บทที่สาม ก้าวแรก

"คุณหนูหลี่...คุณหนูหลี่เจ้าคะ..."แรงสะกิดอันอ่อนโยนจากเรียวมือบางของหนิงอัน ปลุกให้หลี่ถงถงในร่างของนางร้ายในนิยายรู้สึกตัวและค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา 

อา...ช่างเป็นสัมผัสที่อ่อนนุ่มและอ่อนโยนยิ่งนัก...กับผีน่ะสิ!!! หลี่ถงถงหันไปมองคนปลุกด้วยสายตาที่เย็นชาก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงแข็ง 

"มีสิ่งใด?"น้ำเสียงราบเรียบดังขึ้นอย่างนึกรำคาญ 

วันนี้เป็นวันว่างก่อนเข้าเรียนอย่างเป็นทางการ หลี่ถงถงจึงอยากจะนอนพักให้เต็มที่ก่อนจะเข้าไปสู้ 

เพราะว่าการไปร่ำเรียนในครานี้คือเส้นทางความเป็นความตายของนาง! 

"คะ...คือว่า...ข้าออกไปทำอาหารมา...เห็นตั้งแต่ที่ท่านมา ท่านก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย ถ้าไม่รังเกียจ...มา...มากินด้วยกันรึไม่?"หนิงอันเอ่ยถามด้วยท่าทีหวาดๆพลางยกกล่องข้าวขนาดใหญ่ขึ้นมา 

นัยตาสีแดงทับทิมหลุบมองกล่องข้าวขนาดใหญ่นิ่งๆ ทำมาเยอะขนาดนี้คงจะต้องการเอามาให้ทุกคนในห้องนี้กินสินะ?

หลี่ถงถงหันไปมองเตียงของสองสาวที่หายไปไหนไม่ก็อาจรู้ได้ และคาดการณ์เอาไว้ว่าสองคนนั้นคงจะปฏิเสธเป็นแน่

ตอนนี้คงเหลือแค่ข้าคนเดียวนั่นสินะ

...ทำมาเยอะขนาดนี้หากจะให้นางฝืนกินคนเดียวก็กระไรอยู่...หลี่ถงถงเอ่ยในใจ 

หนิงอันที่เห็นว่าอีกฝ่ายเงียบก็รู้สึกใจเสีย

เพราะข้ามันคนชั้นต่ำเลยไม่มีใครอยากผูกมิตรไมตรีด้วยงั้นสินะ ท่านแม่...ดูเหมือนข้าจะไร้สหายเสียแล้ว...หนิงอันเอ่ยในใจอย่างรู้สึกเศร้าหมอง

"เอาสิ" 

"!?"หนิงอันเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างตกใจ 

"หรือเจ้าไม่อยากให้ข้าได้กินแล้ว?"เมื่อเห็นท่าทีของหนิงอัน หลี่ถงถงก็เอ่ยถามอย่างสงสัย 

หนิงอันที่ได้ยินคำถามของหลี่ถงถงก็ส่ายหน้าไปมาอย่างแรงหลายครั้งก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมาอย่างดีใจ 

คุณหนูหลี่...เป็นคนดีต่างจากข่าวลือจริงๆ...หนิงอันเอ่ยในใจ 

เมื่อเห็นใบหน้าที่อ่อนลงของสาวงามตรงหน้า หลี่ถงถงก็เบนสายตาออกห่างจากนาง 

นางคงคิดว่าข้าเป็นคนดีอยู่เป็นแน่ แต่ก็ช่างเถอะ ไม่ได้เสียหายอะไร...หลี่ถงถงคิดในใจ 

"งะ...งั้นข้าจะไปหยิบตะเกียบนะเจ้าคะ..."หนิงอันวางกล่องข้าวลงบนเตียงของหลี่ถงถงก่อนจะหันหลังไปหยิบตะเกียบที่ตนเตรียมเอามายื่นให้หลี่ถงถงด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ก่อนจะชะงักเมื่อนึกขึ้นได้ว่าคนตรงหน้าเป็นชนชั้นสูงอาจจะนึกรังเกียจตนอยู่ก็ได้...

