจแล้วเจ้าค่ะ!” “อะไรนะ!” “ขอร้องเถิดเจ้าค่ะ เรียกหมอที ช่วยท่านหญิงด้วย!” เสี่ยวชูถลันไปคว้าชายกระโปรงของสาวใช้คนหนึ่ง “เจ้าไปเรียกหมอได้หรือไม่!” ทว่าหญิงผู้นั้นกลับสะบัดตัวออกอย่างไร้น้ำใจ หลินหว่านโหรวเห็นเหตุการณ์จึงรีบเสนอตัว “รีบไปตามหมอเถิด ท่านหญิงอาจ…” “หว่านโหรว เจ้ายังจะสนใจนางอีกหรือ” เจิ้งเยี่ยนดุน้ำเสียงไม่จริงจังนัก “แต่...” “เจ้าเองก็เพิ่งตกน้ำ” เขาไม่สนใจสิ่งใดนอกจากกระชับผ้าคลุมร่างที่สาวรับใช้นำมาจนให้แน่นขึ้น “กลับเรือนใหญ่ไปเปลี่ยนอาภรณ์ก่อนเถิด” “แล้วท่านหญิง...” “นางไม่เป็นอะไรหรอก!” น้ำเสียงนั้นเย็นชาเสียจนคนฟังยังหนาวสั่น เสี่ยวชูมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแทนผู้เป็นนาย “หากท่านหญิงเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ เล่าเจ้าคะ” เจิ้งเยี่ยนชะงักไปเพียงเล็กน้อย... แต่ก็เพียงเท่านั้น อีกด้านหนึ่ง... ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงหมอกสีขาวขุ่นที่บดบังทัศนวิสัยจนมองไม่เห็นสิ่งใด “นี่...ที่ใด” “จิ่นเยว่” เสียงที่คุ้นเคยเหลือเกินกำลังเอ่ยเรียกชื่อนาง... หานจิ่นเยว่หันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพบร่างสามร่างยืนรออยู่ไม่ไกล ท่านพ่อ ท่านแม่ และพี่ใหญ่... ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างด้วยความโหยหา “ท่านพ่อ...” “ท่านแม่...พี่ใหญ่...” นางเอ่ยเรียกพวกเขาน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับถลันเข้าไปหา นานเพียงใดแล้วที่นางไม่ได้พบกับพวกเขา สิบกว่าปีแล้วที่นางต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว คิดถึงเหลือเกิน... “พวกท่าน...” “หยุดอยู่ตรงนั้น!” ทว่าในตอนที่นางกำลังจะก้าวไปถึง เสียงของมารดากลับตวาดห้ามขึ้นเสียงดัง “ท่านแม่ เพราะเหตุใด…” หญิงวัยกลางคนมองบุตรสาวด้วยดวงตาที่แฝงไปด้วยความรักและความปวดร้าว “เจ้ายังจะตามพวกเรามาอีกหรือ!” หานจิ่นเยว่ส่ายหน้าอย่างสับสน “ข้า...ข้าไม่รู้” “เจ้ากลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร!” เสียงเข้มของบิดาถามขึ้นอย่างดุดัน “ข้าเพียง...” “เพียงอะไร!” ยามนั้นพี่ชายก้าวเข้ามาหาเล็กน้อย “เพียงอยากให้คนจวนกั๋วกงรักเจ้า?” “...” “เพียงอยากให้เจิ้งเยี่ยนหันมามองเจ้า?” หานจิ่นเยว่เม้มริมฝีปากแน่นจนพูดอะไรไม่ออก มารดาก้าวเข้ามาใกล้พลางจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของบุตรสาว “พวกเราสละชีวิตเพื่อให้เจ้ามีชีวิต มิใช่เพื่อให้เจ้าก้มศีรษะขอความเมตตาจากคนเหล่านั้น รีบกลับไปเสีย พวกเราไม่ยอมให้เจ้าอยู่ที่นี่!” ในยามนี้น้ำตาพรั่งพรูลงมาตามแก้มงาม “แต่ท่านแม่...” “ไม่มีแต่!” มารดายกมือขึ้นชี้หน้า “กลับไป!” “ข้า...” “กลับไปใช้ชีวิตของเจ้า” “อย่าใช้ชีวิตเพื่อคนที่ไม่เห็นค่าของเจ้า!” บิดาเสริมเสียงหนักแน่น “แล้วหากผู้ใดรังแกเจ้าอีก...” ครานี้ผู้เป็นพี่ชายยกกำปั้นขึ้น “ก็ตีมันเสีย!” เมื่อสิ้นคำของพี่ชายหานจิ่นเยว่ก็หลุดหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา “พี่ใหญ่” “ข้าพูดจริง” “แล้วหากตีไม่ไหวเล่า” “ก็ใช้ฐานะท่านหญิงของเจ้ากดมัน” ครานี้ผู้เป็นบิดาหันไปมองบุตรชายด้วยสายตาตำหนิเล็กน้อย “เจ้าสอนน้องสาวเช่นนี้หรือ” “ท่านพ่อ เรื่องบางเรื่องก็ใช้เหตุผลไม่ได้” แม้จะเป็นบทสนทนาที่มีการตำหนิ ทว่ารอยยิ้มกลับประดับอยู่บนใบหน้าของทุกคน หานจิ่นเยว่มองภาพความอบอุ่นตรงหน้าด้วยหัวใจที่บีบคั้น นานเท่าใดแล้วที่นางไม่ได้เห็นครอบครัวพร้อมหน้ากันเช่นนี้ “แต่ข้าไม่อยากไป” มารดานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย แม้ไม่อาจสัมผัสกายกันได้ แต่น้ำเสียงนั้นกลับอ่อนโยนลงอย่างถึงที่สุด “คนโง่...” “…..” “วันหนึ่งเจ้าจะเข้าใจว่า การมีชีวิตอยู่ มิใช่เรื่องน่าเหนื่อยหน่ายอย่างที่เจ้าคิด” “ท่านแม่...” “กลับไป!” ทันใดนั้นหยกที่ห้อยอยู่บนคอของหานจิ่นเยว่พลันเปล่งแสงสว่างจ้า นางก้มลงมองหยกชิ้นนั้นด้วยความตระหนก มันคือของดูต่างหน้าที่มารดาสวมให้นางตั้งแต่ยังเป็นทารก แกร๊ก! รอยร้าวเริ่มปรากฏขึ้นบนผิวหยก “ไม่!” แกร๊ก! “ท่านแม่!” ภาพตรงหน้าเริ่มเลือนรางและบิดเบี้ยว “ท่านพ่อ!” “จิ่นเยว่” “พี่ใหญ่!” “กลับไป!” แกร๊ก! และในที่สุด หยกชิ้นสำคัญก็แตกออกจากกันอย่างสมบูรณ์ มือของหานจิ่นเยว่รีบคว้าหยกเอาไว้ทันที “แค็ก!” ทันใดนั้นร่างที่เคยนอนนิ่งสงบบนพื้นหญ้าก็พลันกระตุกขึ้นอย่างแรง เสี่ยวชูเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “ท่านหญิง!” “แค็ก! แค็ก!” น้ำจำนวนมากพุ่งทะลักออกจากปากของหานจิ่นเยว่ นางไอโขลกจนตัวงอก่อนจะพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างโหยหา เสี่ยวชูแทบจะร้องไห้โฮออกมาด้วยความดีใจ “ท่านหญิง! ท่านหญิงฟื้นแล้ว!” คนรอบข้างพากันตกตะลึง ทว่าไม่นานเสียงแค่นหัวเราะอย่างดูแคลนก็ดังตามมา “เหอะ! ข้าบอกแล้วว่านางเสแสร้ง” หานจิ่นเยว่ชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาที่พร่ามัวค่อย ๆ ปรับแสงจนเห็นภาพเบื้องหน้าชัดเจน ใบหน้าแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเสี่ยวชูที่ร้องไห้จนจมูกแดงรั้น “เสี่ยวชู?” “เจ้าค่ะ ฮึก บ่าวเอง” นางจึงยื่นมือที่ยังคงสั่นเทาไปแตะที่แก้มของสาวใช้ อุ่น... สัมผัสนี้คือความจริง นี่คือโลกของคนเป็น นางกลับมาแล้วจริง ๆ “ท่านหญิง ท่านทำบ่าวตกใจแทบตาย หากท่านเป็นอะไรไป บ่าวจะทำอย่างไรเจ้าคะ!” เสี่ยวชูพร่ำบ่นปนเสียงสะอื้น หานจิ่นเยว่ยังไม่ทันได้เอ่ยปลอบ เสียงเย็นชาก็ดังแทรกขึ้นมาอีกครั้ง “เล่นละครพอหรือยัง!”
