มายด์ 25+++

“อื้อ”

เพียงพอใจขยับร่างกายเล็กๆของเธอเบาๆเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหลังจากผ่านค่ำคืนอันแสนโหดร้ายสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอ 

ร่างกายที่ยังไม่หายดีจากอาการเจ็บป่วยที่ทำให้ต้องเข้าไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อนหน้านี้นั้นกลับต้องเจ็บสาหัสอีกครั้งด้วยฝีมือของคนที่เขาเรียกเธอว่านางบำเรอ

อาการของเธอในตอนนี้เรียกได้ว่าแทบเป็นแทบตายไปพร้อมๆกันเลยก็ว่าได้  ทั้งส่วนที่ฉีกขาดก็คงกำลังอักเสบอยู่  ทั้งส่วนที่บอบช้ำก็แทบขย้ำไม่ได้เลย

มิหนำซ้ำยังรู้สึกตัวรุ่มๆเหมือนเป็นไข้จนภายในเริ่มหนาวสั่น  ทำเอามือเล็กๆต้องควานหาสิ่งของใกล้ตัวเพื่อหวังหาความอบอุ่นมาห่อคลุ่มร่างกายที่นอนเปลือยเปล่าอยู่นั้น

“ช่วยด้วย”

มือบางคว้าได้เพียงเสื้อผ้าตัวเก่าของตัวเองที่ถูกเขาถอดออกเอาไว้เมื่อวานนี้เอามากอดเอาไว้  ประทังให้ตัวเองไม่ต้องนอนหนาวอยู่ลำพังกับพื้นห้องเย็นๆนั้น  หวังให้ตัวเองอบอุ่นขึ้นและพอจะมีเรี่ยวแรงลุกกลับขึ้นไปนอนให้สบายบนเตียงแค่นี้เอง

ทำไมเธอถึงเลือกที่จะเป็นนางบำเรอ  ที่ต้องมามีชีวิตเหมือนกับตายทั้งเป็นแบบนี้ด้วย  ทำไมเธอช่างโง่เง่าแบบนี้กันนะ

“นี่ข้าวมารับเอาไปสิ  ต้องให้เดินไปประเคนถึงปากเลยหรือไง”

เวลาสายของวันที่เป็นเวลาอาหารเช้าหลังจากที่ทุกคนกินข้าวกันอิ่มหนำสำราญแล้ว  บุษย์เด็กสาวในบ้านก็จะยกข้าวเช้ามาส่งให้นักโทษถึงหน้าห้องนอนตามคำสั่งของเจ้านาย

พอมาถึงเด็กสาวก็เปิดประตูให้กว้างพอจะยื่นหน้าและจานข้าวเข้าไปได้  แล้วก็ตะโกนเสียงดังโหวกเหวกเรียกให้เจ้าของห้องออกมาหยิบข้าวเช้านั้นไป

“เอ้าอีนี่  บอกให้มาเอาข้าวไปกิน  คนมีงานมีการต้องทำ  ไม่ว่างมายืนคอยทั้งวันหรอกนะ”

แต่ไม่ว่าจะเรียกเท่าไหร่  จะใช้เสียงดังมากแค่ไหน  เจ้าของห้องก็ไม่ปรากฏตัวสักที  จนเด็กสาวเริ่มจะโมโหจนเกิดคำพูดหยาบคายไม่น่าฟังขึ้นมา

“หรือว่าตายไปแล้ววะ”

ในห้องนอนที่ถูกปิดไฟมืดยังคงเงียบสงัดไร้เสียงตอบกลับจนเด็กสาวที่ก่อนวางท่าเป็นนักเลงหัวไม้ตามที่เรียนรู้มาจากคนในแก๊งมาเฟียเริ่มใจคอไม่ดี

“ตายแล้ว  ทำไมมานอนตรงนี้วะ  ยังหายใจอยู่ไหมเนี้ย”

บุษย์เด็กสาววัยเพียงสิบแปดค่อยๆย่างเท้าเดินเข้าไปในห้องนอนที่เมื่อคืนเธอได้ยินเสียงกรีดร้องดังลั่นแทบจะตลอดทั้งคืนอย่างช้าๆ

เธอเปิดไฟก่อนเป็นอันดับแรกก่อนจะหันไปเจอหญิงสาวเจ้าของห้องนอนขดตัวอยู่กับพื้นในสภาพร่างกายเปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ปิดบังเรือนกาย

