LOGINShare
บทที่หก บาดเจ็บ
Last Updated:
2025-11-18 10:48:13เมื่อตกลงรวมกลุ่มกันเสร็จ ทั้งห้าก็แยกย้ายกันไปเตรียมของเพื่อใช้ในการเดินทางทำภารกิจ
หลี่ถงถงได้อาสาเป็นคนทำเรื่องยื่นขอทำภารกิจเพราะมีเรื่องอยากจะพูดคุยกับคนผู้หนึ่งด้วย "...เจ้า?" "ยินดีที่ได้พบนะ..." หลี่ถงถงเอ่ยกับคนที่นั่งหันหน้ามามองตนอย่างตกใจ หลายชั่วยามผ่านไป... ถึงเวลาเดินทางออกทำภารกิจ หลี่ถงถงกับหนิงอันเดินมาจุดนัดรวมตัวกัน ที่นั่นมีอวี้ซือเหลียงยืนรออยู่ก่อนแล้ว ด้านข้างมีฉีหานฟงที่ยืนหน้านิ่งมองไปรอบๆ "ฟางซูล่ะ?"หลี่ถงถงเอ่ยถามทั้งสองคนทันทีที่มาถึง สายตาเหลือบมองหาคนกะล่อนที่ไม่ได้อยู่ด้วย "คงกำลังมา"อวี้ซือเหลียงตอบพลางหันมองไปที่หนิงอันที่ยืนหลบอยู่หลังของหลี่ถงถง อา...ก็นางเป็นผู้หญิงนี่นะ(...) "รออีกสักครู่แล้วกัน"หลี่ถงถงพาหนิงอันไปนั่งตรงม้านั่งข้างๆ อวี้ซือเหลียงหันไปเห็นว่าข้างที่นั่งของหนิงอันว่างตนก็รีบไปนั่งทันที "!?"หนิงอันมีท่าทีเขินอายหนักกว่าเดิม พวงแก้มนวลขึ้นสีแดงก่ำมือบางทั้งสองจับแขนของหลี่ถงถงแน่น เฮ้อ...ทำไมผู้หญิงต้องเขินเวลาอยู่ใกล้คนที่ชอบแบบนี้กันด้วยนะ "หลี่ถงถง..." "หืม?"หลี่ถงถงเงยหน้าขึ้นมองฉีหานฟงที่เมื่อครู่เอ่ยเรียกตน "คือว่า..."ฉีหานฟงมองหนิงอันเพื่อสื่อความ อ้อ...หมายความว่าขอนั่งตรงนี้ได้มั้ยงั้นสินะ? หลี่ถงถงพยักหน้ารับเบาๆก่อนจะแกะมือของหนิงอันออกและลุกขึ้นยืน หนิงอันเงยหน้าขึ้นมองหลี่ถงถงอย่างตกใจ "ข้าจะไปตามฟางซูมานะ พวกเจ้าก็นั่งรออยู่นี่ไปก่อน"หลี่ถงถงเอ่ยออกมาอย่างรวดเร็ว ทันทีที่หลี่ถงถงลุกออกฉีหานฟงก็รีบเข้ามานั่งตรงนั้นทันที ช่างเป็นภาพที่น่าดูชมยิ่งนัก รักสามเศร้าของพระเอก นางเอกและตัวร้าย... หุๆๆ...หลี่ถงถงรีบวิ่งออกมาทันทีโดยไม่รีรอให้หนิงอันกับอวี้ซือเหลียงเอ่ย "ถงถง!!!!" ขอโทษนะอันอัน แต่ข้าขอตัวก่อน!!! หลี่ถงถงเอ่ยในใจพลางเอาใจช่วยหนิงอันผู้มีเสน่ห์ล่อลวงเหล่าชายหนุ่ม เป็นนางเอกนี่นะ ชะตากรรมของเจ้าก็คงต้องเป็นเช่นนี้นั่นแหละ! หลี่ถงถงเดินมาทางหอพักชายเพื่อไปตามฟางซู แต่ว่าเมื่อมาถึงห้องพักของฟางซู ก็กลับไม่พบร่างของเขาเลย "ฟางซูอยู่ที่ใดหรือ?"หลี่ถงถงหันไปถามเพื่อนร่วมห้องของฟางซูอย่างสงสัย "ฟางซูหรือ? เจ้านั่นออกไปตั้งนานแล้วนะ ประมานหนึ่งก้านธูปได้แล้วนี่ล่ะ" หนึ่งก้านธูปเหรอ? มันเท่าไหร่นะ? อ้อ!!! 15นาที! ว่าแต่ว่า...