บทที่เจ็ด พวกคนดี

หลี่ถงถงเดินกลับไปที่จุดนัดรวมตัวพร้อมกับฟางซูที่เดินอยู่ข้างๆ 

"ถงถง!!!"หนิงอันที่เห็นว่าหลี่ถงถงเดินกลับมาแล้วก็รีบลุกขึ้นจากม้านั่งที่มีสองหนุ่มนั่งประกบซ้ายขวาทันที ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาหลี่ถงถง

ดูเหมือนจะอึดอัดมากเลยสินะ แต่ก็ช่วยไม่ได้ มันคือชะตากรรมของนางเอกนี่นา...หลี่ถงถงเอ่ยในใจ 

"ฟางซูเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?"อวี้ซือเหลียงเอ่ยถามฟางซูอย่างสงสัยทันทีที่เห็นร่องรอยบาดแผลตามร่างกายของฟางซู 

ฟางซูส่ายหน้าเบาๆก่อนจะเอ่ยตอบไป"ไม่มีอะไร แค่พลาดตกบันไดเท่านั้น" 

"เจ้าไม่เป็นอะไรแน่หรือ?"หนิงอันเอ่ยถามฟางซืออย่างเป็นห่วง 

"ไม่เป็นไร พวกเจ้าไม่ต้องกังวลไป"ฟางซูตอบหนิงอันเสียงแผ่วเบา 

"งั้นก็ไปกันเถอะ สายแล้ว"หลี่ถงถงเอ่ยขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอันแสนอึมครึมที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของตัวเอกทั้งสองผู้แสนดี 

ทั้งห้าออกเดินทางไปในทันทีโดยไม่รีรอเวลา 

กำหนดการทำภารกิจคือการเก็บดอกเบญจมาศสีทอง เวลาทำภารกิจคือสองวันหนึ่งคืนห้ามล่วงเลยเวลากำหนดเด็ดขาด 

ที่ทางสำนักได้ตั้งข้อกำหนดนี้ขึ้นมาก็เพราะว่าหากศิษย์คนใดไปทำภารกิจเกินเวลากำหนดจะตีความว่าพวกเขาเสียชีวิตหรือกำลังได้รับบาดเจ็บอยู่ เช่นเมื่อเกินเวลาไปหนึ่งหรือสองวันทางสำนักจะรีบส่งคนมาค้นหาศิษย์ทันที 

 ภารกิจในครั้งนี้ไม่ได้เสี่ยงอันตรายอะไรมากนัก แค่ไปหาเก็บดอกไม้มันจะไปมีสิ่งใดเกิดขึ้นกัน ถ้าหากว่าเรา... 

ฉั่วะ!!! 

หนิงอันใช้กระบี่สังหารงูอสรพิษสีมรกตที่เลื่อยผ่านไปอย่างรวดเร็ว รวดเร็วจนไม่มีใครห้ามปรามเอาไว้ได้ทันการ...

"ข้าสังหารงูอสรพิษสีมรกตได้ล่ะ! พวกเจ้าดูสิ! มีหนามกับเกล็ดของมันให้เก็บเกี่ยวด้วย!!!"หนิงอันยกร่างอันไร้วิญญาณของงูอสรพิษสีมรกตขึ้น ใบหน้ายิ้มร่าอย่างดีใจ

ทั้งสี่คนยืนอ้าปากค้างกับการกระทำของสตรีตรงหน้า นี่นาง... 

บ้าไปแล้วเหรอ!? 

"รีบกลับออกจากป่าเร็วเข้า!!!"อวี้ซือเหลียงเร่งไปกุมมือของหนิงอันให้วิ่งออกไปจากป่าทันที พร้อมกับสหายทั้งสาม 

"กะ...เกิดอะไรขึ้นหรือ?"หนิงอันเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย พลางหันมองคนอื่นที่พากันวิ่งตาตั้ง 

ให้ตายสิ! ยังไม่ทันได้ทำภารกิจ ก็มีเรื่องซะแล้ว!!! 

ในป่าแห่งนี้มีสิ่งมีชีวิตกลุ่มหนึ่งที่ห้ามไปมีเรื่องด้วยเด็ดขาด นั่นก็คือเผ่าพันธุ์หมาป่า กับเผ่าพันธุ์อสรพิษ! 

เพราะพวกมันสามารถล่วงรู้ได้ทันทีว่าหากพรรคพวกของพวกมันโดนสังหาร มันก็จะรับรู้และรวมตัวกันมาโจมตีมือสังหารเป็นกลุ่มทันทีโดยไร้ซึ่งความปรานี 

มันเป็นสัตว์อสูรที่ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมาก แต่ว่าเวลาที่มันทำเพื่อพวกพ้องเมื่อไร มันก็จะมีพลังมากกว่าขั้นกลางเลยทีเดียว! 

เสียงเลื่อยคลานตามหลังของเราทั้งห้ามาติดๆ หลี่ถงถงนึกถึงเนื้อหาในนิยายที่บอกว่าประเภทของอสรพิษที่เคลื่อนไหวเร็วที่สุดคือเผ่าพันธุ์สีมรกต!

หลี่ถงถงหันมองสหายทั้งสี่ที่วิ่งหอบกันก่อนจะเร่งคิดแผนการขึ้นมา 

สถานการณ์เช่นนี้ต้องมีนกต่อ! 