Latest chapter
ท่านหญิงเช่นข้าขอเลิกรักคนใจร้าย ตอนพิเศษ : ความสุขที่เคยไม่กล้าฝัน 1/3
ตอนพิเศษ ความสุขที่เคยไม่กล้าฝัน“พอแล้ว”หานจิ่นเยว่ลืมตามองเขาอย่างอ่อนแรง“อะไรหรือเพคะ”“เรามีบุตรเพียงคนเดียวก็พอแล้ว”แม้หมดเรี่ยวแรง นางก็ยังหัวเราะออกมา“พระองค์ช่างมักน้อยยิ่ง”หลิ่งจื่อเชียนส่ายหน้า“ข้าไม่ได้มักน้อย”เขาก้มลงจุมพิตหลังมือนาง“ข้าเพียงไม่อยากเห็นเจ้าต้องเจ็บเช่นนี้อีก”ดวงตาของหานจิ่นเยว่พลันร้อนผ่าว ยังไม่ทันได้กล่าวสิ่งใด เสียงร้องของเด็กน้อยก็ดังขึ้นอีกครั้ง หมอหญิงอุ้มทารกเข้ามาใกล้ ก่อนเอ่ยถาม“ท่านอ๋องจะทรงอุ้มท่านชายน้อยหรือไม่เพคะ”หลิ่งจื่อเชียนมองห่อผ้าเล็ก ๆ ตรงหน้าอย่างลังเล ทว่าเมื่อรับเด็กมาไว้ในอ้อมแขน ร่างทั้งร่างของเขาก็พลันแข็งค้าง“เหตุใดตัวเล็กเช่นนี้”หมอหญิงรีบแนะนำ“ท่านอ๋องต้องประคองศีรษะท่านชายน้อยไว้เช่นนี้เพคะ”หลิ่งจื่อเชียนไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย หานจิ่นเยว่มองภาพนั้นแล้วหัวเราะทั้งน้ำตาบุรุษผู้ไม่เคยหวาดกลัวศัตรูใด กลับทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องอุ้มบุตรชายของตนเอง รุ่ยอ๋องก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ต่อจากนี้ เจ้าห้ามรังแกแม่ของเจ้าอีก นางลำบากเพื่อเจ้ามามากแล้ว”ราวกับได้ยินคำพูดนั้น มือเล็ก ๆ ขอ
ท่านหญิงเช่นข้าขอเลิกรักคนใจร้าย ตอนพิเศษ : ความสุขที่เคยไม่กล้าฝัน 1/2
ตอนพิเศษความสุขที่เคยไม่กล้าฝันหลังจากรู้ว่าพระชายาตั้งครรภ์ ชีวิตประจำวันภายในตำหนักซ่งหยางก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากหรือกล่าวให้ถูก...ชีวิตของหานจิ่นเยว่ต่างหากที่เปลี่ยนไป“เดินช้าหน่อย”“ท่านอ๋อง หม่อมฉันเดินช้ามากแล้วนะเพคะ”“ยังเร็วเกินไป”“…..”“สมุดบัญชีเหล่านั้นให้คนอื่นถือ”“มีเพียงสองเล่มเองเพคะ”“สองเล่มก็หนัก”“…..”“อย่าขึ้นบันไดเพียงลำพัง”“บันไดมีเพียงสามขั้น”“สามขั้นก็อาจล้มได้”“…..”