บททั้งหมดของ ท่านหญิงเช่นข้าขอเลิกรักคนใจร้าย: บทที่ 1 - บทที่ 10

ตอนที่[1]กาฝากของจวนกั๋วกง“ช่วยด้วย! มีคนตกน้ำ!”เสียงร้องตะโกนด้วยความแตกตื่นทำลายความเงียบสงบของสระบัวหลังจวนซุนกั๋วกงให้หายไปทันที บรรดาบ่าวรับใช้ต่างพากันวิ่งกรูกันเข้ามาด้วยท่าทีอลหม่าน “คุณหนูหลินตกน้ำ!”“ท่านหญิงก็อยู่ในน้ำด้วย!”“รีบช่วยคนเร็ว!”เสียงตูมดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้งเมื่อองครักษ์สองคนพุ่งตัวลงไปในสระบัวอย่างไม่รีรอ เพียงอึดใจเดียว หญิงสาวสองคนก็ถูกพาขึ้นมาบนฝั่งในสภาพเปียกโชกไปทั้งกายผู้หนึ่งคือ หลินหว่านโหรว คุณหนูตระกูลหลินผู้มีรูปโฉมงดงามอ่อนหวาน ทว่ายามนี้เรือนผมเปียกลู่แนบไปกับใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาคู่งามแดงก่ำรื้นไปด้วยหยาดน้ำ ดูเปราะบางน่าสงสารจนจับใจผู้พบเห็นส่วนอีกผู้หนึ่งคือ ท่านหญิงเซวียนหรง หรือ หานจิ่นเยว่ นางนอนนิ่งสนิทอยู่บนพื้นหญ้า ร่างกายเย็นชืดไร้ซึ่งปฏิกิริยาโต้ตอบใด ๆ“หว่านโหรว!”ทันใดนั้นเสียงทุ้มของบุรุษผู้หนึ่งก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงสง่าที่ก้าวเข้ามาด้วยความเร่งร้อน เขาถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้วคลุมร่างให้หญิงสาวที่เขาเอ่ยเรียกในทันที หลินหว่านโหรวสั่นเทาไปทั้งร่าง ริมฝีปากที่ซีดเผือดพยายามขยับเอื้อนเอ่ย“ซื่อจื่อ...”“เจ้าเป็นอย่างไร

ตอนที่[2]ท่านหญิงเซวียนหรงนางหันไปตามเสียงนั้น ก็พบว่าเจิ้งเยี่ยนยังคงยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง “คราวหน้าหากคิดเรียกร้องความสนใจ ก็จงใช้วิธีที่ไม่สร้างความวุ่นวายให้ผู้อื่น!”หานจิ่นเยว่มองบุรุษตรงหน้านิ่งสนิทช่างน่าประหลาด เมื่อก่อนเพียงแค่เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นนี้ หัวใจของนางก็เจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกกรีด... แต่ตอนนี้ กลับไม่มีความรู้สึกใดหลงเหลืออยู่เลยเจิ้งเยี่ยนเห็นท่าทีเงียบผิดปกติของอีกฝ่ายก็ขมวดคิ้ว “มองอะไร เหตุใดไม่พูด!” ทว่าหานจิ่นเยว่กลับไม่ตอบคำถามนั้น นั่นจึงทำให้ความไม่พอใจพวยพุ่งยิ่งกว่าเดิม“หานจิ่นเยว่!”“ได้ยินแล้ว”“..…”คำตอบสั้น ๆ เรียบง่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบทำเอาเขาถึงกับชะงักไป “เจ้า...”ก่อนที่เขาจะได้ตำหนิอะไรต่อ เสียงไม้เท้ากระแทกพื้นก็ดังรัวขึ้น “หานจิ่นเยว่!”ฮูหยินผู้เฒ่าของจวนกั๋วกงนามจ้าวฉง เดินเข้ามาด้วยท่าทีขึงขัง สีหน้าเคร่งเครียดดุดัน “เหตุใดเจ้าเอาแต่สร้างความวุ่นวายให้จวนไม่หยุดหย่อน ไป! ไปคุกเข่าสำนึกผิดที่ศาลบรรพชนเสีย!”เสี่ยวชูได้ยินดังนั้นก็น้ำตาคลอเบ้า รีบแย้งขึ้นทันที “ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านหญ

