บทที่สี่ จับคู่

"ศิษย์ขอคาราวะท่านอาจารย์!!!"ทุกคนในห้องลุกขึ้นยืนทำความเคารพอาจารย์ประจำห้องนี้ที่เพิ่งเดินเข้ามาอย่างพร้อมเพรียงกัน 

"นั่งลงเถอะ"อาจารย์หนุ่มเดินเข้าไปนั่งลงที่โต๊ะหน้าห้องเรียนด้วยท่าทีสงบ เมื่อทุกคนเห็นว่าท่านนั่งลงแล้ว ทุกคนก็นั่งลงกลับเข้าที่ของตนเอง 

ท่านอาจารย์กวาดสายตามองสำรวจศิษย์ทุกคนอย่างละเอียดก่อนจะหันหน้ากลับมาและเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมแต่แผ่ซ่านไปด้วยความอบอุ่นชวนให้อุ่นใจ 

"ข้ามีนามว่าลู่หมิง หนึ่งปีต่อจากนี้พวกเจ้าจะได้อยู่ฝึกกับข้า หากมีสิ่งใดให้ช่วยเหลือก็สามารถมาบอกกับข้าได้เสมอ" 

เมื่อเห็นว่าทุกคนเข้าใจแล้วลู่หมิงก็ยกยิ้มออกมา เด็กที่นี่ทุกคนล้วนมีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ จึงเป็นการง่ายที่จะสามารถกล่าวออกไปตรงๆตามวิถีนักรบได้ 

"ดีล่ะ! วินาทีนี้พวกเจ้าทุกคนจะต้องตั้งใจฝึกบ่มเพาะพลังให้มากขึ้น ทุกปี สำนักจะคัดสรรเลือกผู้มีพรสวรรค์ห้าคนของแต่ละสาขาเข้าไปอยู่ในเขตภายในชั้นต้นของนิกาย"

"โดยเขตภายในชั้นต้นนั้นจะมีทรัพยากรในการบ่มเพาะพลังสูงกว่าเขตภายนอกหลายเท่าตัว"

"จำเอาไว้ หากอยากแข็งแกร่งขึ้นพวกเจ้าจะต้องหมั่นฝึกฝนเพื่อจะได้เป็นหนึ่งในผู้คัดเลือกให้ได้ และถึงแม้จะมีโอกาสทุกปีก็ตาม"

"แต่ว่าทุกปีก็จะมีศิษย์ใหม่ที่อาจจะมีพรสวรรค์มากกว่าพวกเจ้าเดินเข้ามาสู่ประตูนิกาย พวกเจ้าก็ควรคิดเก็บเอาไว้เลยว่าหากไม่ได้เป็นผู้คัดเลือกในปีนี้ ปีหน้าก็อาจจะไม่มีหวัง เพราะเช่นนั้นจงพยายามให้หนักเท่าที่จะหนักได้ เพราะเป้าหมายหากไม่พยายาม ก็จะไม่มีวันได้พบกับความสำเร็จ!" 

"ศิษย์น้อมรับคำสอนขอรับ/เจ้าค่ะ!!!"ศิษย์ทุกคนในห้องเอ่ยออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน 

หลี่ถงถงมองไปยังนอกหน้าต่าง เขตภายในงั้นหรือ ในเนื้อหานิยายได้บอกเอาไว้ว่าภายในเขตภายในของนิกาย ประกอบไปด้วยหอคอยสามชั้นนั่นก็คือชั้นต้น ชั้นกลาง และชั้นสูง 

โดยเขตภายในชั้นต้น จะรวมเหล่าศิษย์ที่มีพรสวรรค์จากสาขาต่างๆ การเรียนการสอนก็จัดว่าดีเยี่ยม และทรัพยากรในการใช้บ่มเพาะพลังเองก็มีเยอะมากเช่นกัน แต่ว่าภายในเขตภายในก็จะมีการคัดเลือกศิษย์เช่นเดิม แต่ว่าน้อยกว่าคัดเลือกรอบแรก เพราะการคัดเลือกของศิษย์ภายในชั้นต้นนั้นจะเลือกผู้ที่แข็งแกร่งยี่สิบอันดับแรกเข้าไปสู่เขตถัดไปเท่านั้น

เพื่อจะให้ได้เข้าสู่พื้นที่เขตภายในชั้นกลางที่มีทรัพยากรที่ดีกว่าเขตภายใน ทั้งยังได้รับการการสอนจากเหล่าอาจารย์ผู้มากไปด้วยฝีมือ ใครที่ได้รับคัดเลือกถือว่าเป็นโชคดียิ่งขึ้นไปแล้ว... 

