Oops! มีมาเฟียในบ้านหนู

— In The Alley Bookstore —

ร้านหนังสือในตรอก

ชุดเดรสกระโปรงยาวสไตล์กอธิคแบบประยุกต์ถูกสวมใส่อยู่บนเรือนร่างของสาวสวยหน้าหวานวัยยี่สิบสามปีนามว่า ‘ข้าวหอม’ กระโปรงพลิ้วไหวสะบัดไปตามแรงการก้าวเดินช้า ๆ แบบไม่เร่งรีบ มือเรียวถือถุงพลาสติกที่ด้านในมีน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋ถูกทอดสดใหม่เอาไว้ พลันแขนก็แกว่งมันเบา ๆ เพื่อมุ่งหน้ากลับไปยังร้านหนังสือสุดวินเทจธุรกิจส่วนตัวของเธอที่อยู่ห่างจากถนนหลักไปไม่ไกลมากนัก ข้าวหอมเดินไปตามตรอกทางเดินที่กว้างเพียงแค่ไม่กี่เมตรทำให้ในซอยนี้รถยนต์ไม่สามารถสวนทางผ่านกันได้ ดวงตาสีน้ำตาลคาราเมลมองบ้านเรือนรอบ ๆ ที่เธอคุ้นชินและเห็นมาตั้งแต่เด็ก ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ตรงกลางสามแยกพลางมองตรงไปที่ร้านหนังสือวินเทจโทนขาวเขียวแทรกกับชั้นหนังสือสีน้ำตาลขนาดใหญ่ ตั้งเด่นอยู่ตรงกลางทางที่เป็นหัวมุมถนนพอดี แล้วเหลือบสายตามองโกดังขนาดใหญ่ด้านหลังที่ติดอยู่กับหลังบ้านของเธออย่างเลี่ยงไม่ได้…

มือบางไขประตูที่ล็อกเอาไว้ตอนออกไปซื้อของก่อนจะดันประตูไม้ติดกระจกเปิดเข้าไปในร้านแบบไม่ลังเลพร้อมกับวางของที่ซื้อมาลงบนโต๊ะหรือเคาน์เตอร์ทำงานของเธอ สาวร่างเล็กเดินไปเปิดไฟสีเหลืองนวลจนสว่างทั่วร้านเพื่อเป็นการบอกว่าร้านของเธอพร้อมเปิดให้บริการแล้วในวันนี้ ข้าวหอมเดินกลับมาหย่อนตัวลงนั่งประจำตำแหน่งแล้วกดเปิดจอคอมพิวเตอร์เพื่อเข้าเช็กในระบบว่ามีใครสั่งซื้อหรือเช่าหนังสือผ่านทางระบบออนไลน์ของเธอหรือเปล่า

แม้จะนั่งทำงานไปด้วยแต่มือทั้งสองก็คอยสลับเทน้ำเต้าหู้ใส่แก้วและหยิบปาท่องโก๋ตัวอ้วนเข้าปากไปพลาง ๆ เพื่อไม่ให้เสียเวลา ถึงแม้ยุคสมัยจะเปลี่ยนไปเพราะคนหันมาอ่านหนังสือแบบออนไลน์กันมากขึ้น แต่ร้านของเธอที่อยู่มาเนิ่นนานตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่ก็ยังได้รับความนิยมและถือเป็นร้านดังร้านหนึ่งทั้งในย่านนี้และในโลกอินเทอร์เน็ต ทำให้ธุรกิจนี้สามารถสร้างรายได้ต่อเดือนให้กับสาวสวยที่ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวได้อย่างสบาย ๆ

เสียงปลายนิ้วกระทบกับแป้นพิมพ์ดังเป็นระยะ ดวงตากลมสวยตั้งหน้าตั้งตาอ่านรายชื่อหนังสือที่ถูกสั่งเข้ามาผ่านระบบร้านของเธอ เพื่อจะได้ทำลิสต์ก่อนจะพรินต์ออกมาแล้วจัดเตรียมหนังสือให้ทันก่อนที่พนักงานขนส่งจะเข้ามารับมันไปส่งให้กับผู้อ่านหลักพันคนที่เข้ามาเยี่ยมชมเว็บไซต์ในแต่ละวัน

ข้าวหอมลุกขึ้นยืนไปหยิบหนังสือตามชั้นวางภายในร้านของตัวเอง นิ้วเรียวไล่กรีดไปยังหมวดหมู่ต่าง ๆ ที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ไม่นานนักอ้อมแขนเรียวก็ได้หนังสือชุดแรกกลับมาเป็นสิบเล่ม กิจวัตรประจำวันของสาวเจ้าของร้านก็ไม่ได้มีอะไรวุ่นวายมากนัก เนื่องด้วยระแวกบ้านของเธอที่ห้อมล้อมไปด้วยบ้านเรือนของผู้คนไม่ใช่สถานบันเทิงหรือแหล่งศูนย์การค้าใจกลางเมือง เลยมีเพียงผู้คนที่อาศัยอยู่ระแวกนี้เดินผ่านไปผ่านมาบริเวณร้านอยู่บ้าง แต่จะไม่ได้พลุกพล่านเหมือนพื้นที่อื่น ๆ เลยค่อนข้างเงียบสงบและปลอดภัย…

แม้ในตอนแรกที่เธอเรียนจบแล้วต้องมารับช่วงดูแลร้านต่อจากผู้เป็นพ่อที่เพิ่งเสียชีวิตด้วยโรคร้ายไม่นาน จะทำให้หญิงสาวรู้สึกเหงาและไม่คุ้นชินอยู่บ้างที่ต้องจัดการและรับผิดชอบทุกอย่างเพียงคนเดียว แต่เธอก็สามารถต่อยอดและดูแลร้านรวมไปถึงทำการตลาดได้เป็นอย่างดี จนกลายเป็นร้านหนังสือในตรอกที่คนต่างก็พูดถึงว่าเป็นร้านลับที่มีหนังสือหลากหลายประเภทครบจบในที่เดียว

19:00น.