หลี่ถงถงหยิบตะเกียบจากมือบางของหนิงอันอย่างไม่นึกรังเกียจพลางเอ่ยออกมาเมื่อสายตาเบนเห็นโต๊ะหินอ่อนข้างนอกหน้าต่างที่อยู่ตรงสนามหญ้า"ออกไปกินข้างนอกกันเถอะ ข้าอยากนั่งกินใต้ร่มไม้" 

หนิงอันมองตามที่หลี่ถงถงออกไป ก่อนจะพยักหน้าตอบรับอย่างเชื่อฟัง 

"แต่เจ้าลงไปรอข้าก่อนได้เลยนะ ข้าเพิ่งตื่น ต้องไปล้างหน้าล้างตาก่อน"หลี่ถงถงหันไปพูดกับหนิงอันเสียงเรียบ 

"หืม? ระ...เรื่องนั้น... ข้าเตรียมน้ำล้างหน้ามาให้ท่านแล้วเจ้าค่ะ อยู่ตรงนี้เจ้าค่ะ!"หนิงอันหยิบอ่างใบเล็กที่มีน้ำแร่สะอาดที่ถูกตั้งไว้บนโต๊ะข้างๆเตียงของทั้งสองคนมายื่นให้หลี่ถงถง 

คิ้วงามเรียวของหลี่ถงถงขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา 

"เจ้าเตรียมไว้ให้ข้าทำไม? เจ้ามิใช่คนรับใช้ของข้าเสียหน่อย คราวหลังให้ข้าทำเอง เจ้าไม่ต้องมายุ่ง"

หนิงอันเบิกตากว้างมองหลี่ถงถงอย่างตกใจก่อนจะวางอ่างน้ำลงที่เดิม 

"ขออภัยเจ้าค่ะ..." 

"อีกอย่างนะ ที่นี่ไม่ใช่โลกภายนอกที่ข้าจะมีอำนาจเหนือกว่าเจ้า ที่นี่คือสำนักศึกษา ศิษย์ทุกคนล้วนมีฐานะเท่าเทียมกัน เจ้าจะมาเรียกแทนข้าว่าท่านหรือแทนตนเป็นทาสผู้อื่นมันไม่ได้หรอกนะ"หลี่ถงถงเอ่ยจบก็เดินไปล้างหน้าในอ่างที่หนิงอันเตรียมเอาไว้ให้เพื่อรับน้ำใจของนาง 

หนิงอันมองหลี่ถงถง ขอบตาแดงผ่าวน้ำตาคลอเบ้า นี่คือครั้งแรกที่มีคนพูดเช่นนี้กับนาง ช่างเป็นความสุขที่หาใดเปรียบยิ่งนัก... 

เมื่อหลี่ถงถงล้างหน้าเสร็จก็เดินออกจากห้องพร้อมกับหนิงอัน โดยให้หนิงอันถือกล่องข้าว ส่วนตนถือขวดน้ำดื่มสองกระบอกเพราะไม่อยากมือว่าง 

"จะว่าไปคุณหนูหลี่..." 

"เรียกข้าว่าหลี่ถงถงเถอะ และก็ไม่ต้องพูดมีหางเสียงกับข้าก็ได้"หลี่ถงถงเอ่ยออกมาเสียงเรียบ 

"เอ๋!? จะ...จะดีหรือเจ้าคะ...?!"หนิงอันมีท่าทีตกใจและลังเลใจเป็นอย่างมาก

อืม...นางสมกับเป็นนางเอกในนิยายจริงๆ ด้วยท่าทีเช่นนี้ของนางคงจะตกเหล่าบุรุษผู้มากหน้าหลายตาให้ตกหลุมรักนางได้ง่ายๆเป็นแน่...หลี่ถงถงคิดในใจ 

สายตานิ่งเรียบหันไปเห็นหนิงอันมีท่าทีกังวลใจและมีท่าทีเคร่งเครียดก็เบนออกก่อนที่หลี่ถงถงจะเอ่ยออกมาเสียงเรียบ"เลิกกังวลใจไร้สาระเถอะ ข้าบอกให้เรียกได้ก็คือเรียกได้" 

"อา...อื้ม! ขอบคุณนะ...ละ...หลี่...หลี่ถงถง..."หนิงอันเอ่ยอย่างเกร็งๆ ใบหน้างามขึ้นสีแดงฉ่าส่องประกายความน่ารักออกมาจนใครที่เห็นก็ต่างพากันอดกุมอกซ้ายของตนไม่ได้ 

หลี่ถงถงมองแก้มขึ้นสีแดงชมพูของใบหน้างามนิ่งๆก่อนจะเบนหันไปทางอื่นอีกครั้ง...

"เหมือนกระต่ายเลย..."เสียงราบเรียบดังออกมาจากปากของหลี่ถงถงอย่างไม่ได้ตั้งใจ

"หืม?"หนิงอันหันมองหลี่ถงถงอย่างสงสัย 

"..." 

ให้ตายเถอะ... 

วันต่อมา... 

