วันเกิด

“ไปพาตัวอีนั้นมา  กูจะพาไปทำเรื่องสนุกๆด้วยซะหน่อย  อยู่บ้านนานๆเดี๋ยวจะเบื่อ”

หลังจากค่ำคืนที่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ปรารถนาที่แสนจะดิบเถื่อนกับหญิงสาว  เขาก็หายหน้าออกไปจากบ้านอีกตามเคย  ราวกับสบายตัวสบายใจแล้วก็ไม่เคยสนใจคนที่เป็นที่รองรับอารมณ์อีกเลย

แต่ทว่าพอมีเรื่องให้เขานึกสนุกขึ้นมาได้  เซนต์มาเฟียหนุ่มเลือดร้อนก็รีบกลับเข้าบ้านหลังใหญ่ของเขาที่สร้างเอาไว้ประดับบารมีในทันที

พร้อมกับเรียกหาลูกน้องมาใช้งานให้ได้วิ่งวุ่นกันทั้งบ้าน  ด้วยเจ้านายอย่างเขาไม่ชอบความชักช้าน่ารำคาญใดๆทั้งนั้น

“ครับนาย”

โจที่มักจะได้เฝ้ายามบ้านหลังนี้เป็นหลักรีบวิ่งเข้ามารับหน้าเจ้านายในทันที  ไม่มีท่าทีโอ้เอ้ชักช้าใดๆเป็นอันขาด 

พอรับคำสั่งของเจ้านายเสร็จสรรพก็รีบวิ่งแจ้นไปพาตัวหญิงสาวมาให้เจ้านายทันที

“ทุกอย่างพร้อมแล้วใช่ไหมวะ”

มาเฟียหนุ่มหันถามลูกน้องมือขวาของเขาอย่างมาลิคด้วยน้ำเสียงดุดันตามแบบฉบับของเขา  ไม่มีอ่อนนุ่มใดๆกับลูกน้องที่เลี้ยงมาด้วยลำแข้งหลายปีนั้นเลยสักนิด  และก็ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับลูกน้องคนไหนด้วย  เพราะเขาเป็นมาเฟียไม่ใช่พ่อพระที่จะต้องทำดีเอาหน้าแบบนั้น

เมื่อเขานั้นใช้ให้ลูกน้องเตรียมกล้องส่องทางไกลให้กับเขา  เพื่อจะเอาไปใช้เล่นสนุกเล็กๆน้อยๆกับลูกสาวของไอ้อัลวินมันซะหน่อย  แก้เบื่อที่ในวันนี้เขาตื่นขึ้นมาช่วงบ่ายแก่ๆแล้วนอนต่อไม่หลับ  จะออกไปทำงานก็นึกขี้เกียจขึ้นมาเลยอยากจะหาอะไรสนุกๆฆ่าเวลาซะหน่อย  ก่อนที่จะเริ่มงานในค่ำคืนนี้ด้วยการส่งของเถื่อนล็อตใหญ่ให้ลูกค้ารายสำคัญ

“ครับนาย”

“ออกรถได้”

พอทุกอย่างเรียบร้อยดี  เซนต์ก็รีบกลับไปขึ้นรถของเขาในทันทีด้วยหญิงสาวที่เขานั้นใช้ให้ลูกน้องไปลากตัวมานั้นลงมาจากชั้นสองของบ้านพอดิบพอดี

เขานั้นให้เธอขึ้นนั่งรถไปคันเดียวกับเขาด้วยความเมตตา  ไม่ได้จับเธอยัดฝากระโปรงแล้วพาออกไปจากบ้านอะไรแบบนั้นหรอก  เพราะกลัวจะไม่ได้เห็นตาน่าสงสารของเธอ  กลัวจะไม่ได้สะใจจนถึงขีดสุด  ประเดี๋ยวชีวิตมันจะไม่มีความสุขทั้งๆที่เสียเวลาออกมาเล่นสนุกกับเธอ

“ปริปากพูดหน่อยซิ  ทำตัวให้มันเหมือนนางบำเรอหน่อยซิ  ให้สมกับที่เธอยอมพลีกายให้ฉัน”

เสียงหนาเอ่ยอย่างกระแหนะกระแหนเธอเมื่อนั่งรถพาเธอออกจากบ้านมาได้สักระยะ  สายตาคมจ้องมองเธอไม่ห่างรอดูหน้าตาน่าสงสารของเธอด้วยความสะใจ

ลูกคุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีโดยพ่อผู้แสนดีต่อหน้าลูกแต่ลับหลังกลับเป็นฆาตกรฆ่าพ่อของเขา  ถูกเขาเองเป็นผู้พรากพรหมจรรย์ไปจากเธอเป็นผู้ย่ำยีเธอจนไม่เหลือชิ้นดีเพื่อแก้แค้นอย่างสาสม

“ฉันไม่ทำอะไรทั้งนั้น”

เสียงเล็กปลายหวานกลั้นใจเอ่ยปฏิเสธเขาออกไปทั้งที่กลัวเขาจนนั่งเงียบมาตลอดทางไม่กล้าเอ่ยพูดอะไร

ยิ่งใกล้เขาเธอก็ยิ่งหวาดกลัวราวกับเจอปีศาจร้ายที่หมายจะบีบคอเธอให้ตายอยู่ตลอดเวลานั้น

“ไม่ทำๆ  ก็เห็นเธอนอนอ้าขาให้ฉันตลอด  ไม่ทำแบบไหนกันล่ะ”

“คุณบังคับฉัน”

“แต่นั้นมันห้องเธอ  ถ้าเธอไม่เต็มใจฉันจะเข้าไปในนั้นได้ยังไงกันล่ะ”

“คุณ”

“เอาล่ะ  ลงไปได้แล้ว  แล้วก็อย่าคิดทำตัวมีปัญหาล่ะ  ฉันยังไม่อยากจัดการกับเธอตรงนี้ให้ไอ้พวกนี้มันดูหนังสดหรอกนะ”

ลับริมฝีปากกับเธอไม่กี่ประโยคก็นำความสะใจมาให้เขาเป็นอย่างมากโดยเฉพาะการได้เหยียบย้ำบนศักดิ์ของลูกสาวมาเฟียอย่างเธอ  เขาก็เดินทางมาถึงยังตึกร้างที่ให้ลูกน้องจัดสถานที่เอาไว้รอพอดิบพอดี

“ฉันไม่ลงไปไหนทั้งนั้น”

เพียงพอใจมองออกไปด้านนอกก็เห็นแต่ความน่ากลัวทั้งสถานที่และก็คนที่มาด้วย  เธอถึงกับรีบเอ่ยปฏิเสธออกไปพร้อมกับรีบจับเบาะด้านหน้ารถเอาไว้แน่น  หมายจะอยู่ในรถที่แม้จะถูกดับเครื่องยนต์ไปแล้วก็ตาม  ยังไงเสียเธอก็ไม่ยอมลงไปง่ายๆหรอก

“ไอ้มาลิคลากตัวมันลงมา  เร็วๆด้วย”

ใครมันจะกล้าทัดทานอำนาจของมาเฟียอย่างเขาได้  ในเมื่อเชิญดีๆแล้วไม่ยอมลงไป  เขาก็ให้ลูกน้องนั้นลากตัวเธอลงมาได้

คิดหรือว่าเขาคนอย่างจะยอมแพ้ง่ายๆ  กับเธอที่ว่ายากจะเข้าถึงตัวเขายังจับมาได้และเล่นสนุกเอาไปไม่รู้กี่รอบแล้ว  กับแค่จะลากตัวลงมาจากรถมันจะไปยากอะไรกันล่ะ

“ครับนาย”

“เป็นยังไง  พวกมันมากันหรือยัง”

แล้วเขาก็เดินขึ้นไปบนตึกร้างผ่านบันไดเกินครึ่งร้อยขั้นนั้นในเวลาอันรวดเร็ว  เพราะแค่ก้าวเดียวเขาก็ใช้บันไดไปสองถึงสามขั้นได้แล้ว

พอมาถึงเขาก็ตรงไปยังจุดที่ลูกน้องเตรียมการในเรื่องที่เขาสั่งทันที  ด้วยมันใกล้เวลาที่จะได้เล่นสนุกชุดใหญ่แล้ว

วันนี้มันเป็นวันที่ไอ้อัลวินจะออกมาเคารพศพลูกของมันเนื่องในวันเกิด  ข่าวนี้ค่อนข้างแม่นย้ำด้วยสายของเขาที่เป็นคนในนั้นรายงานมา

“มาแล้วครับนาย”

ลูคัสยื่นกล้องส่องทางไกลให้กับเจ้านายเมื่อเขานั้นเห็นแต่ไกลๆแล้วว่าพวกนั้นพากันเดินทางเข้าสุสานมาแล้ว