ถ้าออกไปนานขนาดนั้นแล้ว ทำไมถึงยังไม่เห็นไปรวมกลุ่ม? หรือว่าจะหลงทาง? หลี่ถงถงรีบเดินออกไปตามหาฟางซูทันทีจนเดินมาถึงป่าข้างๆหอพัก ก็พบว่าฟางซูกำลังมีเรื่องชกต่อยกับคนกลุ่มหนึ่งอยู่ เกิดอะไรขึ้น? หลี่ถงถงแอบมองภาพที่เกิดขึ้นอย่างสงสัย เห็นฟางซูยกมือเช็ดเลือดที่มุมปากก่อนจะก่นด่าออกมาอย่างไม่พอใจ "ไอ้ชาติหมา!!!" พลั่ก!!! "ทำให้มันพิการ!!!"ชายที่ยืนอยู่ข้างหลังของคนกลุ่มนั้นเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงดุดัน พวกนั้นง้างหมัดขึ้นต่อยฟางซูอย่างแรงจนฟางซูล้มหงายหลังลงกับพื้น เลือดไหลลงจากมุมปากเพิ่ม "ไอ้พวกขี้ขลาด! แน่จริงก็อย่าหมาหมู่สิว่ะ!!!"ฟางซูเอ่ยออกมาเสียงดัง "ฮ่าๆ! ปากเก่งนักนะ! พวกเจ้าถ้าข้าไม่สั่งให้หยุด ก็อย่าหยุด! ซัดมันต่อ!!!" ท่าไม่ดีแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นก็ช่างแต่ตอนนี้ต้องช่วยเจ้าโง่นั่นก่อน!!! หลี่ถงถงกระโดดเข้าไปกลางวง "หนึ่งกฎข้อห้ามสำคัญของสำนักคือห้ามทำร้ายร่างกายคนในสำนักเดียวกัน พวกเจ้าเห็นกฎสำนักเป็นเรื่องล้อเล่นรึ?"หลี่ถงถงเอ่ยออกมาเสียงเรียบเย็นก่อนจะก้มไปพยุงตัวของฟางซูขึ้นมาจากพื้น "ชิ! พวกข้าแค่หยอกเล่นกันขำๆเท่านั้นเอง พวกเรากลับ!!!"พวกนั้นยอมล่าถอยอย่างง่ายดาย หลี่ถงถงมองพวกนั้นเดินจากไปก่อนจะหันมาสนใจฟางซูที่หน้าบวมป่องม่วงคล้ำ "หู่วว...หน้าบวมฉึ่งเลยนะเนี่ย?"หลี่ถงถงเอ่ยแซวฟางซูอย่างติดตลก "หนวกหูน่า!!!"ฟางซูตวาดออกมาเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินอายของตน หลี่ถงถงหัวเราะออกมาอย่างตลกขบขันก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวให้กับชายหนุ่ม ฟางซูรับมาเช็ดเลือดออกบาดแผลตรงพวงแก้มก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้"ขอบใจ" หลี่ถงถงส่ายหน้าให้กับคนตรงหน้าก่อนจะตบไปที่หลังของชายหนุ่มเบาๆ "มาข้าทำแผลให้" ฟางซูกับหลี่ถงถงเดินมานั่งใต้เงาต้นไม้ต้นหนึ่งข้างๆ มือบางของหลี่ถงถงบรรจงทำแผลให้ฟางซูอย่างเบามือ สายตาคมมองใบหน้างามของคนทำแผลให้ตนก่อนจะหลุบหันไปมองทางอื่น "เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดไปโดนทุบตีเช่นนั้น?"หลี่ถงถงเอ่ยถามทันทีที่ทำแผลเสร็จ "...มันอาจจะเป็นเหตุผลไร้สาระ" "เอาน่าบอกมาเถอะข้าไม่ถือสา!"หลี่ถงถงเอ่ย ฟางซูกลืนน้ำลายก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองก้อนเมฆสีขาวที่ล่องลอยอยู่บนฟ้า "พวกมันมาดูหมิ่นแม่ของข้า"ชายหนุ่มเอ่ยตอบออกมาเสียงแผ่วเบา หลี่ถงถงหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูอมทุกข์ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้าตาม "ก็ไม่ไร้สาระเสียหน่อย..."
