บทที่เก้า อุ้ม

หลังจากที่ทำแผลให้ฉีหานฟงเสร็จ หลี่ถงถงก็ได้พยุงร่างชายหนุ่มขึ้นเพื่อที่จะพาออกไปจากป่า

ขนาดตัวของฉีหานฟงนั้นไม่ใช่เล็กๆ ทั้งยังหนักมากจนหลี่ถงถงต้องลำบากไม่น้อย

"ให้ตายสิ! ปกติฉากแบบนี้มีแต่บุรุษช่วยพยุงร่างสตรีที่ได้รับบาดเจ็บมิใช่รึ? แล้วเหตุใดข้าจึงได้ต้องมาแบกบุรุษอกสามซอกเช่นนี้ด้วย? โลกช่างไม่ยุติธรรม!"ร่างบางบ่นออกมาอย่างหงุดหงิดนัยตาทับทิมหันมองทางข้างหน้าอย่างเบื่อหน่าย

"ข้าก็ไม่อยากได้รับความช่วยเหลือจากสตรีที่ไร้เสน่ห์เช่นเจ้าเหมือนกันนั่นแหละ!"ฉีหานฟงเอ่ยตอบกลับอย่างไม่พอใจ

"กล่าวเช่นนี้เดินเองเลยมั้ย?"หลี่ถงถงเหลือบสายตาไปมองตัวภาระอย่างฉีหานฟงที่ถูกพยุงอยู่พลางเอ่ยเสียงเรียบ

"ชิ!"ชายหนุ่มหันหน้าหนีเพราะไม่สามารถตอบโต้อะไรกลับไปได้

"ถ้าเปลี่ยนจากข้าเป็นหนิงอัน ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะทำเช่นไร?"หลี่ถงถงหันหน้ากลับมามองทางและพาฉีหานฟงเดินต่อไปอย่างช้าๆเพราะกลัวว่าบาดแผลของเขาจะฉีกขาดเพิ่มอีก

ชายหนุ่มคิดตามคำกล่าวของหลี่ถงถง หากตอนนี้เป็นหนิงอัน ตนคงไม่ยอมให้นางมาแบกข้าเช่นนี้แน่ และคงจะฝืนตนอย่างที่สุดเพื่อไม่ให้นางมาลำบาก...

"แล้วที่เจ้าบอกว่าจะช่วยให้ข้าได้ใกล้ชิดกับหนิงอัน เจ้าจะทำอย่างไร?"ฉีหานฟงเปลี่ยนเรื่องและเอ่ยถามถึงข้อตกลงที่หลี่ถงถงได้ให้กับตนเอาไว้ก่อนหน้านี้

หญิงสาวเบ้ปากก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิด"บุรุษเช่นพวกเจ้าเนี่ย สนใจแต่เรื่องไร้สาระซะจริง..."

"รีบบอกมาอย่าเปลี่ยนเรื่อง!"เสียงทุ่มดังขึ้นอย่างขัดใจ ที่หลี่ถงถงเอาแต่เอ่ยเหน็บแนมตน

"เฮ้อ...พ่อแม่ส่งให้มาเรียนแท้ๆ วันๆเอาแต่คิดเรื่องรักๆใคร่ๆไม่ตั้งใจเรียน..."หลี่ถงถงแสร้งทำเป็นเหนื่อยใจก่อนจะรีบเอ่ยต่อเมื่อจู่ๆก็มีรังสีอำมหิตส่งมาจากร่างของชายหนุ่มร่างแกร่ง

"ข้าจะช่วยเจ้าแค่ครั้งเดียวนะ ไม่มีครั้งที่สอง"

เมื่อได้ยินว่าจะช่วยฉีหานฟงก็รีบพยักหน้าตอบรับทันทีอย่างเร่งรีบ จนหลี่ถงถงอดส่ายหน้าอย่างเอือมระอาไม่ได้

"รีบกล่าวมา!"

"เจ้าจะรีบร้อนไปทำไม หืม!? นั่นมันดอกเบญจมาศสีทองนี่!!!"หลี่ถงถงที่กำลังพูดจู่ๆสายตาก็เหลือบไปเห็นดอกเบญจมาศสีทองที่กำลังชูช่ออยู่หลายดอกหลายต้น

โชคดีชะมัด!!!

หลี่ถงถงวางร่างของฉีหานฟงลงพิงกับต้นไม้ใหญ่ข้างๆก่อนจะรีบไปเก็บเกี่ยวเอาดอกไม้ใส่แหวนมิติที่ใช้เก็บของแทนกระเป๋าได้

ขนาดดอกของดอกเบญจมาศสีทองนั้นใหญ่เท่าฝ่ามือสองข้าง ลักษณะกลม กลีบดอกจะซ้อนๆ กันหลายชั้น

"เจ้าจะเอาไปแบ่งผู้อื่นด้วยหรือไม่?"ฉีหานฟงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย พลางมองหลี่ถงถงเด็ดดอกเบญจมาศสีทองอร่ามใส่แหวนมิติอย่างร่าเริง

