นางร้ายกลับใจฝันไปเถอะข้าไม่อยากเป็น

ตอนที่ [1]พิสูจน์ตัวเองด้วยความตาย “ข้าสัญญาว่าจะเปลี่ยนแปลงตนเองให้เป็นคนใหม่ จะไม่ทำนิสัยเช่นเดิมอีกแล้วเจ้าค่ะ” ลั่วเฉียวฮุ่ยกล่าวจบก็กวาดสายตามองทุกคนเริ่มตั้งแต่บิดา มารดาเลี้ยง พี่สาวติดมารดาเลี้ยง น้องชายต่างมารดา ก่อนจะดึงสายตากลับมาที่บิดาของตนเองอีกครั้ง ครั้งนี้นางหวังเป็นอย่างยิ่งว่าท่านพ่อจะให้โอกาส เพราะหากว่าท่านพ่อให้โอกาสนาง นั่นหมายความว่านางก็อาจจะมีโอกาสมีครอบครัวที่อบอุ่นเฉกเช่นคนอื่นใช่หรือไม่ ไม่ต้องถูกกีดกันออกมาราวกับคนนอกเช่นนี้ ใช่แล้ว ต้องเป็นเพราะที่ผ่านมานางร้ายกาจมาก จึงทำให้ทุกคนต่างหันหน้าหนีและหมางเมินนางเช่นนี้ ลั่วฉู่หวัง มองบุตรสาวของตนเองราวกับใช้ความคิด บุตรสาวคนนี้แม้ว่าจะทำอันใดล้วนแต่ไม่ถูกใจเขาแทบทั้งสิ้น โดยเฉพาะนิสัยเอาแต่ใจที่แสนร้ายกาจนั่น เขายิ่งไม่ชอบใจ แต่ถึงอย่างไรนางก็ยังคงเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา เมื่อเห็นแววตาที่มุ่งมั่นและดูจะสำนึกผิดอย่างแท้จริงในวันนี้ เขาก็อดที่จะใจอ่อนไม่ได้ “หากเจ้าปรับปรุงตัวเป็นคนดีข้าก็พร้อมจะให้โอกาส”เพียงประโยคสั้น ๆ ประโยคเดียว ก็ราวกับแสงสว่างที่สาดส่องเข้า

ตอนที่ [3]อารามหนิงเหมย เช้าวันรุ่งก็มีขึ้นรถม้าคันเล็กที่ดูเรียบง่ายที่จอดรออยู่ที่หน้าประตูข้างของจวนตระกูลลั่ว บรรยากาศยามเช้าที่ควรจะสดใสกลับดูหม่นหมองและเยียบเย็นไปถนัดตาเฮเลนในร่างของลั่วเฉียวฮุ่ยก้าวขึ้นรถม้าด้วยท่าทีที่สงบนิ่ง หญิงสาวเหลือบมองไปยังระเบียงทางเดินของเรือนใหญ่ที่ซึ่งมีเงาร่างของสามแม่ลูกตัวร้ายยืนส่งสายตาเยาะเย้ยและสะใจมาให้นางอย่างไม่ปิดบัง ทว่านางเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยม่านรถม้าลง‘หัวเราะไปก่อนเถิด อีกไม่นาน พวกเจ้าจะต้องร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหล!’เลี่ยงซูก้าวตามขึ้นมาบนรถม้าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความทุกข์ใจและเป็นห่วงเจ้านายของตนเองจับใจ ทันทีที่รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวออกจากจวน ก็อดไม่ได้ที่จะบ่นอุบอิบออกมา“คุณหนู นายท่านช่างใจร้ายกับท่านยิ่งนัก ทั้งที่คุณหนูเพิ่งจะจมน้ำมาแท้ ๆ ร่างกายยังไม่ทันได้พักฟื้นดี แทนที่จะตามท่านหมอมาตรวจดูอาการแต่กลับลงโทษให้ท่านต้องเดินทางไกลไปยังอารามบนภูเขาเช่นนี้” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ก่อนจะเริ่มซับน้ำตาที่เริ่มไหลรินไม่วายยังระบายความอัดอั้นต่อ“แล้วไหนจะฮูหยินกับคุณหนูใหญ่อีก