ทำเอาเธอแทบจะเป็นลมล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความเป็นห่วง  ไม่คิดไม่ฝันว่าหญิงสาวที่ถูกพาตัวเข้าบ้านมาและถูกดูแลอย่างดีจะมีสภาพไม่ต่างจากตายแล้วแบบนี้

ไม่คิดเลยว่าเจ้านายของเธอจะซาดิสโหดร้ายได้ขนาดนี้  จะฆ่าก็ไม่ฆ่าแต่ยังคงไว้ชีวิตให้อยู่อย่างทรมานเหมือนตายทั้งเป็นเลย

“ช่วยด้วย”

เพียงพอใจพยายามส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือท่ามกลางความอ่อนแอของร่างกายที่ทั้งเจ็บช้ำและฉีกขาดนั้น  สติของเธอเลือนลางเต็มทนอีกครั้งเหมือนกำลังจะไม่ไหวอยู่ร่อมล่อแล้ว

“ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะ”

เด็กสาวย่อตัวลงไปถามด้วยความสงสัยพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มๆไปตามแผ่นหลังของร่างบางด้วยความสงสัยว่าเธอตายหรือยัง

นึกโล่งใจไม่น้อยที่พอลงแรงจิ้มนิ้วลงไปแล้วเนื้อของหญิงสาวยังอ่อนนุ่มอยู่ไม่แข็งตัว  แสดงให้เห็นว่ายังไม่ตาย

“หนาว....”

เพียงพอใจเค้นเสียงตอบออกมาด้วยความอยากเย็น  ลำคออันแห้งผากจากการอดน้ำมาหลายชั่วโมงบวกกับถูกพิษไข้เล่นงานอย่างหนัก  เธอแทบจะไม่ไหวแล้วจริงๆ

“เออรู้แล้วว่าหนาว  นอนแก้ผ้าซะขนาดนี้ไม่หนาวก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว”

เด็กสาวยังคงความปากร้ายของเธอเอาไว้  แต่ทว่ามือก็คว้าเสื้อผ้าชุดเดิมๆของหญิงสาวขึ้นมาแล้วสวมใส่กลับให้เธอ

โชคดีที่ขนาดตัวพอๆกันก็เลยพอจะมีแรงยกอีกฝ่ายอยู่บ้าง  ไม่ต้องร้องขอความช่วยเหลือจากผู้ชายข้างนอกให้ต้องลำบากหาอะไรมาบังตัวกันโป้อีก

“โอ๊ย”

เพียงพอใจร้องออกมาเบาๆเมื่อร่างกายถูกจับให้ขยับ  เธอเจ็บระบมไปทั้งตัวโดยเฉพาะใจกลางสาวที่ฉีกขาดนั้น

“ขึ้นไปนอนบนเตียง  ทำไมตัวหนักแบบนี้วะ”

แต่เสียงแห่งความเจ็บปวดนั้นก็ไม่อาจทำให้เด็กสาวหยุดมือลงได้  เธอรีบพยุงอีกฝ่ายกลับขึ้นเตียงก่อนที่เจ้านายหรือคนอื่นๆจะมาเห็นว่าเธอช่วยเหลือหญิงสาวเกินหน้าที่  ไม่อย่างนั้นคนซวยที่จะต้องลงไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มนั้นอาจเป็นเธอก็เป็นได้

“โอ๊ย”

เพียงพอใจพยายามที่จะออกแรงช่วยเหลือตัวเองอยู่บ้างไม่อยากเป็นภาระของหญิงสาวแต่ทว่าความเจ็บปวดก็เฝ้าถามหาจนแทบทนไม่ไหว

“นี่ข้าวและก็ยา  กินได้ก็กิน  กินไม่ได้ก็ตายซะ  ฉันช่วยได้แค่นี้แหละ”

เด็กสาวรีบคว้าหายาแก้ปวดจากในกระเป๋าสะพายใบเล็กที่มักมีติดตัวเอาไว้กินตอนปวดท้องประจำเดือนออกมายัดใส่มือให้กับหญิงสาวพร้อมกับน้ำ  ก่อนจะรีบหยิบจานข้าวมาวางไว้ใกล้มือหญิงสาวให้ได้มากที่สุด

