บทที่ห้า รวมกลุ่ม

ในนิกายเป่ยซาน เงินที่ใช้จะเป็นแกนพลังในการแลกเปลี่ยน โดยที่ทองหรือเงินจากโลกภายนอกนั้นใช้กับที่นี่ไม่ได้ เพราะที่นี่ใช้แกนพลังในการแลกเปลี่ยนเท่านั้น เพื่อความเท่าเทียมกันของศิษย์ในนิกาย และแกนพลังนั้นยังสามารถใช้ในการบ่มเพาะพลังได้อีกด้วย 

วันนี้หลี่ถงถงจึงได้ไปที่กระดานภารกิจเพื่อจะหางานทำเงินมาใช้บ่มเพาะพลังและใช้แลกเปลี่ยนของอื่นๆที่จำเป็นต้องใช้ 

แต่ว่าภารกิจง่ายๆกลับถูกเหล่าศิษย์ใหม่เก็บเรียบไปหมดแล้ว เหลือแต่ภารกิจยากๆที่ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยง 

ชีวิตก็มีแค่ครั้งเดียว ใครมันจะไปกล้าเสี่ยงกัน? 

"เฮ้อ...มีแต่ภารกิจยากๆเลย..."หนิงอันเอ่ยออกมาอย่างเศร้าใจ 

หนิงอันเองก็ออกมาพร้อมกับหลี่ถงถง และก็ความสัมพันธ์ของทั้งสองนั้นเริ่มจะใกล้ชิดกันมากขึ้นแล้ว 

"เอาภารกิจนี้ดีรึไม่?"หลี่ถงถงชี้ไปที่ป้ายภารกิจหนึ่ง หนิงอันหันไปอ่านทันที 

"เก็บดอกเบญจมาศทองหรือ? แต่มันอันตรายนะถงถง ที่นั่นมีสัตว์อสูรที่มีพลังแข็งแกร่งเยอะมาก" 

หลี่ถงถงคิดตาม ลำพังแค่ข้าตัวคนเดียวมันก็ทำได้สะดวกอยู่หรอกนะ แต่ว่าหนิงอันนางคงจะอยากไปด้วยแน่ๆ...

"เอาเช่นนี้ เรามาหาสมาชิกเพิ่มดีหรือไม่? สักสองสามคน รวมกลุ่มกันไว้ก็ได้มิใช่หรือ?"หลี่ถงถงออกความเห็น 

หนิงอันพยักหน้าเห็นด้วย แต่ในตอนนั้นเองก็มีบุรุษผู้หนึ่งเดินเข้ามาทักทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มร่าเริง 

ผมสีบลอนด์ทอง นัยตาสีเขียวมรกตบ่งบอกว่าคนตรงหน้ามาจากเชื้อสายตระกูลฟางเป็นแน่ และคนคนนี้ถ้าจำไม่ผิด...

คงจะเป็นหนึ่งในสามเสาหลักของนิกายในอนาคต 'ฟางซู'งั้นสินะ...หลี่ถงถงคิดในใจ 

"ยินดีที่ได้พบนะสาวๆ ข้ามีนามว่าฟางซู! เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าพวกเจ้าจะตั้งกลุ่มไปทำภารกิจ ไม่ทราบว่าข้าขอเข้าร่วมด้วยได้หรือไม่?"ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งกล่าวพลางหันไปขยิบตาให้หนิงอันเพื่อโปรยเสน่ห์ 

ช่างแพรวพราวไม่ผิดจากเนื้อหานิยายเลย...หลี่ถงถงเอ่ยในใจ 

"นี่ถงถง...เจ้าคิดว่าอย่างไร? รับเขาเข้าร่วมด้วยดีหรือไม่?"หนิงอันหันมากระซิบถามหลี่ถงถงพลางมองไปที่ฟางซูอย่างเกร็งๆ 

หลี่ถงถงมองฟางซูอย่างละเอียด ถึงเขาจะติดเล่น ดูตลกเฮฮา และดูขาดความจริงจังกับชีวิต แต่เขาก็มีฝีมือซ่อนเร้นอยู่มาก อีกทั้งเขาก็กำลังปกปิดพลังและตัวตนที่แท้จริงของตนอยู่... 

น่าสนใจแฮะ 

"ได้สิ... ข้าหลี่ถงถงเจ้าคงเคยได้ยินชื่อเสียงของข้ามาบ้างแล้ว"หลี่ถงถงตอบตกลงพลางกล่าวแนะนำตัวเองกลับ 

ฟางซูมองหลี่ถงถงอย่างวิเคราะห์ครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนท่าทีแสร้งทำเป็นคนร่าเริง

"ยินดีที่ได้รู้จัก! ชื่อเสียงของเจ้าไม่ใช่เล่นๆจริงๆนั่นล่ะฮ่าๆๆ! ส่วนแม่นางคนนี้...คงจะเป็นแม่นางหนิงผู้งดงามอันดับหนึ่งของเหล่าศิษย์รุ่นใหม่งั้นสินะ"ฟางซูหันไปเอ่ยทักทายหนิงอันพลางหยอดวาจาแสนหวานให้นาง

หนิงอันถอยห่างจากฟางซูอย่างหวาดระแวงพลางเอ่ยตอบรับ"อื้ม...ข้าหนิงอัน ยินดีที่ได้รู้จักนะ"