และสุดท้ายคือเขตภายในชั้นสูง การคัดเลือกศิษย์เข้าไปในเขตนี้จะมีระดับที่ยากขึ้นไปอีก เพราะทางสำนักจะเลือกแค่สามคนเท่านั้นที่จะสามารถเข้าไปภายในเขตภายในชั้นสูงได้ 

เขตภายในชั้นสูงไม่เพียงแค่มีทรัพยากรที่ดีกว่าชั้นต้นและชั้นกลาง เพราะว่าคนที่สามาถผ่านเข้าไปได้ จะสามารถเป็นลูกศิษย์ของหนึ่งในเสาหลักทั้งสามคนของนิกายได้ 

แม้จะเป็นเพียงความฝัน ก็ไม่สามารถเอื้อมมือไปยังจุดนั้นได้... 

หลี่ถงถงเหลือบสายตามองนกคุ่มสีหรือไก่นาตัวอ้วนปุกปุยที่กำลังเดินจิกกินอาหารตามพื้นดินบนลานหญ้ากว้างของสำนัก ขนาดตัวของมันอ้วนฉุ เวลาเดินตัวของมันก็โยกคลอนไปมา

...จับกินได้มั้ยนะ? 

"การฝึกขั้นแรก ข้าจะให้พวกหักท่อนเหล็กให้ได้ ข้าให้เวลาพวกเจ้าหนึ่งสัปดาห์ในการทำให้สำเร็จ มาหยิบเหล็กแท่งคนละหนึ่งตรงนี้" 

ทุกคนลุกขึ้นเดินไปหยิบแท่งเหล็กคนละหนึ่งแท่งที่หน้าชั้นเรียน 

"นี่ของเจ้า"ลู่หมิงยื่นแท่งเหล็กให้กับหลี่ถงถงเองต่างจากคนอื่นที่ต้องหยิบเอง 

แม้หลี่ถงถงจะสงสัย แต่นางก็ยื่นมือไปรับโดยไม่เอ่ยถามสิ่งใด

หลี่ถงถงสำรวจดูแท่งเหล็กในมือ แท่งเหล็กนี้มีขนาดยาวสามสิบเซ็นติเมตร และกว้างสองเซนติเมตร ส่วนน้ำหนักนั้นกลับหนักห้ากิโลกรัม 

ดูเหมือนว่าแท่งเหล็กนี้จะมีพลังลมปราณกดทับอยู่เป็นแน่...หลี่ถงถงเดินกลับเข้าไปนั่งที่ของตนเองพร้อมแท่งเหล็กในมือ

จะให้หักของพรรคนี้ด้วยพลังกายล้วนๆก็คงจะทำไม่ได้ แต่ต้องใช้พลังภายในด้วยงั้นสินะ... 

หลี่ถงถงหลับตาลงทำสมาธิ จดจำวิธีการมาจากที่ได้อ่านจากเนื้อหานิยาย วิธีเข้าไปดูห่วงพลังลมปราณของตัวเองนั้น ต่องทำสมาธิ และทำจิตใจให้ว่างเปล่า เพ่งเล็งหาจุดแสงสว่างของลมปราณของร่างกาย 

นั่นไงเห็นแล้ว! หลี่ถงถงเข้าไปสัมผัสพลังลมปราณสีแดงฉานขนาดใหญ่ที่อยู่ในห้วงวิญญาณ เมื่อมือสัมผัส พลังลมปราณก็แผ่ซ่านหลั่งไหลสู่ร่างกายของหลี่ถงถง 

หลี่ถงถงพยายามควบคุมลมปราณของตัวเองให้คงที่ ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมามองแท่งเหล็กที่อยู่ตรงหน้า 

มือบางเอื้อมไปหยิบแท่งหล็กหนักห้ากิโลขึ้นอย่างสบายๆก่อนจะหันไปมองคนอื่นในห้องว่ามีใครสามารถทำสำเร็จบ้างแล้ว

แต่กลับพบว่ายังไม่มีแม้แต่คนที่ทำให้แท่งแหล็กงอได้เลย... 

ให้ตายสิ ข้าจะลงมือหักแท่งเหล็กนี่ตอนนี้เลยก็ได้แท้ๆ แต่ว่าไม่อยากโดดเด่นเกินหน้าเกินตาของใครนี่สิ...

