7. พ่อเลี้ยงตะวัน

พอสโรชามาถึงที่ร้านอาหารของปัทมา ก็เดินไปหาเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ที่เค้าน์เตอร์เช็คเงินทันที

   “ยัยปัท โทรศัพท์แกอยู่ไหน เอามายืมหน่อยสิ”สโรชาเอ่ยออกไปแล้วนั่งข้างๆเพื่อนสาว

   “เอาไปทำไมอะ ของแกก็มีนี่ยัยเอย” ปัทมาถามออกไปอย่างสงสัย

   “เออน่า แปปนึงเดี๋ยวเล่าให้ฟัง”  สโรชาเอ่ยออกไปแล้วเอื้อมมือไปหยิบมือถือของปัทมาที่วางอยู่ทันที

   “แกนี่มันจริงๆเลย”  ปัทมาบอกออกไป ก็ยอมเพื่อนสาวแล้วรอดูว่าสโรชาจะทำอะไร

สโรชาพอหยิบมือถือมาได้ก็กดโทรหาชานนอีกครั้ง แล้วรอสายอย่างลุ้นๆ หวังว่าคงจะออกห้องทำงานคุณรามีนมาแล้วนะ สโรชาคิดในใจ

   “สวัสดีครับคุณนานา ว่ายังไงครับ”  ชานนเอ่ยพูดออกไปเมื่อนางแบบสาวที่เขาติดต่อไว้ให้กับ  รามีนคืนนี้โทรมาหา

   “อ่อคุณชานนคะ พอดีนานามีงานด่วนคืนนี้คงไปไม่ได้แล้วนานาต้องขอโทษด้วยนะคะ” สโรชาเอามือปิดจมูกแล้วดัดเสียงพูดออกไป

   “อ่อครับ ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจ”  ชานนบอกออกไป แล้วเกาหัวทันที นี่เขาจะไปหาได้จากที่ไหนเล่า นี่มันจะทุ่มหนึ่งอยู่แล้ว ป่านนี้เจ้านายเขาคงจะถึงที่บ้านแล้ว

   “นานาต้องขอโทษจริงๆค่ะคุณชานน” สโรชาแกล้งพูดออกไป แล้วยิ้มสะใจ

   “ครับ งั้นแค่นี้นะครับ สวัสดีครับ”  ชานนบอกไปก็วางสายไปทันที  แล้วก็รีบติดต่อหาเทย่าที่เป็นนางแบบสาวให้กับเจ้านายของเขาแทน

   ส่วนสโรชาก็วางโทรศัพท์ลงแล้วยิ้มสะใจ ที่สามารถสกัดนานาได้

   “แกทำอะไรยัยเอย เล่ามาเดี๋ยวนี้นะ”  ปัทมาเอ่ยถามออกไปอย่างอยากรู้

   “ก็เรื่องมันเป็นแบบนี้”  สโรชาบอกไป ก็เล่าเรื่องวันนี้ทั้งวันให้เพื่อนฟังจนจบ

   “แกนี่ใจกล้าจริงๆ นี่ถ้ายัยนานารู้เข้าเถอะ มันจะมาตบแก”  ปัทมาเอ่ยออกไปอย่างขำๆ

   “ไม่กลัวหรอก แต่สะใจเป็นบ้าเลยอะ”สโรชาเอ่ยออกไปแล้วหัวเราะ

   “สะใจอะไรหรอเอยเล่าให้พี่ฟังบ้างสิ” ตะวันที่เข้ามาในร้านเอ่ยถามสโรชาออกไป

   “พ่อเลี้ยง มาได้ไงเนี่ย” สโรชาเอ่ยอย่างตกใจ ที่เจอกับพ่อเลี้ยงตะวันพี่ชายของเธอเข้า ไหนบอกจะไม่เข้ามากรุงเทพฯไงแล้วมาโผล่นี่ได้ไง สโรชาคิดในใจอย่างสงสัย

   “สวัสดีค่ะพี่ตะวัน ไม่เจอกันนานหล่อขึ้นเยอะเลยนะคะ คงจะอยากคุยกันสองคนเนอะ เดี๋ยวปัทไปรอตรงนั้นนะเอย”  ปัทมาเอ่ยออกไปแล้วยิ้มแห้งๆ พร้อมกับเดินไปอยู่อีกมุมหนึ่งของเค้าน์เตอร์ เพราะตะวันเป็นพี่ชายของสโรชาที่เธอรู้จักตั้งแต่เป็นเพื่อนกับสโรชา

   “ก็เอยมากรุงเทพฯซะนาน พี่ก็เลยตามมาดูว่าจะทำอะไรแผลงๆรึเปล่า”  ตะวันเอ่ยบอกสโรชา เด็กสาวที่ใครๆคิดว่าพ่อของเขาอุปการะตั้งแต่เด็กๆแต่ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้ว

สโรชาคือลูกของพ่อเขากับสาวเมืองกรุง ที่พอคลอดสโรชาแล้วก็เอามาทิ้งไว้ให้พ่อของเขา แต่ตอนนั้นพ่อของเขามีแม่ของเขาและเขาอยู่จึงแอบปกปิดไว้ จนกระทั่งท่านเสียไปพร้อมกับแม่ของเขาเมื่อแปดปีก่อน ท่านเขียนพินัยกรรมพร้อมกับเล่าความจริงให้ทุกคน พร้อมกับให้ตรวจดีเอ็นเอของสโรชาเพื่อเป็นการยืนยัน  เขาถึงรู้ว่าสโรชาคือน้องสาวคนละแม่ของเขา ด้วยความที่โตมาด้วยกันจึงทำให้เขารักและห่วงสโรชามากกว่าเดิม จากนั้นเขาก็คอยดูแลสโรชาในฐานะของพี่ชายแต่สโรชาก็เอาแต่เรียกเขาว่าพ่อเลี้ยงตามคนในไร่อย่างล้อเล่นจนติดปากแล้วก็ไม่ยอมให้เขาเปิดตัวว่าเป็นน้องสาวแถมยังไม่รับมรดกอะไรที่พ่อยกให้อีกด้วย จนเขาเหนื่อยใจกับน้องสาวคนนี้

