นางร้ายคนนี้ขอเป็นตัวประกอบ

หลี่ถงถงในร่างของนางร้ายในนิยายนอนซบลงกับเตียงนุ่ม น้ำตาไหลรื้นลงเปื้อนผ้าปูที่นอนอย่างหมดอาลัยตายอยาก ทั้งๆที่พยายามตอบเลี่ยงข้อถูกไปขนาดนั้นแล้วแท้ๆ มันยากกว่าหาข้อถูกเสียอีก แล้วเหตุใดข้าจึงได้เข้าไปอยู่ในสาขาเฮ็งซวยนั้นได้!?หรือว่าคะแนนยี่สิบต่อร้อยมันยังเยอะเกินไป? รู้เช่นนั้นข้าสู้ตอบเหลือแค่สามคะแนนในร้อยคะแนนเต็มซะดีกว่า "ฮือ...ไม่อยากไปเรียนเลย มาต่างโลกไม่เห็นจะสนุกเหมือนที่คิดไว้เลย!"หลี่ถงถงเอ่ยคร่ำครวญออกมาอย่าเศร้าใจ ...แต่ในเมื่อเรื่องมันเดินมาเป็นแบบนี้แล้วก็คงจะต้องไปต่องั้นสินะ? คงต้องวางแผนใหม่แล้ว...ก๊อกก๊อกก๊อก... จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ร่างบางลุกขึ้นนั่งจัดชุดในเข้าที่ก่อนจะเอ่ยอนุญาตให้คนเข้ามา สตรีในชุดสาวใช้สีชมพูอ่อนเดินเข้ามาภายในห้อง ในมือถือถาดอาหารสุดหรูเพื่อเอามาให้คุณหนูที่นั่งมองตนนิ่งๆจากเตียงนอน "คะ.คุณหนู...ข้า...ได้จับเตรียมสิ่งของให้ท่านเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ...หะ.ให้ข้านำไปจัดที่หอพักในสำนักให้เลยหรือไม่เจ้าคะ?"ร่างบางวางอาหารเสร็จก็เดินเข้าไปพูดกับคนเป็นนายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา หลี่ถงถงมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างละเอียด ดูเหมือนว่านาง

"ศิษย์ขอคาราวะท่านอาจารย์!!!"ทุกคนในห้องลุกขึ้นยืนทำความเคารพอาจารย์ประจำห้องนี้ที่เพิ่งเดินเข้ามาอย่างพร้อมเพรียงกัน "นั่งลงเถอะ"อาจารย์หนุ่มเดินเข้าไปนั่งลงที่โต๊ะหน้าห้องเรียนด้วยท่าทีสงบ เมื่อทุกคนเห็นว่าท่านนั่งลงแล้ว ทุกคนก็นั่งลงกลับเข้าที่ของตนเอง ท่านอาจารย์กวาดสายตามองสำรวจศิษย์ทุกคนอย่างละเอียดก่อนจะหันหน้ากลับมาและเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมแต่แผ่ซ่านไปด้วยความอบอุ่นชวนให้อุ่นใจ "ข้ามีนามว่าลู่หมิง หนึ่งปีต่อจากนี้พวกเจ้าจะได้อยู่ฝึกกับข้า หากมีสิ่งใดให้ช่วยเหลือก็สามารถมาบอกกับข้าได้เสมอ" เมื่อเห็นว่าทุกคนเข้าใจแล้วลู่หมิงก็ยกยิ้มออกมา เด็กที่นี่ทุกคนล้วนมีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ จึงเป็นการง่ายที่จะสามารถกล่าวออกไปตรงๆตามวิถีนักรบได้ "ดีล่ะ! วินาทีนี้พวกเจ้าทุกคนจะต้องตั้งใจฝึกบ่มเพาะพลังให้มากขึ้น ทุกปี สำนักจะคัดสรรเลือกผู้มีพรสวรรค์ห้าคนของแต่ละสาขาเข้าไปอยู่ในเขตภายในชั้นต้นของนิกาย""โดยเขตภายในชั้นต้นนั้นจะมีทรัพยากรในการบ่มเพาะพลังสูงกว่าเขตภายนอกหลายเท่าตัว""จำเอาไว้ หากอยากแข็งแกร่งขึ้นพวกเจ้าจะต้องหมั่นฝึกฝนเพื่อจะได้เป็นหนึ่งในผู้คัดเลือกให้ได้ และถึ

เมื่อตกลงรวมกลุ่มกันเสร็จ ทั้งห้าก็แยกย้ายกันไปเตรียมของเพื่อใช้ในการเดินทางทำภารกิจ หลี่ถงถงได้อาสาเป็นคนทำเรื่องยื่นขอทำภารกิจเพราะมีเรื่องอยากจะพูดคุยกับคนผู้หนึ่งด้วย "...เจ้า?" "ยินดีที่ได้พบนะ..." หลี่ถงถงเอ่ยกับคนที่นั่งหันหน้ามามองตนอย่างตกใจ หลายชั่วยามผ่านไป... ถึงเวลาเดินทางออกทำภารกิจ หลี่ถงถงกับหนิงอันเดินมาจุดนัดรวมตัวกัน ที่นั่นมีอวี้ซือเหลียงยืนรออยู่ก่อนแล้ว ด้านข้างมีฉีหานฟงที่ยืนหน้านิ่งมองไปรอบๆ "ฟางซูล่ะ?"หลี่ถงถงเอ่ยถามทั้งสองคนทันทีที่มาถึง สายตาเหลือบมองหาคนกะล่อนที่ไม่ได้อยู่ด้วย "คงกำลังมา"อวี้ซือเหลียงตอบพลางหันมองไปที่หนิงอันที่ยืนหลบอยู่หลังของหลี่ถงถง อา...ก็นางเป็นผู้หญิงนี่นะ(...) "รออีกสักครู่แล้วกัน"หลี่ถงถงพาหนิงอันไปนั่งตรงม้านั่งข้างๆ อวี้ซือเหลียงหันไปเห็นว่าข้างที่นั่งของหนิงอันว่างตนก็รีบไปนั่งทันที "!?"หนิงอันมีท่าทีเขินอายหนักกว่าเดิม พวงแก้มนวลขึ้นสีแดงก่ำมือบางทั้งสองจับแขนของหลี่ถงถงแน่น เฮ้อ...ทำไมผู้หญิงต้องเขินเวลาอยู่ใกล้คนที่ชอบแบบนี้กันด้วยนะ "หลี่ถงถง..." "หืม?"หลี่ถงถงเงยหน้าขึ้นมองฉีหานฟงที่เมื่อครู่เอ่ยเรียกตน "คือว

