ตอนที่ 2 : ท่านหญิงเซวียนหรง 2/1

ตอนที่

[2]

ท่านหญิงเซวียนหรง

นางหันไปตามเสียงนั้น ก็พบว่าเจิ้งเยี่ยนยังคงยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง “คราวหน้าหากคิดเรียกร้องความสนใจ ก็จงใช้วิธีที่ไม่สร้างความวุ่นวายให้ผู้อื่น!”

หานจิ่นเยว่มองบุรุษตรงหน้านิ่งสนิท

ช่างน่าประหลาด 

เมื่อก่อนเพียงแค่เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นนี้ หัวใจของนางก็เจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกกรีด... 

แต่ตอนนี้ กลับไม่มีความรู้สึกใดหลงเหลืออยู่เลย

เจิ้งเยี่ยนเห็นท่าทีเงียบผิดปกติของอีกฝ่ายก็ขมวดคิ้ว “มองอะไร เหตุใดไม่พูด!” ทว่าหานจิ่นเยว่กลับไม่ตอบคำถามนั้น นั่นจึงทำให้ความไม่พอใจพวยพุ่งยิ่งกว่าเดิม

“หานจิ่นเยว่!”

“ได้ยินแล้ว”

“..…”

คำตอบสั้น ๆ เรียบง่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบทำเอาเขาถึงกับชะงักไป 

“เจ้า...”

ก่อนที่เขาจะได้ตำหนิอะไรต่อ เสียงไม้เท้ากระแทกพื้นก็ดังรัวขึ้น “หานจิ่นเยว่!”

ฮูหยินผู้เฒ่าของจวนกั๋วกงนามจ้าวฉง เดินเข้ามาด้วยท่าทีขึงขัง สีหน้าเคร่งเครียดดุดัน “เหตุใดเจ้าเอาแต่สร้างความวุ่นวายให้จวนไม่หยุดหย่อน ไป! ไปคุกเข่าสำนึกผิดที่ศาลบรรพชนเสีย!”

เสี่ยวชูได้ยินดังนั้นก็น้ำตาคลอเบ้า รีบแย้งขึ้นทันที “ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านหญิงเพิ่งฟื้นนะเจ้าคะ!”

“เจ้ามีสิทธิ์พูดหรือ!”

“แต่…”

“ถ้าไม่อยากถูกตบปากก็หุบปากไปเสีย!”

เสี่ยวชูสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดกลัว ทว่าหานจิ่นเยว่กลับมองหญิงชราด้วยสายตาสงบนิ่ง “ข้าทำอะไรผิดหรือเจ้าคะ”

กึก!

คำถามนี้ทำให้คนที่ได้ยินต่างชะงักไปพร้อม ๆ กัน แม้แต่จ้าวฉงเองก็ยังขมวดคิ้วอย่างประหลาดใจ “เจ้าว่าอะไรนะ!”

“ข้าถามว่า ข้าทำอะไรผิด”

“เจ้าผลักคุณหนูหลินตกน้ำ ยังกล้าถามอีกหรือ!”

“ผู้ใดเห็นหรือเจ้าคะ”

“…”

หานจิ่นเยว่กวาดสายตามองไปรอบกายอย่างช้า ๆ “เจิ้งเหยา เจ้าเห็น?”

เจิ้งเหยาชะงักงันไปครู่หนึ่ง “ข้า...”

“หรือเจิ้งเย่ เจ้าเห็น?”

“ถึงข้าไม่เห็น แต่พี่หว่านโหรว…”

“คุณหนูหลินบอกหรือว่าข้าผลักนาง?”

ทุกสายตาพลันพุ่งตรงไปที่หลินหว่านโหรวทันที หญิงสาวใบหน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย “ข้า...”

บรรยากาศโดยรอบเงียบกริบลงทันตา เจิ้งเยี่ยนขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะเอ่ยตัดบทด้วยความรำคาญ “พอได้แล้ว!”

หานจิ่นเยว่จึงหันมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า “ข้ายังไม่ได้พูดกับท่าน”

“…..”

เขาถึงกับนิ่งอึ้งไป เมื่อได้ยินคำพูดนั้นของหานจิ่นเยว่ แม้แต่เสี่ยวชูเองยังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เจิ้งเยี่ยนแสดงสีหน้าไม่อยากเชื่อหูตนเอง “เจ้า!”