Latest chapter
นางร้ายคนนี้ขอเป็นตัวประกอบ บทที่สิบหก ไม่รู้จักอาย
ณ เนินเขาสูงหลังหอพักของเหล่าศิษย์นิกายเป่ยซานมีร่างหญิงสาวร่างหนึ่งกำลังทำสมาธิในท่าหกสูงบนเนินเขาหลังหอพัก โดยใช้แขนข้างเดียวในการยึดทรงตัวกับพื้นส่วนแขนอีกข้างถูกนำไปไคว้หลัง การทรงตัวที่นิ่งสงบดั่งสายน้ำ แข็งแกร่งยากจะทำได้ง่าย บรรยากาศโดยรอบโอบล้อมไปด้วยความเงียบที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย ฟึบ!!! จู่ๆก็มีกระบี่เล่มหนึ่งพุ่งเข้ามาโจมตีร่างบางที่กำลังทำท่าหกสูง แต่ทว่าก่อนที่คมกระบี่จะมาเฉือนร่าง ร่างบางของสตรีก็พลิกหลบคมกระบี่อย่างง่ายดายอ่อนช้อย "อรุณสวัสดิ์เจ้าบ้า"หลี่ถงถงที่พลิกตัวหลบเปลี่ยนท่าเป็นนั่งขัดสมาธิเงยหน้าขึ้นเอ่ยทักทายคนที่หมายจะเอาชีวิตของตนด้วยน้ำเสียงสดใส "ชิ!"ฉีหานฟงสบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ใส่หลี่ถงถงก่อนจะฟันกระบี่ไปที่ร่างของนางอีกครั้ง แต่ผลก็ออกมาเช่นเดิม "เกือบแล้วนะอีกนิด วันพรุ่งนี้ก็มาพยายามด้วยกันอีกนะสหาย"หลี่ถงถงตีลังกาหลบอย่างสวยงามก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นจากพื้นด้วยท่าทีสงบ "..."ฉีหานฟงเงียบพลางมองร่างของหลี่ถงที่ตอนนี้สวมชุดสีขาวไม่หนาไม่บางจนเกินไป แต่เหงื่อที่ไหลออกมาจากร่างกายของนางเป็นจำนวนมากจากการออกกำลังกายทำให้ชุดสีขาวของนางเปียกโชก เนื้อผ้า
นางร้ายคนนี้ขอเป็นตัวประกอบ บทที่สิบห้า ตรงๆ
"ถงถง เจ้าก็ไม่ดื่มหรือ?"ฟางซูมองหลี่ถงถงที่เอาแต่กินอาหารไม่สนใจแตะสุราเลย ทำให้ชายหนุ่มนักปราชญ์เกิดความสงสัย "ตอนนี้อยู่ในช่วงอดของข้าน่ะ เจ้าดื่มเลย"หลี่ถงถงตอบพลางยกน้ำเปล่าขึ้นดื่มดับกระหาย "งั้นเหลือแค่ข้ากับฟางซูงั้นสินะที่ดื่ม"หนิงอันกล่าวอย่างรู้สึกเสียดายที่ดื่มกันแค่สองคนในสี่คน "...จะว่าไปช่วงนี้ข้าได้ยินข่าวลือว่ามีคนพบเห็นปีศาจออกมาเคลื่อนไหวใกล้ๆนิกายด้วยล่ะ"ฟางซูเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางยกสุราขึ้นมาดื่ม "ปีศาจหรือ?"อวี้ซือเหลียงหันไปถามฟางซูอย่างตกใจ "ใช่ ในข่าวลือบอกว่าเมื่อวันก่อนมีศิษย์สาขาอักขระอาคมสามคนที่กำลังกลับมาจากทำภารกิจ แล้วบังเอิญพบกับปีศาจประเภทเผ่าพันธ์เงาทมิฬกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวมาทางฝั่งของนิกาย มีจำนวนประมาณหลายสิบตน ทั้งสามคนนั้นจึงรีบไปแจ้งผู้อาวุโสของนิกาย ทางผู้อาวุโสจึงได้เร่งออกไปตรวจสอบแต่กลับไม่พบร่องรอยอะไรเลย"ฟางซูเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ศิษย์พวกนั้นอาจจะกุเรื่องขึ้นมาก็ได้มิใช่รึ?"หนิงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย "ข้าว่าก็อาจจะเป็นไปได้"ฟางซูพยักหน้าตอบรับคำของหนิงอัน "เป็นไปไม่ได้หรอก เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องท