“เคารพศพหมาที่ไหนก็ไม่รู้  หึ  หมากับหมาก็ดูจะเข้ากันได้ดีซะด้วย”

เสียงหัวเราะจากในลำคอถูกเค้นออกมาด้วยความสะใจเมื่อสายตาคมของเขาได้เห็นมาเฟียใหญ่อย่างอัลวินที่ไม่เคยก้มหัวให้ใครกำลังก้มหัวให้กับกระดูกของหมาที่ไหนก็ไม่รู้ที่เขาส่งไปแทนกระดูกของลูกสาวมัน  ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจไม่รู้ลืมจริงๆ 

วันเกิดอายุครบยี่สิบสองของลูกสาวเพียงคนเดียวควรถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่ให้เหมาะสมกับฐานะและหน้าตาทางสังคม  แต่กลับถูกแทนที่ด้วยความตายช่างน่าสมเพศเวทนาซะจริง  ดูแล้วช่างเป็นภาพที่สาแก่ใจเขายิ่งนัก  พวกมันสมควรแล้วที่จะได้รับความทุกข์ระทมเหล่านี้  และเดี๋ยวลูกของมันก็จะโดนด้วยเช่นกัน  และอีกหน่อยถ้าเขาให้ลูกของมันบำเรอกามจนพอใจแล้วส่งตัวกลับไป  อำนาจในมือของมันได้สั่นคลอนแน่เมื่อพวกอชิมะรู้ว่าลูกของมันได้ผัวเป้นอีกขั้วอำนาจหนึ่งซึ่งไม่อาจยอมรับได้  มันได้คลานสี่ขาเป็นหมาแน่ๆไอ้อัลวิน

“มาดูผัวเก่าเธอซะสิ”

เป็นจังหวะพอดีที่ลูกสาวตัวจริงของมันที่ยังคงมีชีวิตอยู่เดินขึ้นมาทันพอดี  เขาก็รีบยื่นกล้องส่องทางไกลให้เธอรับไว้  จะได้ดูพ่อของเธอว่ามันกำลังโศกเศร้ากับกระดูกหมาที่ไหนก็ไม่รู้

“ไม่”

ร่างเล็กเดินขึ้นบันไดมาอย่างเหนื่อยหอบกับตึกสิบชั้น  เธอแทบหายใจไม่ทันด้วยซ้ำไปเขาก็ไม่ได้สนใจ  แต่กลับยื่นอะไรมาให้กับเธอก็ไม่รู้

“กูบอกให้ดูไงล่ะ”

กระชากร่างเล็กที่กล้าขัดขืนเขาครั้งแล้วครั้งเล่าเข้ามาหาเขา  จับล็อกตัวเธอเอาไว้ด้วยความแข็งแรงของเขา  ก่อนจะบังคับให้เธอดูทุกอย่างผ่านกล้องส่องทางไกลนั้น

“โอ๊ย”

หญิงสาวร้องออกมาเบาๆด้วยความเจ็บปวดที่เขากระทำรุนแรงกับเธออีกครั้ง  แรงกระชากจากเขามากมายมหาศาลจนเหมือนจะทำให้กระดูกของเธอมันหักลงเสียให้ได้

“แหกตาดูให้ดี  นั้นผัวของเธอที่มันขายเธอมาให้กับฉัน”

“ผัว ?”

เพียงมองเห็นผู้ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่ดูมีอายุสักหน่อยกำลังวางช่อดอกไม้ที่สวยงามลงบนหลุมศพของใครสักคน  หน้าตาเขาดูเศร้าสร้อยอย่างชัดเจนแต่ทว่าข้างๆกับมีหญิงสาวอีกคนที่ดูจะอายุแก่กว่าเธอไม่กี่ปียืนอยู่ข้างๆและปลอบประโลมเขาไม่ห่าง

เธอไม่รู้จักใครทั้งนั้นแม้จะรู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้างเล็กน้อยก็ตาม  แต่กลับไม่รู้ว่าใครเป็นใครจนกระทั่งเขาเอ่ยพูดออกมา

“ไอ้เวรนั้นมันขายเธอมาแลกกับเงินไม่กี่บาท  และตอนนี้มันก็มีเมียใหม่ไปเรียบร้อยแล้ว”

“ไม่จริง”

“คิดว่าฉันโกหกงั้นเหรอ”

“มันไม่ใช่เรื่องจริง”