ตอนที่[3]ข้าไม่ใช่คนเดิมแล้วความหนาวเย็นค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายจนหานจิ่นเยว่ต้องยกแขนขึ้นกอดตนเองแน่นอาภรณ์ที่เปียกโชกยังคงแนบติดกับเรือนกาย ลมเย็นที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาเป็นระยะยิ่งทำให้ริมฝีปากซีดเซียว ร่างบางสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ เสี่ยวชูเห็นเช่นนั้นก็ร้อนใจจนแทบร้องไห้ออกมาอีกครั้ง“หนาวมากหรือไม่เจ้าคะ”“นิดหน่อย”“นิดหน่อยอะไรกัน ตัวท่านสั่นถึงเพียงนี้!”สาวใช้ตัวน้อยละล้าละลังรีบกวาดตามองไปรอบศาลบรรพชน หวังจะหาสิ่งใดมาคลุมกายให้ผู้เป็นนาย ทว่านอกจากโต๊ะ เก้าอี้ และเบาะรองคุกเข่าแล้ว สถานที่แห่งนี้แทบไม่มีสิ่งใดที่พอจะให้ความอบอุ่นได้เลย“คนพวกนั้นใจร้ายเกินไปแล้ว” เสี่ยวชูบ่นกระปอดกระแปดด้วยเสียงสั่นเครือ “อย่างน้อยก็ควรให้ท่านหญิงเปลี่ยนอาภรณ์ก่อนมิใช่หรือเจ้าคะ”หานจิ่นเยว่ไม่ได้กล่าวอะไร นางเพียงมองร่างเล็กที่กำลังวิ่งวุ่นอยู่ตรงหน้า แววตาที่เคยเย็นชาค่อย ๆ อ่อนลงชีวิตของนางในจวนแห่งนี้...เห็นทีจะมีเพียงเสี่ยวชูเท่านั้นที่จริงใจกับนางยามนางถูกตำหนิ เสี่ยวชูเป็นคนแรกที่ออกมาปกป้อง ยามนางถูกกลั่นแกล้ง ก็เป็นเสี่ยวชูที่คอยเคียงข้างและปลอบใจ กระทั่งเมื่อครู

ตอนที่[4]จะไม่วิ่งตามความรักอีกภายในศาลบรรพชนเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมเย็นที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาเป็นระยะ หานจิ่นเยว่ก้มมองอาภรณ์เปียกชื้นที่เริ่มแนบเนื้อจนหนาวสะท้านของตนเอง ก่อนจะตัดสินใจอย่างเด็ดขาดนางจะไม่อยู่ที่นี่ต่อแล้ว!“เสี่ยวชู กลับเรือนกันเถิด”“กลับเรือน?” เสี่ยวชูเบิกตากว้าง ก่อนรีบลุกขึ้นตาม “แต่พวกเขาลงดาลประตูไว้ไม่ใช่หรือเจ้าคะ”“ก็ให้พวกเขาเปิด”คำตอบนั้นเรียบง่ายเสียจนเสี่ยวชูพูดไม่ออกหานจิ่นเยว่สาวเท้าไปที่ประตู ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะหนัก ๆ สองครั้ง“เปิดประตู”สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตะโกนตอบ “ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งให้ท่านหญิงคุกเข่าสำนึกผิดอยู่ด้านใน ห้ามออกไปจนกว่าจะได้รับอนุญาตเจ้าค่ะ”หานจิ่นเยว่ก้มมองมือที่ยังซีดขาวเพราะความหนาวเย็นพลางเอ่ยเสียงเรียบ“ข้าเพิ่งตกน้ำมา อาภรณ์ยังเปียกทั้งตัว หากคืนนี้จับไข้ขึ้นมาก็ยังพอว่า แต่หากวันนี้ข้าเป็นอะไรไป...”บรรยากาศด้านนอกพลันเงียบกริบ หญิงสาวจึงกล่าวต่ออย่างไม่รีบร้อน “หากฝ่าบาทรู้เข้า พวกเจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือ?”สิ้นคำนั้น แม้แต่เสียงลมหายใจก็แทบไม่ได้ยิน สาวใช้สองคนที่คอยคุมประตูหันมองหน้ากั

ตอนที่[5]คำอวยพรที่ตัดวาสนาสามวันที่หานจิ่นเยว่กำหนดผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทว่าสิ่งที่ควรส่งคืนกลับยังไม่มีแม้แต่เงา ครั้นนางไปทวงถาม ฮูหยินผู้เฒ่ากลับมีเหตุผลเตรียมไว้พร้อมแล้ว“อีกเจ็ดวันก็ถึงวันเกิดข้า คนทั้งจวนกำลังวุ่นวายกับการจัดงาน เจ้ายังจะเร่งรัดเรื่องบัญชีในเวลานี้อีกหรือ”หานจิ่นเยว่ฟังแล้วเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“เช่นนั้นท่านย่าหมายความว่า หลังงานวันเกิดเสร็จแล้วจะส่งคืนให้ข้าใช่หรือไม่เจ้าคะ”จ้าวฉงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างปัดไม่ได้“ไว้หลังงานค่อยว่ากัน”“ได้เจ้าค่ะ”คำตอบง่ายดายเกินคาดทำให้หญิงชรามองนางอย่างระแวง ทว่าหานจิ่นเยว่ไม่ได้คิดจะบีบคั้นต่อ ยื้อก็ยื้อไปเถิด อย่างไรของของนาง สุดท้ายก็ต้องกลับมาเป็นของนางอยู่ดียิ่งคนพวกนี้ยื้อเวลา นางก็ยิ่งมีเวลาตรวจสอบบัญชีเก่า หาหลักฐาน และดูให้ชัดว่าหลายปีที่ผ่านมา ทรัพย์สินตระกูลหานหายไปอยู่ที่ใดบ้างทว่าหลังจากหานจิ่นเยว่คล้อยหลังไป แววตาของจ้าวฉงกลับเป็นประกายเจ้าเล่ห์ ฮูหยินผู้เฒ่ากลับนั่งนิ่งอยู่เนิ่นนานหากหานจิ่นเยว่ยังเป็นคนนอก วันหนึ่งทรัพย์สินเหล่านั้นย่อมถูกนำออกจากจวนไปได้แต่ถ้านางกลายเป็นคนของจวนอย่างแท้จริง