ในบรรดาคนที่แข็งแกร่งในตอนนี้มีฉีหานฟง อวี้ซือเหลียงและข้าสามคน คนที่สมควรจะเป็นนกต่อก็คือสองในสามคนนี้ 

ฟางซูและหนิงอันอ่อนแอเกินไปหากให้เป็นนกต่อได้ตายก่อนไปแน่...

เช่นนั้นควรจะให้อวี้ซือเหลียงและฉีหานฟงเป็นนกต่อไม่สิ... 

หากข้าไปพร้อมกันกับหนิงอันและฟางซู อวี้ซือเหลียงและฉีหานฟงอาจจะไม่รอดก็ได้เพราะพลังของทั้งสองคนยังไม่ได้ตื่นเต็มที่ อีกอย่างฉีหานฟงอาจใช้โอกาสนี้สังหารอวี้ซือเหลียงก็ได้

ข้าจึงควรอยู่เป็นนกต่อ และอีกคนจะเป็นผู้ใดดี? 

อวี้ซือเหลียงแน่นอนอยู่แล้วว่าเขาแข็งแกร่ง แต่ว่าทางด้านจิตใจของเขายังไม่มั่นคงนัก อาจจะมีปัญหาในการต่อสู้ประสานกับข้าได้ 

ส่วนฉีหานฟง เจ้าตัวร้ายนี่แข็งแกร่งทางด้านจิตใจและกำลังในระดับหนึ่ง แต่ว่ามีโอกาสสูงที่จะถูกทอดทิ้งกลางคันก็ได้ 

จะบ้าตาย! ไอ้พวกตัวปัญหาเอ้ย! 

"หนิงอัน ฟางซู และเจ้า... อวี้ซือเหลียง! เจ้าสามคนล่วงหน้ากันไปก่อน ส่วนเจ้าฉีหานฟงอยู่สู้กับข้า!"หลี่ถงถงหันไปเอ่ยกับทั้งสี่คนเสียงดัง 

"ไม่ได้นะ! จะสู้ก็ต้องสู้ร่วมกัน!"หนิงอันเอ่ยตอบกลับมาอย่างโลกสวย 

"ไม่ได้ หากพวกเจ้าอยู่ด้วยมันจะทำให้หนียากขึ้นอีกเท่าตัว อวี้ซือเหลียงฝากทั้งสองคนด้วย!"

"แต่..."อวี้ซือเหลียงมีท่าทีลังเล 

"และเจ้าฉีหานฟงเจ้าเข้าใจที่ข้าบอกใช่หรือไม่!?"หลี่ถงถงไม่สนใจอวี้ซือเหลียงก่อนจะหันไปเอ่ยถามฉีหานฟงที่ทำหน้านิ่งเฉยให้ตน 

"..."

ไอ้เวรตัวร้ายนี่! 

["ข้าจะช่วยให้เจ้าได้อยู่ใกล้ชิดกับหนิงอัน และจะกันท่าของอวี้ซือเหลียงให้เจ้า! เพราะเช่นนั้นตกลงซะเจ้าบ้า!!!"] หลี่ถงถงสื่อสารผ่านกระแสจิตกับฉีหานฟง 

เมื่อได้ยินที่หลี่ถงถงเอ่ยคำสัตย์กับตนฉีหานฟงก็หยุดฝีเท้าลงและหันคมกระบี่ไปที่เหล่าสัตว์อสูรทันที 

["อย่ากลับคำล่ะ!"]

​​​​​​ฉีหานฟงเอ่ยตอบกลับผ่านกระแสจิต 

["แน่นอน!"]

หลี่ถงถงเอ่ยตอบก่อนจะหยุดลงและหันไปบอกกับทั้งสามคนที่เหลือ 

"พวกเจ้าออกไปรอที่ข้างนอกป่า อีกสามชั่วยามข้ากับฉีหานฟงจะตามไป!!!" 

"พวกเจ้าจะไหวหรือ!?"ฟางซูเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล 

"ตอนนี้ที่สำคัญคือพวกเราต้องรอด เมื่อพวกเจ้าออกห่างแล้วพวกข้าสองคนจะหลีกถอยทันที!" 

"ไม่นะถงถง!!!" 

"ข้าจะไม่มีวันทิ้งพวกเจ้าเช่นนี้"อวี้ซือเหลียงหยุดฝีเท้าตาม 

โอ้ย! อย่าเพิ่งมาน้ำเน่าตอนนี้ได้มั้ย!? 

"อวี้ซือเหลียงเจ้าลืมสถานะของตนไปแล้วหรือ!? รีบออกไปซะ หากพวกเจ้าไม่ไปตอนนี้ข้ากับฉีหานฟงอาจจะไม่รอด!!!"หลี่ถงถงเอ่ยจบก็หันไปตวัดคมดาบใส่เหล่าสัตว์อสูรทันที 

ทั้งสามที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้ยอมกัดฟันและยอมจากไปแต่โดยดี แม้หนิงอันจะมีท่าที่อิดออดอยู่ไม่น้อยก็ตาม 

"พวกคนดีนี่น่ารำคาญซะจริง"ฉีหานฟงเอ่ยออกมาเสียงราบเรียบพลางกวัดแกร่งกระบี่อย่างชำนาญ 

"นั่นสินะ..."