ไม่เพียงห้ามเดินเร็ว ยังห้ามถือสมุดบัญชีหลายเล่ม ห้ามขึ้นบันไดคนเดียว และห้ามออกจากตำหนักโดยไม่มีคนติดตามแม้แต่นั่งตรวจบัญชีนานเกินไป หลิ่งจื่อเชียนก็ไม่ยินยอม หากนางยื่นมือไปหยิบถ้วยชา เขาก็จะเป็นคนหยิบส่งให้ หากเขาไม่อยู่ คนในตำหนักก็ต้องรีบเข้ามาช่วยเหลือแทน เพราะทุกคนได้รับคำสั่งไว้แล้วอย่างเคร่งครัด วันหนึ่งหานจิ่นเยว่ทนไม่ไหว จึงเอ่ยถามขึ้น“ท่านอ๋อง หม่อมฉันเพียงตั้งครรภ์ มิได้กลายเป็นคนพิการนะเพคะ”หลิ่งจื่อเชียนพยักหน้า“ข้ารู้”“แล้วเหตุใดจึงไม่ให้หม่อมฉันทำสิ่งใดเลย”“เพราะเจ้าและลูกสำคัญที่สุด”“ข้าจะไม่ยอมเสี่ยงเด็ดขาด” เขาตอบด้วยสีหน้าจริงจังหานจิ่นเยว่ได้แต่อ้าปาก ก่อน
ท่านหญิงเช่นข้าขอเลิกรักคนใจร้าย ตอนพิเศษ : ความสุขที่เคยไม่กล้าฝัน 1/1
ตอนพิเศษความสุขที่เคยไม่กล้าฝันช่วงหลายวันมานี้ หานจิ่นเยว่รู้สึกว่าร่างกายของตนผิดปกติไปเล็กน้อย นางมักอ่อนเพลียง่าย ทั้งที่ไม่ได้ออกแรงมาก บางครั้งยังกินอาหารไม่ค่อยลง และรู้สึกเหม็นกลิ่นอาหารบางอย่างโดยไม่มีสาเหตุ ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ได้คิดมากนักเพราะช่วงนี้นางต้องจัดการทั้งบัญชีร้านค้าและเรื่องภายในตำหนัก บางวันนั่งตรวจเอกสารตั้งแต่เช้าจรดเย็น จึงคิดเพียงว่าตนอาจพักผ่อนน้อยเกินไปกระทั่งวันหนึ่ง ระหว่างรับประทานอาหารร่วมกับรุ่ยอ๋อง กลิ่นปลานึ่งตรงหน้ากลับลอยมาแตะจมูกทันใดนั้นความรู้สึกคลื่นไส้ก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว หานจิ่นเยว่รีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปาก ก่อนเบือนหน้าออกไปอีกทาง หลิ่งจื่อเชียนเห็นเช่นนั้น สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปทันที“เยว่เออร์ เจ้าเป็นอะไร”“หม่อมฉันเพียงรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อยเพคะ”นางตอบก่อนยกมือห้ามเมื่อเห็นเขาเตรียมลุกขึ้น“ช่วงนี้หม่อมฉันอาจพักผ่อนน้อยไปหน่อย พระองค์ไม่ต้องทรงกังวล…”“ไปตามหมอหลวงมา”รุ่ยอ๋องออกคำสั่งโดยไม่รอให้นางกล่าวจบ พ่อบ้านเผยรีบรับคำ ก่อนส่งคนออกจากตำหนักทันที หานจิ่นเยว่ได้แต่ถอนหายใจในความวิตกของอีกฝ่าย“ท่านอ๋อง หม่อมฉันอาจเพียงเหนื่อ
ท่านหญิงเช่นข้าขอเลิกรักคนใจร้าย ตอนที่ 16 : สวามีของหานจิ่นเยว่เพียงผู้เดียว (ตอนจบ) 16/3