หลินหว่านโหรวรีบแทรกขึ้นเพื่อกู้สถานการณ์ “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ อย่าโทษท่านหญิงเลย นางคงเพียงโมโหที่เห็นข้าอยู่กับซื่อจื่อ…”

ประโยคนี้ประหนึ่งการสาดน้ำมันเข้ากองไฟ ฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกไม้เท้าลงพื้นเสียงดังปัง “ได้ยินหรือไม่! สตรีจิตใจไม่บริสุทธิ์จ้องแต่จะทำร้ายผู้อื่นสมควรถูกลงโทษ!”

“ในเมื่อท่านตัดสินไปแล้ว ต่อให้ข้าพูดอะไร ก็คงไม่มีผู้ใดฟัง” น้ำเสียงของหานจิ่นเยว่ยังคงราบเรียบเย็นเฉยอย่างน่าประหลาด นางเพียงปรายตามองฮูหยินผู้เฒ่าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเสี่ยวชู นั่นทำให้ฮูหยินผู้เฒ่ายิ่งรู้สึกเดือดดาล เพราะราวกับอีกฝ่ายจงใจเมินเฉยนาง

“ลากนางไป!”

สิ้นคำสั่งเด็ดขาดของฮูหยินผู้เฒ่า สาวใช้ร่างกำยำสองคนก็ถลาเข้ามา ทว่าเสี่ยวชูรีบเอาตัวเข้าขวางไว้ “อย่าแตะต้องท่านหญิงนะ!”

“ถอยไป!”

“เสี่ยวชู” หานจิ่นเยว่เรียกชื่อสาวใช้เบา ๆ พร้อมกับส่ายหน้าให้ “ไม่เป็นไร”

“แต่ท่านหญิง...”

“รีบไปจากที่นี่เถอะ”

เพียงประโยคเดียว เสี่ยวชูก็น้ำตาไหลพรากอีกครั้ง “เจ้าค่ะ”

หานจิ่นเยว่ถูกพาตัวออกไปทั้งที่เสื้อผ้ายังเปียกชุ่มและสั่นเทา ยามที่เดินผ่านร่างของเจิ้งเยี่ยน เขากลับพูดขึ้นมาเสียงต่ำ “ครั้งนี้หากเจ้ารู้จักสำนึกเสียบ้าง ก็คงดี”

นางหยุดฝีเท้าเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยตอบโดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง “ท่านวางใจเถิด”

“…..”

“ครั้งนี้ข้าสำนึกมากจริง ๆ”

พูดจบก็ก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคง เจิ้งเยี่ยนมองตามแผ่นหลังนั้นไปด้วยความรู้สึกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในใจ ไม่ใช่เพียงเขาที่สงสัย แม้แต่เจิ้งเย่ยังเดินเข้ามาถาม “พี่ใหญ่ ท่านว่าวันนี้นางดูแปลกไปหรือไม่”

“คงเป็นวิธีการใหม่ของนางกระมัง” เจิ้งเหยาประชดประชัน

ขณะที่หลินหว่านโหรวซึ่งมองตามร่างของหานจิ่นเยว่ไปด้วยสีหน้ากังวล ทว่าหากสังเกตดี ๆ จะเห็นได้ว่านางมีรอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากราวกับผู้ชนะ

เมื่อมาถึงศาลบรรพชน หานจิ่นเยว่ถูกผลักเข้าไปด้านในอย่างไม่ไยดี เสี่ยวชูจึงรีบตามเข้ามาประคอง “เบา ๆ หน่อยไม่ได้หรือ!”

สาวใช้ด้านนอกแค่นเสียงอย่างรังเกียจ “คนทำผิดยังจะเรียกร้องอะไรอีก”

เอ่ยจบประตูถูกก็พลันปิดสนิทพร้อมกับเสียงลงสลักไม้ดังลั่น เสี่ยวชูรีบวิ่งไปดันประตูด้วยแรงทั้งหมดที่มี “เปิดนะ!” 

ทว่าไร้เสียงตอบรับ 

“พวกเจ้าเปิดประตูเดี๋ยวนี้ ท่านหญิงเพิ่งตกน้ำ ทำเช่นนี้ได้อย่างไร!”

“เสี่ยวชู”

“ท่านหญิง…”

“มานี่”

เสี่ยวชูถลาเข้าไปหาหานจิ่นเยว่ที่นั่งหมดแรงอยู่บนพื้น ด้านหานจิ่นเยว่ก็รีบคว้ามือสาวใช้มากุมไว้ “ท่านหญิงต้องการอะไรหรือเจ้าคะ ไม่สบายตัวที่ใด”