ตอนที่ 13 : สินค้าใหม่

ตอนที่

[13]

สินค้าใหม่

          ความคิดที่แวบเข้ามาในหัวของลั่วเฉียวฮุ่ยคืนนั้น มันได้จุดประกายไฟแห่งการสร้างสรรค์ครั้งใหม่ของนางให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างรุนแรง

          ‘รองเท้ากันน้ำ กันหิมะ ทนทาน สำหรับทหาร...’

ใช่แล้ว! รองเท้าสำหรับทหาร!!

มันอาจจะดูเป็นเรื่องไม่สำคัญในสายตาของคนทั่วไป แต่สำหรับนางที่ในอดีตคือ เฮเลน เฉียน อดีตครูฝึกสอนการต่อสู้และการเอาตัวรอด นางรู้ดีว่าอุปกรณ์ที่เหมาะสมกับสภาพแวดล้อม คือหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่จะชี้เป็นชี้ตายในสนามฝึกได้เลยทีเดียว

ในโลกก่อนตอนที่นางยังเป็นเพียงนักเรียนการต่อสู้ นางต้องเข้ารับการฝึกฝนในสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายและทารุณมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งการเดินเท้าในป่ารกชัฏที่เต็มไปด้วยโคลน การปีนป่ายหน้าผาที่สูงชัน ไปจนถึงการฝึกซ้อมท่ามกลางหิมะที่หนาวเหน็บ ประสบการณ์เหล่านั้นได้สอนให้นางต้องรู้จักดัดแปลงและปรับปรุงอุปกรณ์ของตนเองให้เหมาะสมกับสถานการณ์โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...รองเท้า

คืนนั้นลั่วเฉียวฮุ่ยใช้เวลาตลอดทั้งคืนในการขลุกอยู่กับกองกระดาษและพู่กัน เพื่อร่างภาพแบบรองเท้าหุ้มข้อที่มีคุณสมบัติครบถ้วนตามที่นางต้องการ มันจะต้องทำจากหนังที่เหนียวและทนทาน พื้นรองเท้าจะต้องหนาและมีร่องลึกเพื่อช่วยในการยึดเกาะ และที่สำคัญที่สุด...มันจะต้องถูกเคลือบด้วยไขมันสัตว์หรือขี้ผึ้งชนิดพิเศษ เพื่อให้มีคุณสมบัติในการกันน้ำและกันหิมะได้!

วันรุ่งขึ้นหญิงสาวไม่รอช้ารีบตรงไปยังสถานที่แห่งหนึ่งก่อนจะไปที่เรือนฟู่เฉิงตั้งแต่เช้าตรู่ จากนั้นเรียกประชุมช่างทำรองเท้าฝีมือดีที่นางเพิ่งจะว่าจ้างมาแล้วอธิบายแบบร่างและแนวคิดของนางให้พวกเขาฟังอย่างละเอียด

แน่นอนว่าในตอนแรกเหล่าช่างฝีมือต่างก็พากันขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

รองเท้าอะไรกันที่จะสามารถกันน้ำได้? มันเป็นไปได้อย่างไร?

แต่ด้วยคำอธิบายที่ชัดเจนประกอบกับค่าตอบแทนที่สูงลิ่ว ในที่สุดพวกเขาก็ยอมที่จะลองทำตามแบบที่นางต้องการ

จากนั้นกระบวนการลองผิดลองถูกก็ได้เริ่มต้นขึ้น

ลั่วเฉียวฮุ่ยใช้เวลาเกือบตลอดทั้งสัปดาห์ แทบจะกินนอนอยู่ที่เรือนฟู่เฉิงคอยควบคุมดูแลทุกขั้นตอนการผลิตด้วยตัวเอง ตั้งแต่การเลือกชนิดของหนังสัตว์ โชคดีที่ยุคนี้มีหนังสัตว์แบบพร้อมใช้แล้วจึงง่ายในเลือกซื้อหา ดูแลการเย็บตะเข็บให้แน่นหนาเป็นพิเศษ ไปจนถึงการทดลองเคลือบรองเท้าด้วยไขมันสัตว์ชนิดต่าง ๆ เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

ในที่สุดหลังจากผ่านไปเจ็ดวันเต็ม ๆ รองเท้าทหารต้นแบบคู่แรกก็ได้ถือกำเนิดขึ้น!!