แล้วเด็กสาวก็รีบวิ่งแจ้นออกจากห้องไป  ปิดประตูล็อกข้างนอกเอาไว้อย่างแน่นหนาเหมือนเดิม

“พี่โจ  ไม่เจอกันนานเลยนะ”

บุษย์แสร้งทำตัวปกติเมื่อเธอออกมาเจอเข้ากับโจลูกน้องคนสนิทของเจ้านายพอดี  เกือบไปแล้วไหมที่จะออกจากห้องนักโทษนั้นไม่ทัน 

ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าโจมาเห็นว่าเธอช่วยผู้หญิงคนนั้นยังไงบ้าง  ป่านนี้ได้โดนลากไปกระทืบตายแล้วมั้ง

“แค่ส่งข้าวส่งน้ำก็พอ  อย่าคิดทำเกินหน้าที่”

โจรู้ดีว่าเด็กสาวไปทำอะไรมาจากท่าทางลุกลี้ลุกลนนั้น  แต่ทว่าก็ไม่ได้ซักถามให้มากความนักเพราะอีกฝ่ายก็เป็นเด็กที่พวกเขาช่วยกันเลี้ยงดูมาจนโต  จะจับไปทำโทษแบบลูกน้องคนอื่นๆก็คงอึดอัดใจน่าดู

แต่ถึงกระนั้นเหตุการณ์แบบนี้ก็ไม่ควรเกิดขึ้นอีก  เพราะถ้าไม่ใช่เขาแต่เป็นเจ้านายมาพบเห็นเข้า  เด็กสาวอาจไม่รอดและอาจจะไม่เหลืออนาคตก็เป็นได้

“จ้ะ”

“กลับไปที่ห้องซะถ้าไม่อยากเดือดร้อน”

“จ้ะ”

ถึงจะโดนดุเสียยกใหญ่ไปวันนั้นแต่บุษย์ก็ยังคงทำหน้าที่ส่งข้าวส่งน้ำและแอบป้อนยาให้หญิงสาวเหมือนเดิม  ก็ด้วยความสงสารล้วนๆเลย  อีกอย่างถ้าเธอไม่ทำหญิงสาวคนนั้นก็ต้องตายแน่ๆ  เธอก็ใจดำยืนดูเฉยๆไม่ได้อยู่ดี

จนกระทั่งผ่านไปหลายวันอาการของหญิงสาวก็ดีขึ้น  ดีเสียจนเกือบจะหายเป็นปกติได้แล้ว  เหลือเพียงอาการฟกช้ำบางจุดเท่านั้น

“ขอบคุณนะ”

เพียงพอใจรีบขอบคุณเด็กสาวที่ช่วยเหลือเธอเอาไว้ในทันทีที่มีโอกาส  ด้วยเด็กสาวไม่ได้มาให้เธอได้เห็นหน้าบ่อยๆถ้าไม่ใช่มื้ออาหารหรือแวะมาเก็บจาน

“พูดอะไร  หุบปากไปเลย”

เสียงเด็กสาวพูดจากลับอย่างไม่น่าฟังนักออกไปตามประสาเด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาโดยมาเฟีย  พร้อมกับออกอาการป้องกันตัวเองไม่ให้สนิทสนมกับคนที่เจ้านายดูจะไม่ชอบขี้หน้านั้นด้วย  เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องซวยเมื่อเจ้านายกลับมาที่บ้านหลังนี้

เพียงพอใจมองใบหน้าของเด็กสาวแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา  โลกใบนี้ช่างแปลกจริงๆเลยนอกจากทำให้เธอจำอะไรไม่ได้เลยได้แล้ว  ยังทำให้คนไม่รับคำขอบคุณทั้งที่ควรจะรับเอาไว้ได้ด้วยอีก

“รีบกินซิวะมองหน้าอยู่ได้  จะได้รีบเก็บจานออกไป”

เด็กสาวตะคอกเสียงกลับไปเหมือนที่พวกพี่ๆลูกน้องมาเฟียชอบทำให้ได้เห็น  ก่อนจะรีบวิ่งแจ้นออกจากห้องไปพร้อมกับจานข้าวที่ถูกกินจนหมดจากคนที่หายดีแล้ว

และในวันนั้นเธอก็กลับมาอีกในช่วงมื้อเย็น  แต่ไม่ได้เข้าใกล้หญิงสาวสวยคนนั้นแล้วเพราะกลัวจะไปสนิทสนมเกิน  แล้วตัวเองจะเดือดร้อน