ตอนที่ [5]จุดชนวนความสงสัย หลังจากที่ถูกบิดาตัดเบี้ยหวัดและห้ามไม่ให้ร่วมโต๊ะอาหารกับครอบครัว ชีวิตในจวนของลั่วเฉียวฮุ่ยก็ดูเหมือนจะตกต่ำลงถึงขีดสุดในสายตาของทุกคน...ยกเว้นตัวนางเองหญิงสาวไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อนหรือเดือดเนื้อร้อนใจเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นางกลับดูสบายใจและเป็นอิสระมากขึ้นกว่าเดิมเงินเก็บเล็กน้อยที่ลั่วเฉียวฮุ่ยคนเดิมเคยเก็บเอาไว้ ถูกนำออกมาใช้จ่ายอย่างคุ้มค่า นางไม่ได้นำไปซื้อหาอาภรณ์หรูหราหรือเครื่องประดับราคาแพงอีกต่อไป แต่กลับนำไปซื้อวัตถุดิบสดใหม่จากตลาดเพื่อนำมาทำอาหารกินเองในเรือนของนางทักษะการทำอาหารที่ติดตัวมาจากโลกเก่า ทำเอาเลี่ยงซูต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงครั้งแล้วครั้งเล่า“คุณหนู นะ...นี่ท่านไปแอบร่ำเรียนวิชาทำอาหารเหล่านี้มาจากที่ใดกันเจ้าคะ!?” เด็กสาวถามขึ้นขณะที่กำลังซดน้ำแกงไก่ตุ๋นร้อน ๆ ที่ทั้งหอมกรุ่นและรสชาติกลมกล่อมอย่างที่ไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อนในชีวิต“ข้าก็แค่...ลองทำดูเล่น ๆ น่ะ” ลั่วเฉียวฮุ่ยตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ พลางคีบเนื้อปลานึ่งมะนาวชิ้นโตเข้าปาก ‘แค่นี้มันยังแค่ระดับพื้นฐานเท่านั้นแหละน่า’ผู้ใดจะคาดคิดว่าสตรีที่ดูแข็

ตอนที่ [7]คุ้มค่าหรือไม่ หลังจากที่ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะต้องสร้างฐานะของตนเองให้มั่นคงให้ได้ ลั่วเฉียวฮุ่ยก็ไม่รอช้า นางใช้เวลาในวันรุ่งขึ้นเพื่อเตรียมตัวไปยังร้านยงซื่อจินผิ่นทันทีโดยเลือกสวมใส่อาภรณ์ที่ดูเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน ไม่ได้หรูหราจนเกินงาม แต่ก็ไม่ได้ดูซอมซ่อจนน่าดูแคลน การแต่งกายในวันนี้ของนางมีจุดประสงค์เดียว นั่นคือการไป ‘ดูลาดเลา’ หาใช่การไปเจรจาการค้าอย่างเป็นทางการเมื่อเดินทางมาถึงหน้าร้านยงซื่อจินผิ่นพร้อมกับเลี่ยงซู ความโอ่อ่าและหรูหราของร้านก็ทำเอาให้รู้สึกตื่นตะลึงไม่น้อย แม้ว่าลั่วเฉียวฮุ่ยคนเดิมจะเคยมา แต่สำหรับนางที่เป็นคนใหม่นั้นเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก ที่เป็นร้านที่ดูใหญ่โตและตกแต่งอย่างหรูหรางดงามไม่ด้อยงานในวังหลวงที่นางไปวันนั้นเลย นี่เป็นการบ่งบอกถึงฐานะและความร่ำรวยของเจ้าของร้านได้เป็นอย่างดีทว่าลั่วเฉียวฮุ่ยยังไม่ทันจะได้ก้าวเข้าไปในร้าน เสี่ยวเอ้อที่ยืนอยู่หน้าร้านก็รีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับทันที แต่แทนที่เขาจะเชิญนางเข้าร้านกลับกล่าวด้วยความนอบน้อม“ใช่คุณหนูลั่วเฉียวฮุ่ยหรือไม่ขอรับ?”ลั่วเฉียวฮุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

ตอนที่ [9]แหล่งผลิตสินค้าแห่งใหม่ หลังจากที่จับจ่ายซื้อวัตถุดิบจนเต็มรถม้าแล้ว ลั่วเฉียวฮุ่ยก็เดินทางกลับมายังจวนตระกูลลั่วด้วยความรู้สึกที่กระตือรือร้นและเต็มไปด้วยพลัง นางแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้กลับไปเริ่มต้นผลิตสินค้าชุดใหม่ สินค้าที่จะนำพาความร่ำรวยและอิสรภาพมาสู่ชีวิตของนางแต่แล้วหลังจากที่นางแอบนำของเหล่านั้นเข้าประตูด้านข้างก่อนจะนำไปที่เรือนของตนเอง ทันทีที่นางก้าวผ่านประตูเรือนของตนเองเข้ามารอยยิ้มที่เคยสดใสก็พลันแข็งค้างไป...ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของนาง เรียกได้ว่าคือความพินาศย่อยยับ!เพราะข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้นในเรือนถูกรื้อค้นออกมาจนกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น โต๊ะเครื่องแป้งถูกผลักจนล้มคว่ำ เสื้อผ้าที่พับไว้อย่างดีถูกดึงออกมาขยี้จนยับยู่ยี่และที่เลวร้ายที่สุด คือโอ่งดินเผาใบเล็กที่นางใช้เก็บสมุนไพรหายากบางชนิด บัดนี้มันได้แตกละเอียดกลายเป็นเศษดินเผาไปเสียแล้ว!“คุณหนู!!” เลี่ยงซูที่เดินตามเข้ามาทีหลังถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด “นะ...นี่มันเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ ผู้ใดกล้าทำเช่นนี้กัน!”เลี่ยงซูกำลังจะวิ่งออกไปเพื่อตามหาคนมาสอบสวน แต่กลับถูกลั่วเฉียวฮุ่ยยกมือ