ตอนที่[16]สวามีของหานจิ่นเยว่เพียงผู้เดียว (ตอนจบ)ตกเย็นครอบครัวของรุ่ยอ๋องขึ้นไปกินอาหารบนเรือลำใหญ่ที่ถูกจองไว้เป็นการส่วนตัว กลางแม่น้ำสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองผิงอันได้อย่างชัดเจน โคมไฟนับพันส่องสว่างอยู่ตามสองฝั่งน้ำ รอเพียงเวลาที่ดอกไม้ไฟจะถูกจุดขึ้นเหนือท้องฟ้าหลิ่งจื่อเช่อวิ่งเล่นอยู่บนดาดฟ้าเรือในอ้อมกอดยังคงมีแมวขาวตัวเดิม โดยมีเสี่ยวชูและซิ่วเจ๋อคอยดูแลอย่างใกล้ชิดหลังเหตุการณ์ช่วงกลางวัน ไม่มีผู้ใดยอมปล่อยให้ท่านชายน้อยคลาดสายตาอีกแม้แต่ก้าวเดียวหลิ่งจื่อเชียนเดินเข้ามาหาหานจิ่นเยว่ ก่อนโอบเอวนางจากด้านหลังเขาไม่ได้ถามว่านางหายไปที่ใดมา แต่รายงานจากองครักษ์ทำให้เขารู้ทุกอย่างแล้ว และคำตอบที่นางมอบให้เจิ้งเยี่ยน ก็ทำให้หัวใจของเขาสงบลงอย่างแท้จริง คิดแล้วก็ก้มลงหอมแก้มพระชายาเสียงดังฟอด!“อืม สดชื่น”หานจิ่นเยว่จึงหันไปตีแขนเขาเบา ๆ“พระองค์ทำอะไรเพคะ คนอยู่เต็มไปหมด”“ผู้ใดกล้ามอง”รุ่ยอ๋องกวาดสายตาไปรอบกาย ซิ่วเจ๋อรีบหันหน้าไปอีกทาง ส่วนเสี่ยวชูก็ก้มลงจัดเสื้อผ้าให้ท่านชายน้อยราวกับไม่เห็นสิ่งใด หานจิ่นเยว่จึงส่ายหน้าอย่างจนใจบุรุษผู้นี้ นับวันยิ่งทำตัวตามใจม
ท่านหญิงเช่นข้าขอเลิกรักคนใจร้าย ตอนที่ 16 : สวามีของหานจิ่นเยว่เพียงผู้เดียว (ตอนจบ) 16/2
ตอนที่[16]สวามีของหานจิ่นเยว่เพียงผู้เดียว (ตอนจบ)ห้าปีต่อมาเมืองผิงอันยังคงคึกคักเช่นทุกปี ช่วงเทศกาลดอกไม้ไฟ ถนนสายหลักถูกประดับด้วยโคมหลากสี ร้านค้าตั้งแผงเรียงรายตลอดสองข้างทาง ผู้คนจากต่างเมืองต่างหลั่งไหลเข้ามาชมงานอย่างเนืองแน่น ครอบครัวของรุ่ยอ๋องเองก็มาพักผ่อนที่นี่เป็นประจำทุกปีหลังจากหานจิ่นเยว่จัดการบัญชีร้านค้าและเรื่องภายในตำหนักครั้งใหญ่เสร็จ ช่วงเทศกาลนี้จึงเป็นเวลาสำหรับครอบครัวโดยเฉพาะทว่าครั้งนี้กลับเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น“เช่อเออร์!”หานจิ่นเยว่หันมองไปรอบกายด้วยใบหน้าซีดเผือด เพราะยามนี้ หลิ่งจื่อเช่อ บุตรชายวัยห้าขวบของนางหายตัวไปท่ามกลางฝูงชน องครักษ์และนางกำนัลถูกส่งออกไปตามหาทั่วเมือง แต่ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยามก็ยังไม่พบแม้แต่เงา“ยังหาไม่พบหรือ”“ยังพ่ะย่ะค่ะ”หานจิ่นเยว่ได้ยินคำตอบก็แทบทรุดลง หลิ่งจื่อเชียนจึงรีบเข้ามาประคองร่างนางไว้“เยว่เออร์ ใจเย็นก่อน”“ลูกยังเล็กถึงเพียงนั้น หากพบคนไม่ดี...”“เขาจะต้องไม่เป็นอะไร”แม้ภายในใจจะร้อนรนไม่ต่างกัน แต่เขายังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“เราจะต้องหาเขาพบแน่”ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด เสียงเล็ก ๆ ที