เอาไว้อีกประมาณสองสามวันก่อนแล้วกัน หลี่ถงถงเอ่ยในใจก่อนจะแสร้งทำเป็นพยายามหักท่อนเหล็กอย่างสุดแรง 

"อึก..."จู่ๆก็มีเสียงกลืนน้ำลายลงคอดังขึ้นข้างหู หลี่ถงถงหันไปมองคนข้างกายก็พบว่าฉีหานฟงสามารถทำให้แท่งเหล็กงอได้แล้วนิดหน่อย 

โอ้! ใช้ได้เลยนะเนี่ย...หลี่ถงถงเอ่ยชื่นชมชายหนุ่มในใจ 

ดูเหมือนฉีหานฟงจะเป็นอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะทั้งหลายงั้นสินะ...

ไม่นานหลังจากนั้นอวี้ซือเหลียงที่นั่งข้างหน้าสุดข้างๆมีหนิงอันนั่งคู่กัน อวี้ซือเหลียงก็สามารถทำให้แท่งเหล็กงอได้อีกคน

สมกับเป็นพระเอก ตบมือๆ...หลี่ถงถงยกมือขึ้นตบเบาๆอวยอวี้ซือเหลียงที่เป็นพระเอกนิยาย ทำให้ฉีหานฟงที่นั่งอยู่ข้างๆเกิดไม่พอใจขึ้นมา 

เขารู้ว่าหลี่ถงถงแอบรักอวี้ซือเหลียง แต่การที่ไปตบมือชื่นชมคนที่ทำได้หลังจากตนมันก็รู้สึกรำคาญอย่างกล่าวไม่ถูก 

จริงสิ หากว่าข้าใช้เรื่องนี้หลอกใช้นางล่ะ? ฉีหานฟงกล่าวในใจก่อนจะยกริมฝีปากขึ้นสูง

"เจ้ารักอวี้ซือเหลียงใช่หรือไม่?" 

หลี่ถงถงหยุดชะงักก่อนจะหันไปมองฉีหานฟงที่นั่งส่งยิ้มให้ตน 

"ข้าไม่ได้รักเขา แต่ว่าข้าแค่ชื่นชมเขาเท่านั้น"หลี่ถงถงเอ่ย 

ฉีหานฟงยิ้มไม่หุบ "ข้าสามารถทำให้เจ้าได้เข้าใกล้ชิดกับอวี้ซือเหลียงได้นะ สนใจหรือไม่?" 

เอาแล้วสินะ บทพูดในนิยาย หลี่ถงถงยกยิ้มขำฉีหานฟงก่อนจะกล่าวออกมา 

"ไม่ล่ะ ข้าไม่ต้องการ หนิงอันนางชอบพอกับอวี้ซือเหลียง ก็อย่างที่เจ้าเห็นข้ากับหนิงอันเป็นสหายกัน ข้ามีหน้าที่เป็นแม่สื่อส่งให้ทั้งสองครองรักกัน"

"..."ฉีหานฟงเงียบ 

หึๆ นี่คือเหตุผลที่ข้ายอมสนิทกับแม่นางเอกหนิงอันนั่น เพราะมันสามารถทำให้คนตรงนี้ไม่อยากผูกมิตรกับข้าอย่างไรล่ะ หลี่ถงถงเอ่ยในใจ 

ฉีหานฟงผ่อนลมหายใจออกเบาๆก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้ง "เจ้ารักอวี้ซือเหลียงมิใช่รึ? เจ้าจะสามารถหลีกทางให้คนอื่นได้คนรักของเจ้าไปหรือ?" 

"หึ!"หลี่ถงถงแค่นหัวเราะ นี่เขายังไม่คิดยอมแพ้งั้นสินะ... 

งั้นก็ดี! แล้วแบบนี้ล่ะเป็นไง!

"เจ้ามองผิดแล้วล่ะฉีหานฟง ข้าไม่ได้หลงรักอวี้ซือเหลียงเลยแม้แต่น้อย ข้าบอกไปแล้วว่าข้าแค่ชื่นชมในตัวของเขา ที่โดดเด่นเหลือผู้ใด ข้ายึดอวี้ซือเหลียงเป็นเหมือนแบบอย่างให้ข้าได้ปฏิบัติเดินตาม ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดหรอกนะ"

"..."ฉีหานฟงเงียบ 

"และก็นะ ข้ายินดีมากเลยล่ะที่จะได้เห็นอวี้ซือเหลียงได้ครองรักกับหนิงอัน หนิงอันนางเป็นคนดี เหมาะกับอวี้ซือเหลียงที่เป็นคนดีเช่นกัน เป็นคู่รักฟ้าประทานเลยใครเล่าจะไม่ยินดีน่ะจริงรึไม่?"หลี่ถงถงเอ่ยต่ออย่างนึกสนุก

เห็นใบหน้าที่ยับยู่ยี่ของฉีหานฟงแล้วรู้สึกบันเทิงใจยิ่งนัก!

​​​​​