เธอยังคงไม่เชื่อว่าเรื่องทั้งหมดมันจะเป็นแบบที่เขามักบอกเธอเสมอแบบนั้น  เพราะเธอยังคงแอบคิดเข้าข้างตัวเองเสมอว่าเธอคงไม่คิดจะลดศักดิ์ของตัวเองมาเป็นนางบำเรอของคนป่าเถื่อนอย่างเขา  การมาอยู่ที่นี่ของเธอต้องมีที่มาที่มันดีกว่านี้แน่ๆ

แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก  และในหัวก็มักจะมีแต่คำพูดของเขาวนเวียนอยู่แบบนั้น  จนรู้สึกปวดหัวไปหมดแล้ว

“หึ  แล้วมันจะมีไอ้หน้าโง่ที่ไหนล่ะถ้าไม่ใช่มันที่จะขายเธอมาให้กับฉัน  มันจะมีใครกล้าทำถ้าไม่ใช่ผัวของเธอ”

เขายังคงย้ำคำพูดอย่างสนุกสนานไปกับการได้ย่ำยีความรู้สึกของเธอ  พอๆกับการได้ย่ำยีไปบนเรือนกายของเธอนั่นแหละ

สนุกเป็นที่สุดจนเขาไม่นึกอยากให้มันจบลงง่ายๆเลย  แต่ทว่าอีกฝั่งหนึ่งนั้นไอ้หมาอัลวินกำลังเริ่มชักแถวกลับบ้านไปแล้ว

“ไม่จริง  ฮือออ”

“ฮ่าๆ  ดูเอาไว้ซะ  ดูให้ชื่นใจ”

เขายัดกล้องส่องทางไกลใส่มือเธอเอาไว้ด้วยความสะใจที่วันนี้ได้เล่นสนุกมากพอแล้ว  ก่อนจะกลับออกไปก่อนเพราะเขานั้นอยากจะขับสวนทางกับไอ้พวกตระกูลแกรนด์เดย์ซะหน่อย  อยากจะไปดูหน้ามันใกล้ๆว่ามันจะทำหน้ายังไงหลังจากเคารพศพหมาที่ไหนก็ไม่รู้เสร็จแล้ว

“ปล่อยฉันนะ”

พอเจ้านายคล้อยหลังไปแล้ว  มาลิคก็จัดการลากตัวผู้หญิงนั้นลงจากตึกในทันที  ท่ามกลางเสียงร้องท้วงของเธอมาตลอดทาง

“จะดิ้นทำไมวะ  ไปขึ้นรถ”

แต่ลูกน้องมาเฟียอย่างเขาก็ไม่ได้สนใจ  เขาสนใจที่สิ่งที่เจ้านายสั่งเอาไว้เท่านั้น

“ไม่”

“อีนี่หนิ่”

แล้วเขาก็แสดงความป่าเถื่อนออกมาไม่แพ้กับเจ้านายเลยแม้แต่นิด  จับผู้หญิงเหวี่ยงเข้าไปในรถเพื่อจะพาเธอกลับไปขังไว้ที่บ้านตามเดิม

“โอ๊ย”

ร่างเล็กกระเด็นขึ้นรถมาตามแรงเหวี่ยงนั้น  ร่างเล็กๆกระแทกเข้ากับอะไรนักก็ไม่รู้จนรู้สึกเจ็บถึงกับอดไม่ได้ที่จะร้องออกมา

“มึงกล้าทำของนายเหรอไอ้มาลิค”

ลูคัสที่มองดูเหตุการณ์มาตลอดอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเพื่อนร่วมงานออกไป  เขาไม่จะช่วยเหลือหญิงสาวนั้นหรอกเพียงแต่อยากจะรู้ว่าสามารถทำกับผู้หญิงที่เป็นของเจ้านายได้ด้วยเหรอ  มันไม่กลัวของเจ้านายจำช้ำเหรอวะ

“ก็มันอยากดิ้นทำไมล่ะ  สมควรโดนแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ไอ้นี่แม่งโหดจัด  แม้แต่เจ้านายแม่งก็ไม่กลัว”

“ไม่ต้องเสือกพูดมาก  ขับรถไป”

“เออๆ”

แล้วรถคันนั้นก็เคลื่อนตัวไปข้างหน้าต่อไปเพื่อพาตัวหญิงสาวกลับไปขังเอาไว้ที่บ้านหลังใหญ่ตามเดิม  ตามคำสั่งของเจ้านายที่ให้เอาไว้