ร่างแบบบางบิดหัวไปทางซ้ายทีทางขวาทีแก้อาการเมื่อยก่อนจะยืดเหยียดแขนคลายความเมื่อยล้า หลังจากที่เธอนั่งอยู่กับเก้าอี้และจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์มาเป็นระยะเวลานานตั้งแต่ช่วงเช้าของวัน ข้าวหอมกดปุ่มปิดหน้าจอให้ดับลงพร้อมกับหยัดตัวลุกขึ้นยืนแล้วหยิบเอารีโมททีวีมากดปิดหน้าจอดิจิตอลที่ถูกแขวนไว้เหนือหัวให้มืดสนิทลงเช่นกัน ขาเรียวก้าวออกมาจากเคาน์เตอร์เพื่อจะเดินไปที่ประตูร้านเตรียมปิดร้านในเวลาช่วงหัวค่ำอย่างที่เธอทำมันเป็นจำในทุก ๆ วันมาหลายปี

พรวด!!!

“มีที่ให้ซ่อนไหม!”

เสียงของผู้ชายที่เพิ่งโผล่พรวดดันประตูเข้ามาจนเกือบกระแทกใบหน้าของหญิงสาวเจ้าของร้านถามขึ้นแบบห้วน ๆ ติดตะคอก ใบหน้าสวยมองชายร่างสูงใส่สูทตรงหน้าที่ใบหน้าหล่อ ๆ ของเขามีรอยฟกช้ำกับตรงมุมปากที่มีเลือดซิบออกมาด้วยท่าทีลังเลและกำลังประเมินสถานการณ์ตรงหน้าของตัวเองอยู่

“…”

“ฉันถามว่ามีที่ให้ซ่อนไหม”

ชายคนเดิมยังคงกดเสียงถามย้ำพลางใช้สายตาคมของเขามองสบกับนัยน์ตาหวานอย่างรอคำตอบ

“เป็นโจรหรอ ฉันไม่ช่วยเหลือคนผิด” ข้าวหอมพูดกับผู้ชายตรงหน้าแต่ก็พยายามระวังตัวและจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเขา

“…ฉันโดนทำร้าย และอีกไม่นานไอ้คนที่ทำมันก็น่าจะมาที่ร้านเธอ ซึ่งถ้ามันเห็นฉันร้านเธอก็จะพัง”

ชายหนุ่มกรอกตาไปมาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้ม ๆ อธิบายออกมาด้วยท่าทางไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไหร่

“…แปปนึง”

สาวเจ้าของร้านสังเกตเห็นต้นแขนของผู้ชายแปลกหน้ามีรอยถูกกรีดจากของมีคมจนเสื้อสูทของเขาขาดวิ่นเห็นรอยเลือดที่ซึมออกมา เธอเลยตัดสินใจเดินไปเปิดลิ้นชักตรงเคาน์เตอร์หยิบเอากุญแจดอกเล็กติดมือมาด้วยแล้วเดินไปที่ชั้นหนังสือมุมหนึ่งของร้านที่มีกล่องดนตรีสีครีมชมพูสไตล์เจ้าหญิงวางอยู่ นิ้วเรียวแหย่กุญแจเข้าไปเพื่อไขเปิดกล่องดนตรีให้อ้าออก และทันทีที่ตัวล็อกถูกปลดคลายออกจากกันชั้นหนังสือก็ค่อย ๆ เลื่อนสไลด์หลบไปด้านข้างทำให้เห็นห้องลับของร้านหนังสือวินเทจที่ถูกซ่อนเอาไว้ด้านหลังชั้นวางหนังสือนั้น

“เข้าไปสิ จะได้ปิด” เสียงหวานหันกลับมาบอกกับผู้ชายหน้าไม่คุ้นให้รีบเดินเข้าไป

“…”

ชายหนุ่มรูปร่างดีไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เขาเพียงมองสังเกตภายในห้องที่มืดสลัวเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปด้านในตามคำบอกของผู้หญิงที่ใส่ชุดเดรสกระโปรง

“นายเลื่อนปิดประตูจากด้านในได้เลย”

ปากอวบอิ่มเอ่ยบอกชายแปลกหน้าอีกครั้งซึ่งเขาก็ทำตามอย่างว่าง่าย เธอมองสบกับนัยน์ตาคมและรอให้ชั้นหนังสือเคลื่อนตัวกลับมาอยู่ในที่ของมันตามเดิม

พรวด!!!

ร่างเล็กหันกลับไปมองตรงประตูตามเสียงที่ดังขึ้น ก่อนจะเห็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ไม่ต่างจากคนก่อนหน้าพุ่งพรวดเข้ามาในร้านของเธอด้วยท่าทางหอบเหนื่อยและอาการของคนกำลังหัวเสียในเวลาเดียว…