"ทีนี้ก็เหลืออีกสองคนงั้นสินะ เจ้าพอจะมีคนแนะนำรึไม่คุณชายฟาง?"หลี่ถงถงหันไปถามฟางซูอย่างสุภาพ 

ฟางซูคิ้วกระตุกก่อนจะเอ่ยออกมากลบเกลื่อนอาการประหม่า"แหม...แม่นางหลี่! เจ้าก็สุภาพกับข้าเกินไป เรียกข้าว่าฟางซูเถอะ" 

นางรู้งั้นสินะว่าข้ามาจากตระกูลฟางที่หายสิ้นไปแล้ว เป็นไปได้อย่างไร...จะประมาทไม่ได้...ฟางซูเอ่ยในใจพลางมองไปที่หลี่ถงถงอย่างระมัดระวัง 

"ได้สิ เจ้าก็เรียกข้าว่าหลี่ถงถงเถอะ"หลี่ถงถงแสยะยิ้มออกมาอย่างสงบ 

"ส่วนข้า เจ้าเรียกว่าหนิงอันได้เลยนะฟางซู"หนิงอันเอ่ยต่อจากหลี่ถงถง 

"โอ้! ขอบคุณยิ่งนักหนิงอัน! แล้วก็...ข้าไม่มีคนแนะนำหรอกนะเพราะตั้งแต่เข้าเรียนมาข้าก็ไม่มีคนคบเลย..." 

"ข้าขอเข้าร่วมด้วยได้หรือไม่?"อวี้ซือเหลียงเดินเข้ามาหาทั้งสามพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม 

หืม? อวี้ซือเหลียงด้วยหรือ? งั้นก็ดีเลย...หลี่ถงถงเอ่ยในใจพลางมองไปที่หนิงอันที่หันหน้าไปมองอวี้ซือเหลียงด้วยท่าทีเอียงอาย 

"..."เอิ่ม...ก็นางเป็นผู้หญิงนี่นะ...(เจ้าก็เป็นผู้หญิงเฟ้ย!) 

"ถะ...ถงถง..."หนิงอันกอดแขนของหลี่ถงถงพลางเอียงหน้ามองอวี้ซือเหลียง ท่าทางของนางทำให้คนแถวนั้นรับดาเมจไม่ไหวจนต้องทรุดตัวลงกุมหัวใจของตนแน่น 

หลี่ถงถงถอนหายใจก่อนจะหันไปกล่าวกับอวี้ซือเหลียงเสียงเรียบ"ในเมื่อหนิงอันต้องการเช่นนั้นข้าก็ขอรับท่านเข้าร่วมกลุ่มด้วย ท่านคงจะรู้จักข้าอยู่แล้ว เรียกข้าว่าหลี่ถงถงเจ้าคะ" 

"ขอบคุณนะหลี่ถงถง เจ้าเองก็ไม่ต้องสุภาพกับข้าหรอกนะ เรียกข้าว่าอวี้ซือเหลียงได้เลย"อวี้ซือเหลียงเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มๆ 

"อืม...งั้นเราก็ตั้งกลุ่มเพียงแค่นี้แล้ว..." 

"ช้าก่อน! ข้าขอร่วมด้วย!"จู่ๆฉีหานฟงก็เดินเข้ามาขอเข้าร่วมด้วยอีกคน 

หลี่ถงถงมองไปที่ชายหนุ่มด้วยสายตาเย็นชา ถ้ามีฉีหานฟงเข้าร่วมด้วยเรื่องคงได้วุ่นวายมากเป็นแน่... 

แต่ว่าจู่ๆก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของหลี่ถงถงทำให้หลี่ถงถงเผลอแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาครู่หนึ่งก่อนจะหุบหายไปอย่างรวดเร็ว

"หนิงอัน...เจ้าคิดว่าอย่างไร ให้เขาเข้าร่วมด้วยดีรึไม่?"หลี่ถงถงหันไปถามคนกอดแขนของตนเสียงเบา 

"เอ่อ...ข้า..."หนิงอันหันไปมองฉีหานฟงอย่างนึกลังเล ท่าทีเช่นนั้นของนางทำให้ฉีหานฟงรู้สึกใจเสียเป็นอย่างมาก 

หลี่ถงถงยกมือขึ้นปิดปากที่กลั่นรอบยิ้มของตนเอาไว้ ฟางซูที่รู้ทันหลี่ถงถงก็แอบหันหน้าไปหัวเราะออกมาเบาๆอย่างตลกขบขัน 

"ดะ...ได้สิฉีหานฟง เจ้าจะเข้าร่วมด้วยก็ได้"ในที่สุดหนิงอันที่ลังเลใจอยู่นานก็เอ่ยตอบรับ ทำเอาฉีหานฟงยิ้มร่าขึ้นมาทันที 

"จริงหรือ!? ขอบคุณนะหนิงอัน!"ฉีหานฟงเอ่ยออกมาอย่างดีใจ

ท่าทีเช่นนั้นของฉีหานฟงทำให้หลี่ถงถงขำออกมาเบาๆอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ ส่วนฟางซูก็ระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างปิดไว้ไม่มิด ทำเอาทั้งสองคนโดนฉีหานฟงมองค้อนตาเขียวปัดเลยทีเดียว 

น่าตลกยิ่งนักให้ตายสิ ฮ่าๆๆๆ! หลี่ถงถงกล่าวในใจ