มันเป็นรองเท้าหนังสีดำหุ้มข้อที่ดูแข็งแรงและทะมัดทะแมง รูปทรงของมันอาจจะดูแปลกตาไปบ้างสำหรับคนในยุคนี้ แต่เมื่อได้ลองสวมใส่ ทุกคนก็ต้องยอมรับว่ามันทั้งนุ่มสบายและกระชับเท้าอย่างไม่น่าเชื่อ!

ไม่รอช้านางรีบสั่งผลิตรองเท้าต้นแบบออกมาอีกสี่คู่ทำให้ตอนนี้มีรองเท้าทั้งหมดห้าคู่ จากนั้นตัดสินใจนำมันไปเสนอให้กับ ‘คู่ค้า’ คนสำคัญของนางอย่างฉินฮูหยินดู ถึงแม้ว่าสินค้าชิ้นนี้จะไม่เกี่ยวกับสินค้าที่ขายอยู่ในร้านยงซื่อจินผิ่น แต่ดูจากที่คนของฉินฮูหยินรู้จักกับเหล่าทหารเหล่านั้น นางก็คิดว่าฉินฮูหยินก็น่าจะมีเส้นสายหรือรู้จักกับกองทัพเช่นกัน เช่นนั้นต้องลองดู

“รองเท้าหรือ?”

ฉินฮูหยินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นสินค้าใหม่ที่ลั่วเฉียวฮุ่ยนำมาเสนอ

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ” ลั่วเฉียวฮุ่ยตอบกลับอย่างมั่นใจ

“แต่มันไม่ใช่รองเท้าธรรมดา เพราะมันคือ รองเท้าสำหรับทหารโดยเฉพาะเจ้าค่ะ”

จากนั้นจึงเริ่มอธิบายถึงคุณสมบัติอันน่าทึ่งของมันให้อีกฝ่ายฟัง ทั้งความทนทาน การยึดเกาะ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง...คุณสมบัติในการกันน้ำและกันหิมะ

ฉินฮูหยินมองรองเท้าในมือด้วยสายตาที่ไม่ค่อยจะเชื่อถือนัก แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา นางรู้ดีว่าเด็กสาวคนนี้ไม่เคยพูดอะไรเกินจริง

“เสวียนหง” ฉินฮูหยินหันไปสั่งบ่าวคนสนิท “เจ้าลองสวมดูสิ”

เสวียนหงรับรองเท้ามาสวมใส่อย่างว่าง่าย และก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจในเวลาต่อ “พอดีเท้าเลยเจ้าค่ะนายหญิงแถมยังนุ่มสบายกว่ารองเท้าที่บ่าวเคยใส่มาทั้งหมดอีกด้วย!”

“ดี เช่นนั้นเจ้าลองเดินลุยไปในแอ่งน้ำที่สวนนั่นดูสิ”

ทุกคนเดินตามออกไปที่สวนหลังจวน เพื่อดูเสวียนหงเดินลุยลงไปในแอ่งน้ำตื้น ๆ ที่เกิดจากฝนตกเมื่อคืนก่อน นางย่ำเท้าไปมาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินกลับขึ้นมาบนพื้นแห้ง

ลั่วเฉียวฮุ่ยย่อตัวลงไปถอดรองเท้าให้อีกฝ่ายอย่างไม่ถือตัว และภาพที่ปรากฏก็ทำให้ทุกคนต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ถุงเท้าที่อยู่ข้างในนั้นยังคงแห้งสนิท

ไม่มีร่องรอยของน้ำซึมเข้ามาเลยแม้แต่หยดเดียว!

“ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมมากฮุ่ยเออร์!” ฉินฮูหยินร้องออกมาอย่างตื่นเต้น นางมองเห็นอนาคตที่สดใสของสินค้าชิ้นนี้แล้ว

“นี่มันไม่ใช่แค่รองเท้า แต่มันคือตัวช่วยชิ้นสำคัญที่จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพให้กับกองทัพแคว้นเราได้เป็นอย่างมาก เจ้าช่างเก่งกาจนัก”

ฉินฮูหยินเดินเข้ามาตบบ่าลั่วเฉียวฮุ่ยด้วยความตื่นเต้น

“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ที่เหลือข้าจะจัดการเอง เจ้ารอเพียงแค่ลงนามในสัญญาและเตรียมรับเงินก้อนโตก็พอ” ลั่วเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มกว้าง

และฉินฮูหยินก็ไม่เคยทำให้ผิดหวัง...

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำเช่นไรถึงผลักดันให้สินค้าชิ้นนี้ไปถึงหูของเหล่าแม่ทัพใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว

เพียงแค่เจ็ดวันต่อมานางก็ได้ลงนามในสัญญาการผลิตและการค้าฉบับใหม่ เป็นสัญญาที่มีมูลค่ามหาศาล มากกว่าที่นางเคยได้รับจากการขายสบู่และเครื่องหอมหลายเท่าตัวนัก!

