Oops! มีมาเฟียในบ้านหนู

“…”“…”นัยน์ตาสวยจ้องมองผู้ชายแปลกหน้าอีกคนที่เพิ่งพุ่งพรวดเข้ามาในร้านของเธอด้วยท่าทางเหนื่อยหอบอย่างคนเพิ่งวิ่งมา ชายหนุ่มตรงหน้าที่มีรูปร่างสูงใหญ่ไม่ต่างจากอีกคนที่หลบอยู่ในห้องลับ แต่ใบหน้าหล่อของเขาจะดูเหมือนลูกครึ่งชัดมากกว่า ไหนจะรอยถากที่คิ้วกับรอยสักตรงมือนั่นอีกที่เธอแอบสังเกตด้วยความรวด

“ยังไง…ยังไงก็ไม่ใช่คนแถวนี้” ข้าวหอมพึมพำแล้วส่ายหัวเบา ๆ โดยที่ตาก็ยังมองออกไปนอกร้านหนังสือในหัวของหญิงสาวยังคงมีความฉงนใจอยู่ไม่น้อยกับผู้ชายแปลกหน้าทั้งสองคนที่เข้ามาในร้านของเธอ เพราะดูยังไงก็ไม่ใช่คนทั่วไปที่จะมาอยู่ในตรอกซอกซอยแบบนี้แน่ ๆ โดยเฉพาะผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อร้ายพร้อมรอยสักที่เข้าม

23:00น.ร่างแบบบางนั่งอยู่ที่มุมโปรดของห้องพร้อมกับหนังสือเล่มหนาในมือเช่นเคย แม้จะดึกมากแล้วแต่วันนี้เธอกลับยังไม่รู้สึกง่วงนอนเลยสักนิดเดียว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกังวลภายในใจลึก ๆ กับเรื่องเมื่อช่วงเช้าที่ผู้ชายคนนั้นเข้ามาทำประตูทางเชื่อมผ่านร้านของเธออย่างถือวิสาสะหรือเปล่าจมูกโด่งรั้นพ่นลมหาย

เสียงของเนื้อกระแทกเข้าหากันด้วยจังหวะรัวเร็วขึ้น เขาปล่อยเต้านิ่มให้เป็นอิสระแล้วจ้องมองมันแกว่งไปมาตามแรงการเคลื่อนไหวของเขา พลันสายตาก็ไล่มองสัดส่วนโค้งเว้าสวยงามของสาวเจ้าของร้านอยู่เงียบ ๆ ไม่ให้เธอได้รู้ตัว“อืม จะเสร็จแล้วสิ อ่า”แม้ชายหนุ่มจะรับรู้ได้ถึงแบบบีบอัดจากภายในที่เขาสามารถทำให้สาวน

“เธอรู้จักองค์กรมาเฟียด้วยหรอ”“เห็นในข่าวเขาบอกให้ระวังอยู่…พวกนายทำธุรกิจสีเทาหรอ” ข้าวหอมถามออกไปด้วยความอยากรู้“…อืม พวกฉันอะเทา แต่แบรดลีย์ไม่ใช่”“แบรดลีย์คือคนที่มาตามหานายวันนั้นหรอ”พลันในหัวก็นึกถึงใบหน้าหล่อร้ายของหนุ่มลูกครึ่งอีกคนที่เข้ามาภายในร้านหนังสือของเธอพร้อมกับมีดพกในมือเมื่อสอ