จัดการเสิร์ฟอาหารเย็นเสร็จสรรพ  พอเก็บจานเสร็จเรียบร้อยก็ปิดตายห้องของเธอเอาไว้เหมือนเดิมโดยมีคนคอยเฝ้าหน้าห้องเหมือนเดิมทุกวัน

“อีนั้นอยู่ไหน”

เสียงหนาของมาเฟียหนุ่มตะโกนดังลั่นมาแต่ไกลเมื่อตัวเขาย่างกรายลงจากรถหรูพร้อมกับอาการเมามายแทบเดินไม่ตรงทาง  หลังจากที่เขาไม่ได้กลับเข้าบ้านมาเป็นเวลาอาทิตย์กว่าๆได้แล้ว

“บนห้องครับนาย”

โจและลูคัสรีบวิ่งกันหน้าสลอนเข้ามารายงานเจ้านายด้วยความกลัวเล็กๆ  ปกติเวลาเจ้านายไม่เมาก็จะเตะพวกเขาเจ็บน้อยหน่อยแต่เวลาเมาน้ำหนักเท้าก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย  และพวกเขาก็ไม่อยากจะซวยอะไรแบบนั้น

ร่างหนาจ้องหน้าลูกน้องสักพักเพื่อให้ลูกน้องรีบหลบทางให้  แล้วก็เดินเซไปเซมาขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน

“ใครแม่งปลูกบ้านสองชั้น  เสือกมีบันได  เกะกะฉิบหาย”

ด่าทอบ้านตัวเองไปตลอดทางเมื่อเขาต้องฝืนทรงตัวให้ตรงแล้วเดินขึ้นบันไดนับสิบขั้นไปให้ได้

ลำบากลำบนอะไรขนาดนี้  ทำไมกูไม่ปลูกบ้านให้มันมีแค่ชั้นเดียวกันวะ

“ถอดเสื้อผ้าออกซิวะ  นั่งซื่อบื้ออยู่ได้”

พอถึงยังห้องของหญิงสาวที่เขากล่าวอ้างว่าเธอคือนางบำเรอ  มือหนาก็รีบเปิดประตูเข้าไปด้วยอารมณ์ปรารถนาที่ลุกโชนมาตั้งแต่อยู่ที่วงเหล้าแล้ว

เพราะถ้าเขาไม่อยากจะจัดการกับเธอเขาก็คงไม่เหาะมาถึงที่นี่หรอก  คงนอนที่เพนท์เฮาส์อย่างสบายใจดีกว่า

“ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว”

เพียงพอใจที่เพิ่งจะหายดีรีบปฏิเสธเขาออกไป  เธอไม่อยากพบเจอกับความเจ็บปวดแบบนั้นอีกแล้ว 

“ทำไม”

ร่างหนาเดินเข้ามาภายในห้องพร้อมกับปลดตะขอกางเกงลง  สายตาคมจ้องมองไปยังหญิงสาวด้วยแววตาปรารถนา

เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเขา  ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร  ถ้าเขาอยากเอาก็ต้องเอาให้ได้

“ฉันจะไม่เป็นนางบำเรอของคุณอีกแล้ว”

ร่างบางรีบขยับตัวถอยหนีไม่เป็นท่า  เกือบจะตกเตียงที่นั่งอยู่ร่อมรอได้แล้ว

“คนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรทั้งนั้น  กูบอกให้ถอดเสื้อผ้าออกไงวะ”

จับปลายเท้าเล็กของอีกฝ่ายเอาไว้อย่างรวดเร็ว  แม้เมาแต่เขาก็ไม่มีพลาดโดยเฉพาะในเรื่องล่าเหยื่อแบบนี้

ดึงร่างเล็กนั้นเข้าหาตัวด้วยแรงมหาศาลและความต้องการอันเปี่ยมล้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่

ปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่ดูน่าเกะกะออกจากตัวเธอด้วยการกระชากอย่างแรงและเอาแต่ใจ  ไม่นานหญิงสาวก็เปลือยเปล่าไปทั้งตัว

“ไม่นะ  กรี๊ด”

เสียงกรีดร้องดังขึ้นอย่างน่าสงสาร  แต่ทว่ากลับไม่มีใครเข้ามาช่วยเธอเลยแม้แต่คนเดียวถึงแม้ประตูห้องจะเปิดอยู่ก็ตาม