"เจ้าไหวมั้ย!?"หลี่ถงถงหันไปถามกับฉีหานฟงที่กำลังถูกงูอสรพิษสีมรกตจำนวนหนึ่งไล่ต้อน "อึก!!!!"ชายหนุ่มกัดฟันแน่น เพราะตอนนี้ไม่อาจที่จะต่อต้านการโจมตีของงูอสรพิษสีมรกตได้อีกแล้ว ฉึก!!! งูอสรพิษสีมรกตตัวหนึ่งใช้เกล็ดของมันเป็นอาวุธขนาดเล็กและได้คว้างเกล็ดนั้นใส่ที่ท้องของฉีหานฟงโดยที่ฉีหานฟงไม่สามารถหลบการโจมตีนั่นได้ เลือดไหลออกจากบาดแผลของชายหนุ่มเป็นจำนวนมาก แรงการโจมตีนั้นทำให้ฉีหานฟงไม่อาจที่จะพยุงตัวให้ลุกขึ้นมาได้อีกแล้วเหล่างูอสรพิษสีมรกตเมื่อเห็นว่าฉีหานฟงล้มลงแล้ว มันก็ได้รีบพุ่งเข้าไปจะโจมตีเขาทันทีเมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนั้น หลี่ถงถงก็กระโดดเข้าไปขวางรับการโจมตีแทนฉีหานฟงที่พลาดพลั่ง หยาดเหงื่อไหลลงผสมกับเลือดสีแดงเปื้อนใบหน้างามแต่กลับไม่มีเวลาเช็ดออก เคร้ง!!! เสียงดาบกระทบกับหางเกล็ดสีมรกตที่งูอสรพิษสีมรกตฟาดเข้ามาโจมตี โชคดีที่พลังของดาบของหลี่ถงถงนั้นสามารถต่อต้านเอาไว้ได้ "เจ้ามีหินเคลื่อนย้ายมิติหรือไม่!?"หลี่ถงถงเอ่ยถามฉีหานฟงเสียงดังสองมือกุมดาบกวัดแกว่งป้องกันการโจมตีของเหล่าสัตว์อสูรอย่างรวดเร็ว ฉีหานฟงมีท่าทีลังเลครู่หนึ่งก่อนตะพยักหน้าเบาๆ นั่นเลยทำใ

เมื่อข้ามแม่น้ำมาได้หลี่ถงถงก็ค่อยๆวางร่างของฉีหานฟงลงพื้นช้าๆก่อนจะพยุงพาเดินตามเดิม "เจ้าตัวหนักชะมัด"หลี่ถงถงบ่นออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ น้ำหนักของฉีหานฟงประมาณหกสิบกิโลกรัมกว่าๆได้ โชคดีที่หลี่ถงถงมักจะออกกำลังกายอยู่บ่อยๆจึงสามารถยกร่างของฉีหานฟงได้อย่างสบายๆ(?) แต่ว่าก็อดที่จะบ่นออกมาไม่ได้อยู่ดี ที่อยู่ๆวันนี้ก็ได้ปกป้องซ้ำยังอุ้มผู้ชายตัวโตอีก "ข้าไม่มีอะไรให้อับอายอีกแล้ว..."ฉีหานฟงเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบาไร้จิตวิญญาณ ในใจสาบานว่านี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่จะยอมเสียเกียรติให้สตรีอุ้มเช่นนี้ หลี่ถงถงรีบพาฉีหานฟงออกจากป่าอย่างรวดเร็วเพราะอยากกลับไปพักผ่อนเต็มทนแล้ว ตรงข้างนอกจุดที่หลี่ถงถงได้บอกให้ทั้งสามคนล่วงหน้ามารอก่อน มีร่างของทั้งสามคนยืนรออยู่แล้ว "ถงถง!!!"หนิงอันรีบวิ่งเข้ามาหาหลี่ถงถงทันทีที่เห็น สายตาเรียบนิ่งของหลี่ถงถงมองเห็นคราบน้ำตาตรงแก้มนวลของหนิงอันก่อนจะหันไปมองทางอื่น ดูเหมือนว่านางจะร้องไห้อยู่นานเลยสินะ... "พวกเจ้าไม่มีใครได้รับบาดเจ็บนะ"หลี่ถงถงเอ่ยถามหนิงอันพลางเหลือบมองฟางซูและอวี้ซือเหลียงที่เดินเข้ามาหา "ไม่มี...แต่ว่าเป็นพวกเจ้าต่างหากที่ไ