"จะแบ่งทำไม ข้าไม่ใช่จิตอาสาเสียหน่อย"หลี่ถงถงเอ่ยตอบตามที่ตนคิด

เมื่อได้ยินคำตอบอันแสนเถรตรงของหลี่ถงถงฉีหานฟงก็หัวเราะออกมา หากเป็นคนอื่น ก็คงจะตอบอ้อมโลกไปเสียแล้ว ไม่มีทางกล่าวเช่นหลี่ถงถงแน่

"ช่างเป็นคนที่น่าอิจฉาเสียจริง ที่สามารถเอ่ยตามอารมณ์ความรู้สึกโดยไม่คิดปิดบังเอาไว้ได้"ฉีหานฟงทิ้งแรงพิงต้นไม้อย่างผ่อนคลาย

หลี่ถงถงที่กำลังเก็บเกี่ยวดอกไม้อยู่ก็เอ่ยตอบออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

"เพราะว่าข้าเป็นอันธพาลที่มีอำนาจยังไงเล่า ไม่เหมือนพวกเจ้าที่มีอำนาจแต่วันๆไม่คิดจะใช้ แล้วก็เอาแต่เสแสร้งแกล้งทำจนไม่สามารถแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมาได้อีกแล้ว สมน้ำหน้า!"

ฉีหานฟงหัวเราะออกมาอย่างรู้สึกขบขันกับคำกล่าวของสตรีตรงหน้า จะมีสักกี่คนกันเชียวที่จะกล้าเอ่ยออกมาตามตรงเช่นนี้

"บนโลกนี้คงมีแต่เจ้าคนเดียวแล้วมั้งที่คิดเช่นนี้"ฉีหานฟงเอ่ยถากถางแต่ไม่สามารถทำให้หลี่ถงถงรู้สึกอะไรเลย

"แน่นอนสิ ก็มีข้าแค่คนเดียวบนโลกนี้นี่ ข้าเก็บเสร็จแล้วไปกันเถอะ"หลี่ถงถงปัดมือของตนเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปพยุงร่างของฉีหานฟงขึ้นมาจากพื้นเพื่อจะเดินทางต่อ

ทั้งสองเร่งเดินทางกันต่อ โดยเลี่ยงทางที่ใช้ต่อสู้เมื่อครู่ให้มากที่สุด

เมื่อเดินทางมาถึงขอบชายป่า ทั้งสองก็หยุดลงเพราะมีแม่น้ำขวางทางเอาไว้

"จะเอาอย่างไรต่อ? เลี่ยงทางอื่นมีหวังเจองูอสรพิษสีมรกตอีกแน่"หลี่ถงถงหันไปถามฉีหานฟงอย่างสงสัย

"..."ชายหนุ่มเงียบ

ทางเดียวที่จะสามารถข้ามผ่านไปได้คือการเหาะข้ามไปเพราะไม่สามารถแหวกว่ายน้ำข้ามไปได้

ปกติก็ทำได้แหละ แต่ว่าเจ้าตัวร้ายนี่ดันมีบาดแผลขนาดใหญ่ที่จะให้ถูกน้ำไม่ได้นี่สิ...หลี่ถงถงถอนหายใจ

แกร๊บ...!

"!?"จู่ๆก็มีเสียงกิ่งไม้หักใกล้ๆ ดูเหมือนว่าต้องรีบแล้ว!

หลี่ถงถงไม่พูดพร่ำทำเพลงก้มลงสอดแขนข้างหนึ่งหลังเข่าของฉีหานฟง แขนอีกข้างประคองหลังของร่างแกร่งก่อนที่จะออกแรงยกอุ้มชายหนุ่มขึ้นมาในท่าเจ้าสาว

"หลี่ถงถงนี่เจ้า!!!!"ฉีหานฟงตกใจกับสิ่งที่หญิงสาวทำพลางพยายามดิ้นรนให้หลี่ถงถงปล่อยตนลงจากท่าที่น่าอายนี้!

"โอ้ย! อยู่เฉยๆก่อนได้มั้ย!? พวกสัตว์อสูรมันแห่มากันแล้วเจ้าสัมผัสไม่ได้หรือ!?"หลี่ถงถงตวาดใส่หน้าของคนที่ถูกอุ้มก่อนจะเรียกดาบของตนให้ลอยขึ้นระดับเข่า

ฉีหานฟงหันไปมองข้างหลังของหลี่ถงถงเห็นว่ามีเงาของงูขนาดใหญ่อยู่จึงยอมอยู่เฉยๆตามคำสั่งของหลี่ถงถง

"เกาะข้าแน่นๆนะ"หลี่ถงถงเอ่ยจบก็กระโดดขึ้นบนดาบทันทีและสั่งให้ดาบบินหาตนข้ามฝั่งของแม่น้ำไป

ฉีหานฟงที่ไม่มีทางเลือกก็ได้คล้องคอของหลี่ถงถงเพื่อยึดเกาะไม่ให้ตนตก

ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของข้า มันแปดเปี้อนซะแล้ว! ฉีหานฟงเอ่ยคร่ำครวญในใจ