เธอพยายามดิ้นรนเอาตัวเองให้รอดไปจากเงื้อมมือของเขา  แต่ก็สู้แรงเขาไม่ไหว  ยิ่งดิ้นก็ยิ่งหมดแรงลงเรื่อยๆ

“หน้าที่ของอีตัวอย่างมึงก็คืนนอนให้กูเอา  มึงไม่มีสิทธิ์มาปากมากใส่กู”

ร่างหนาขึ้นคร่อมร่างเล็กอย่างรวดเร็ว  จับสองขาเรียวเล็กที่พยายามจะหนีเขาไปให้ได้แม้ไม่มีสิทธิ์จะทำแยกออกจากกันจนกว้างสุด  เปิดเผยกลีบอวบอูมแยกออกจากกันอย่างชัดเจนน่ากิน

“ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะ  ฉันขอร้องล่ะนะ”

“อย่าคิดทำตัวกร่างเหมือนหมาอย่างไอ้อัลวิน  เดี๋ยวจะได้ตายเหมือนหมาข้างถนน  เพราะเธอมันก็ผู้หญิงที่ชื่อมายด์ที่มีไว้ระบายความใคร่ก็เท่านั้น”

งัดเอาความใหญ่โตออกมาจากภายในกางเกง  เสียบแทงเข้าไปในช่องทางที่แสนแห้งผากของเธออย่างรุนแรง  จนมันเข้าไปในตัวเธอมิดลำยาวนั้น

ปากก็ด่าทอเธอสารพัดรวมไปถึงด่าไปถึงพ่อของเธอ  ที่แม้เธอเองยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำไป

“กรี๊ด”

เสียงหญิงสาวยังคงกรีดร้องดังลั่นบ้านด้วยความเจ็บปวด  ร่างกายที่เพิ่งจะหายดีถูกเขาจับฉีกแยกออกจากกันเป็นชิ้นๆอีกครา

เธอแหลกสลายจนแทบทนไม่ไหว  เหมือนอยากจะตายแต่ก็ยังไม่ตาย

“อ้าส์”

สะโพกแกร่งกระแทกกระทั้นรุนแรงเข้าใส่เธอตามที่อารมณ์ของตัวเองปรารถนา  ดุดันรุนแรงเสียจนได้กลิ่นคาวเลือดคลั่งคลุ้งไปทั่วห้อง

“กรี๊ด  ฉันเจ็บนะ  ฮือ  เอามันออกไปนะ”

“อ้าส์”

“พอได้แล้ว  ฉันเจ็บ  กรี๊ด”

เพียงพอใจกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดตลอดเวลาที่ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เขาโยกขยับอยู่บนเรือนร่างของเธอนั้น

พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลรินอาบสองแก้มขาวไม่ขาดสาย  ไหลเป็นทางยาวลงไปถึงผ้าปูที่นอน

“อ้าส์”

มาเฟียหนุ่มระบายอารมณ์ใส่เรือนร่างของลูกศัตรูจนหนำใจก็ดึงลำยาวออกมาเสร็จข้างนอก  พ่นน้ำของเขาใส่หน้าเธออย่างจงใจ

“ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะ”

เมื่อเห็นว่าเขาดูจะพอใจแล้ว  เธอก็รีบยกมือไหว้ขอร้องเขาในทันที  หวังให้เขาปล่อยเธอออกจากความเจ็บปวดนี้ไปให้ได้

“หึ  กูไม่ปล่อย”

แต่เขากลับจับเธอเปลี่ยนท่าทาง  กระแทกกระทั้นกันต่อบนเตียงนั้นอย่างไร้ความปรานีใดๆ  เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด  จนกระทั่งฟ้าเกือบสางเขาถึงได้กลับออกจากห้องนั้นไป  ไปนอนพักอย่างสบายใจในห้องนอนใหญ่ที่แสนจะสบายของตัวเอง

ไม่ได้เหลียวแลหญิงสาวเลยแม้แต่นิด  เพราะเธอมันสมควรแล้วที่จะได้รับความเจ็บปวดแบบนั้นให้เหมือนกับที่ตอนพ่อของเขาต้องตายอย่างทรมานต่อหน้าพ่อของเธอ

“กรี๊ดดด....