ลั่วเฉียวฮุ่ยไม่รอช้ารีบไปเช่าเรือนพักอีกหลังที่อยู่ติดกันกับเรือนฟู่เฉิงเพื่อขยายให้เป็นโรงงานผลิตรองเท้าโดยเฉพาะ นางว่าจ้างคนงานเพิ่มอีกหลายสิบชีวิต ไหนจะทำสัญญาพิเศษจ้างช่างทำรองเท้ามาอยู่กับนางถาวร ซึ่งพวกเขาก็ล้วนยินดี เพราะค่าตอบแทนดีถึงเพียงนี้ เรื่องนี้สร้างงานสร้างอาชีพให้กับผู้คนได้มากมายจนลั่วเฉียวฮุ่ยก็ไม่ทันจะรู้ตัวว่าตนเองได้เริ่มทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่ขึ้นทีละนิดแล้ว

เมื่อรองเท้าชุดแรกจำนวนหลายร้อยคู่ถูกผลิตและส่งไปยังกองทัพที่ประจำการอยู่ชายแดนผลตอบรับที่ได้กลับมายิ่งน่าทึ่งกว่าเดิม! เพราะเหล่าทหารต่างพากันชื่นชอบและยกย่องในประสิทธิภาพของมัน จนถึงขั้นที่ท่านแม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการที่นั่นได้ส่งเงินรางวัลพิเศษมาให้นางเพิ่มเพื่อชมเชยอีกด้วย

ความสำเร็จในครั้งนี้ยิ่งเป็นแรงผลักดันให้นางคิดค้นสินค้าสำหรับกองทัพเพิ่มเติมขึ้นไปอีก ทั้งยากันแมลงที่สกัดจากตะไคร้หอมและชุดสมุนไพรฉุกเฉินที่บรรจุยาห้ามเลือดและยาสมานแผลแบบพกพา ทุกอย่างล้วนสร้างรายได้ให้นางเป็นกอบเป็นกำ จนฐานะของนางในตอนนี้แทบจะไม่แตกต่างไปจากคหบดีใหญ่ ๆ ในเมืองหลวงเลยแม้แต่น้อย

ทว่าในขณะที่ลั่วเฉียวฮุ่ยกำลังง่วนอยู่กับการสร้างตัวและหาเงินเข้ากระเป๋าของตนเองอยู่นั้น นางก็ยังไม่ลืมการคอยสอดส่องความเคลื่อนไหวของสองแม่ลูกตัวร้ายอยู่เสมอ

และข่าวที่ได้กลับมาล่าสุดก็ช่างน่าหัวเราะเยาะสิ้นดี

ลั่วหลิงเม่ยบัดนี้ราวกับคนตาบอด เชื่อทุกคำหวานที่จ้าวซงหยวนพร่ำบอก โดยเฉพาะเรื่องที่เขาจะแต่งตั้งนางให้เป็นฮูหยินเอกในเร็ววันนี้...

แม้ในใจของหญิงสาวจะเริ่มร้อนรนขึ้นมาบ้าง เพราะนับตั้งแต่วันที่นางยอม ‘พลีกาย’ ให้จ้าวซงหยวน นี่ก็ผ่านมานานหลายเดือนแล้ว แต่เขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะส่งผู้ใหญ่มาสู่ขอนางที่จวนอย่างเป็นทางการเสียที

ทว่าเมื่อถูกเขาหว่านล้อมด้วยคำพูดหวาน ๆ และบทรักอันเร่าร้อนนางก็ลืมความสงสัยทั้งหมดไปจนหมดสิ้น...

‘ข้าชนะแล้ว...ในที่สุดข้าก็ได้ครอบครองทุกสิ่งทุกอย่างที่นังนั่นเคยมีทั้งความรักของท่านพ่อ และบุรุษที่เพียบพร้อมที่สุด นังลั่วเฉียวฮุ่ยมันไม่มีวันที่จะสู้ข้าได้!’ ลั่วหลิงเม่ยมักจะคิดเช่นนี้เสมอเมื่อนึกถึงใบหน้าของน้องสาวต่างสายเลือด

โดยที่ลั่วหลิงเม่ยคงจะไม่รู้เลยว่าชัยชนะที่นางกำลังภาคภูมิใจอยู่นั้นมีลั่วเฉียวฮุ่ยชักจูงอยู่เบื้องหลัง