   “นานที่ไหนกันคะ แค่อาทิตย์เดียวเอง เอยขอทำงานกับเพื่อนสักพักแล้วจะกลับไปเองนะคะ” สโรชาเอ่ยบอกพี่ชายของตัวเองออกไปอย่างขอร้อง

   “แล้วใครจะช่วยพี่ดูแลไร่ล่ะ ลีน่าก็ยังไม่กลับ”  ตะวันเอ่ยบอกออกไป แล้วเอ่ยถึงภรรยาคนสวย ที่พาไลลาลูกสาวของเขาไปเยี่ยมพ่อแม่ของเธอที่เยอรมัน

   “เอาน่าพ่อเลี้ยงตะวันซะอย่าง เดี๋ยวถ้าพี่ลีน่ากับไลลากลับมาเอยจะรีบกลับไปหาเลยค่ะ” สโรชาเอ่ยบอกออกไปแล้วบีบแก้มพี่ชายอย่างน่ารัก

   “เรานี่นะเล่นเป็นเด็กๆไปได้ ถ้าเบื่อแล้วรีบกลับไร่ล่ะ  แล้วพี่จะมาหาทุกๆอาทิตย์เข้าใจไหม” ตะวันเอ่ยบอกออกไป ก็ขยี้ผมของสโรชาอย่างรักใคร่

   “โอ้ย อย่าทำแบบนี้สิคะ เอยหมดสวยกันพอดี อีกอย่างไม่ต้องขยันมาหาหรอกค่ะเอยโตแล้วนะคะ” สโรชาเอ่ยออกไปแล้วจับมือพี่ชายออกจากหัวของเธอ

   “เอาเถอะ ยังไงโทรหาพี่ทุกวันนะเข้าใจไหมเดี๋ยวพี่จะไปหาเพื่อนสักหน่อย”  ตะวันเอ่ยบอกออกไป แล้วหยิบแว่นตามาใส่อย่างสมาร์ท

   “ค่ะคุณพ่อ เอยจะโทรหาเช้าโทรหาเย็นเลย”  สโรชาเอ่ยอย่างประชดพี่ชายที่ทำตัวเหมือนพ่อของเธอไปทุกวัน

   “ไปล่ะ พี่รักเรานะ”  ตะวันเอ่ยบอก แล้วเข้าไปจูบหน้าผากสวยเป็นการบอกลาทุกครั้ง เพราะเขามักจะทำแบบนี้ทุกครั้งเมื่อจะเดินทางหรือไปที่ไหน

   “รักพ่อเลี้ยงเหมือนกันค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ”  สโรชาเอ่ยบอกออกไป แล้วยิ้มให้กับพี่ชาย ตั้งแต่คุณท่านและพ่อของเธอเสียไป ตะวันก็คอยให้ความรักและความอบอุ่นกับเธอแทนพ่อมาตลอดเพราะเหลือกันแค่สองคนพี่น้องเขาจึงทำทุกอย่างเพื่อเป็นการเติมเต็มสิ่งที่พ่อไม่เคยทำให้เธอ

   จากนั้นพ่อเลี้ยงตะวันก็ออกไปจากร้านอาหารของปัทมา แล้วเปิดประตูร้านสวนกับ   มาริสาที่เดินเข้ามาพอดีจนสโรชาที่มองตามตกใจเลยทีเดียวโชคดีนะที่พี่ชายเธอออกไปก่อนไม่งั้นความแตกแน่ๆ สโรคิดในใจ

   “อ้าวคุณริสามาพอดีเลย พร้อมเชียวนะคะ”  สโรชาเอ่ยแซวมาริสาที่ใส่ชุดออกกำลังกายอย่างเตรียมพร้อม

   “ฮ่าๆ นิดหน่อยค่ะคุณเอย เราไปกันเลยไหมคะ เจ้ตั้มรออยู่ในรถแล้ว”  มาริสาเอ่ยบอกออกไป เมื่อเดินมาหยุดหน้าเคาน์เตอร์

   “ไปกันเลยก็ได้ค่ะคุณริสา เอยก็พร้อมแล้ว” สโรชาเอ่ยบอกออกไปเพราะกลัวพี่ชายจะกลับมา จึงต้องรีบชิ่งหนีกลับก่อนหวังว่าคงไม่ไปเจอเจ้ตั้มเข้าให้นะ สโรชาคิดในใจอย่างลุ้นๆ

   “ปัทฉันกลับก่อนนะแก มีอะไรก็โทรหาฉันนะ”  สโรชาเอ่ยบอกเพื่อนสาว แล้วทำสายตาอย่างรู้กัน

   “โอเคค่ะคุณเอย”  ปัทมาเอ่ยอย่างประชดออกไป แล้วยิ้มขำๆ กับสโรชาที่ลงทุนทำอะไรถึงขนาดนี้ เพราะต้องการจะลงจากคานแต่เพื่อนเธอก็ร้ายใช่ย่อยเล่นงานยัยนานาตั้งแต่วันแรกแบบนี้ งานนี้คงจะมีใครพังกันไปข้างหนึ่งแน่ๆ ปัทมาคิดในใจอย่างขำๆ