หลี่ถงถงกับหนิงอันเร่งตื่นเช้าไปเข้าเรียน และตามคาด หลี่ถงถงได้นั่งโต๊ะหลังห้อง โดยมีร่างๆหนึ่งนั่งรอข้างๆอยู่แล้ว 

หลี่ถงถงมองคนที่นั่งข้างตนอย่างละเอียด รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลา ตาเฉี่ยวคม นัยตาสีทองที่เป็นเอกลักษณ์ของสายเลือดตระกูลฉี ตระกูลสายเลือดมังกรและผู้ได้รับพรจากมังกรมานานช้านาน ตกทอดมายังรุ่นสู่รุ่น 

ถึงจะหล่อบาดตาบาดใจขนาดไหน แต่ว่าเขาก็เป็นตัวร้ายที่จะสังหารข้าในอนาคต ตอนนี้ก็ควรห่างๆเข้าหน่อยดีกว่า...หลี่ถงถงหันหน้าไปทางอื่นเพื่อเลี่ยงจะสานสัมพันธ์อันดีกับคนข้างกาย 

"เจ้า...ยังใจดีเหมือนเดิมเลยนะหลี่ถงถง"จู่ๆเสียงทุ่มของบุรุษก็ดังขึ้นข้างหูของหลี่ถงถง ใบหน้าหล่อคมคายหันมองสตรีที่นั่งเท้าคางหันหน้าเลี่ยงตนอยู่ ก่อนจะหันไปมองสตรีร่างบางอันเป็นรักเดียวของตนนั่นก็คือหนิงอัน สาวงามผู้เป็นดั่งดวงใจของเขา 

เมื่อวานนี้ฉีหานฟงได้เห็นว่าหลี่ถงถงได้นั่งกินข้าวคุยเล่นกับหนิงอันอย่างสนิทสนม ทั้งๆที่หนิงอันกับนางชนชั้นหาได้ไกล้เคียงกันไม่ 

นั่นก็แสดงให้เห็นว่าหลี่ถงถงนั้นมิได้สนใจฐานะของหนิงอัน ซ้ำยังผูกมิตรไมตรีต่อกันอย่างสนิทสนมไร้ความรังเกียจ 

ข่าวลือที่เล่าขานกันมาว่าหลี่ถงถงนั้นนิสัยแย่จิตใจทรามนั่นหาใช่เรื่องจริงไม่ ฉีหานฟงรู้ดี นางเพียงแค่เป็นคนตรงๆขวานผ่าซากเท่านั้น 

"..."หลี่ถงถงเงียบ 

เหมือนเดิมหรือ? พูดเหมือนรู้จักข้าดีอย่างนั้นแหละ...หลี่ถงถงคิดในใจ 

เมื่อเห็นว่าสตรีที่นั่งข้างกายไม่ตอบกลับมา ฉีหานฟงก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาที่ถูกเมินเฉย ตั้งแต่อดีตแล้วที่หลี่ถงถงมักจะหลบเลี่ยงตนเพราะไม่ชอบหน้ากัน ฉีหานฟงเองก็เช่นกัน 

แต่ว่าแผนการของข้าจำเป็นต้องมีเจ้า หลี่ถงถง...ฉีหานฟงเอ่ยในใจก่อนจะเอ่ยชวนอีกฝ่ายคุยอีกครั้ง 

"ใครๆต่างก็บอกว่าเจ้ามันชั่วร้าย เป็นอันธพาลก่อเรื่องไปทั่ว แต่ว่าข้าคิดต่างนะ เจ้าออกจะเป็นคนดีมีน้ำใจต่อผู้อื่น..." 

"หุบปากหน่อยมิได้รึไง?"หลี่ถงถงเอ่ยออกมาอย่างรำคาญ 

ฉีหานฟงหุบยิ้มลงและมองหลี่ถงถงอย่างหงุดหงิดแต่ก็ยังที่จะเอ่ยออกไปเพื่อผูกสัมพันธไมตรี 

"เจ้าเป็นคนดีนะ ข้าเองก็รู้ว่าเจ้า..." 

"ข้าบอกว่าให้หุบปากไง แค่นี้มองไม่รู้รึว่าข้าไม่อยากคุยกับเจ้า"หลี่ถงถงเอ่ยขัดคำของฉีหานฟงอย่างรู่สึกรำคาญ 

นี่คือก้าวแรก หากทำให้ฉีหานฟงไม่สามารถพูดคุยกับข้าได้อย่างสนิทสนม และหากข้าแสดงท่าทีเกลียดชังต่อเขา เขาก็จะไม่สามารถดึงข้าให้ไปอยู่ในแผนการของเขาได้...หลี่ถงถงเอ่ยในใจพลางเหลือบมองฉีหานฟงที่มีใบหน้ามืดครึ้มขึ้น 

เป็นไปได้ดี...