ท่านหญิงเช่นข้าขอเลิกรักคนใจร้าย ตอนที่ 16 : สวามีของหานจิ่นเยว่เพียงผู้เดียว (ตอนจบ) 16/1
ตอนที่[16]สวามีของหานจิ่นเยว่เพียงผู้เดียว (ตอนจบ)รุ่งเช้า แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ลอดผ่านม่านเข้ามาภายในห้อง หานจิ่นเยว่ค่อย ๆ ลืมตาตื่น ก่อนจะพบว่าตนยังคงนอนอยู่ภายในอ้อมแขนของรุ่ยอ๋อง แขนแกร่งโอบอยู่รอบเอว ใบหน้าหล่อเหลาห่างจากนางเพียงไม่กี่ชุ่น ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขายังคงหลับสนิทหญิงสาวมองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนริมฝีปากจะค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเมื่อคืนนี้ไม่มีหมอนกั้นกลางระหว่างคนทั้งสองอีกแล้วและเป็นครั้งแรกที่นางตื่นขึ้นมาโดยไม่รู้สึกว่าการอยู่ในอ้อมแขนของเขาเป็นเรื่องน่าอึดอัด และมันมีมวลอบอุ่นดังเช่นที่นางเคยรู้สึกมาตลอดหลายคืนที่ผ่านมาหานจิ่นเยว่ขยับตัวเล็กน้อย คิดจะลุกออกไปอย่างเงียบ ๆ ทว่าแขนที่โอบเอวกลับกระชับแน่นขึ้น“จะไปที่ใด”เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นเหนือศีรษะ“พระองค์ตื่นแล้วหรือเพคะ”“หากเจ้าไม่ขยับ ข้าคงหลับต่อได้อีกหน่อย”หลิ่งจื่อเชียนลืมตาขึ้น ก่อนก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน“เมื่อคืนหลับสบายดีหรือไม่”เมื่อนึกถึงจุมพิตเมื่อคืน ใบหน้าของหานจิ่นเยว่ก็พลันร้อนขึ้น“ก็...พอใช้ได้เพคะ”“เพียงพอใช้ได้หรือ”เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย“เช่นนั้นคืนนี้ข้าคงต้องพยายามให้มากก
You May Also Like
ท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ127.5K viewsจวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ดอกท้อในสายลม36.9K viewsภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง37.7K viewsท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน63.4K viewsเกิดใหม่ขอเป็นองค์หญิงตัวประกันที่จักรพรรดิโปรดปราน
ต้าซินซิน1.3K viewsชะตารักคุณหนูตัวร้าย
คุณแม่แฝดสาม625 viewsสี่คุณหนูสกุลหวังแห่งยุค70 (4 เรื่องจบ)
บ้านนิยายบายโซ201 viewsท่านแม่ทัพผู้นี้คือสามีผู้เย็นชาของข้าเอง
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน371 views