นางร้ายคนนี้ขอเป็นตัวประกอบ บทที่สิบสี่ ก่อกวน
"ถงถง ข้าสอบผ่านแล้วนะ! ท่านอาจารย์ให้รางวัลที่สามารถผ่านเป็นคู่แรกได้ด้วย!!!"หนิงอันยกถังหูลู่(ผลไม้เคลือบน้ำตาล)ขึ้นมาและยื่นให้หลี่ถงถงหนึ่งไม้ "เจ้าเก่งยิ่งนัก สมกับเป็นอันอัน"หลี่ถงถงลูบศีรษะของหนิงอันอย่างอ่อนโยนพลางระบายยิ้มออกมา "แล้วพวกเจ้าจะไปสอบยามใดหรือถงถง"อวี้ซือเหลียงถามหลี่ถงถงอย่างสงสัย พลางหันไปมองฉีหานฟงที่ยืนอยู่เงียบๆข้างๆ "ข้าเรียนรู้ได้ช้า คงอีกสามวันจึงจะไปได้" เมื่อได้ยินหลี่ถงถงกล่าวหนิงอันก็เงยหน้าขึ้นมองหลี่ถงถงอย่างสงสัย เรียนรู้ช้าหรือ? "จริงด้วยสิ ฟางซูฝากบอกว่าวันนี้จะพาพวกเราไปเดินเล่นในย่านการค้าของนิกาย มีใครอยากไปบ้าง?"หลี่ถงถงถามเงยหน้าทุกคน "ข้าไปๆ!"หนิงอันเป็นคนแรกที่ยกมือตอบคนแรกด้วยน้ำเสียงที่ดังสดใส "ข้าไปด้วย"อวี้ซือเหลียงพยักหน้าพลางยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นท่าทีสดใสของหนิงอัน "เจ้าล่ะ?"หลี่ถงถงหันไปถามฉีหานฟงที่ยืนมองตนเงียบๆ ชายหนุ่มมองหลี่ถงถงด้วยสายตาเย็นชา ยามนี้นางยังทำตัวเป็นปกติได้อีกงั้นหรือ? เมื่อเห็นว่าฉีหานฟงไม่ตอบ ทั้งสามก็มองฉีหานฟงอย่างสงสัย หลี่ถงถงเลิกคิ้วก่อนจะค่อยๆแสยะยิ้มออกมา อะไรเนี่ย? เขาเป็นคนเก็บความรู้สึกของตั
นางร้ายคนนี้ขอเป็นตัวประกอบ บทที่สิบสาม แผนลอบฆ่า
สมกับเป็นเหล่าอัจฉริยะซะจริงๆ...หลี่ถงถงมองภาพที่ทุกคนกำลังร่ายรำกระบวนท่าได้อย่างชำนาญภายในเวลาแค่ไม่กี่ชั่วยาม แม้ฟางซูและหนิงอันจะดูยังเก้ๆกังๆอยู่แต่ก็ถือว่าดีแล้วสำหรับการฝึกครั้งแรก อยู่ท่ามกลางอัจฉริยะเช่นนี้ทำเอาลำบากใจไม่น้อยเลยนะเนี่ย...หลี่ถงเอ่ยในใจพลางเปลี่ยนกระบวนท่าร่ายรำ "ดูเหมือนจะง่ายกว่าที่คิดเลยนะ..."หนิงอันเอ่ยพลางยิ้มร่าออกมาอย่างดีใจ ก่อนจะเปลี่ยนกระบวนท่าไปอีกหนึ่งกระบวน ดูเหมือนนางจะมีพรสวรรค์ไม่น้อยหน้าใครเลย... "ข้าก็ว่าเช่นนั้น"ฟางซูเอ่ยต่อจากหนิงอันด้วยใบหน้าปลื้มปริ่ม อวี้ซือเหลียงเองก็พยักหน้าตอบรับเบาๆ ส่วนฉีหานฟงก็พยักหน้าตั้งแต่ที่หนิงอันกล่าวแล้ว "ดูเหมือนว่าจะมีข้าเพียงคนเดียวที่คิดว่ามันยากนะเนี่ย..."หลี่ถงถงแสร้งทำเป็นว่าตนไม่สามารถร่ายรำกระบวนท่าได้ เพื่อชีวิตที่ไม่เป็นจุดเด่น ข้าจะต้องทำตัวอ่อนแอเข้าไว้...หลี่ถงถงเอ่ยในใจ "ข้าจะช่วยนะถงถง!"หนิงอันหันมากล่าวกับหลี่ถงถงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หลี่ถงถงมองหนิงอันด้วยสายตาเรียบเฉยพลางพยักหน้ารับน้ำใจนางเบาๆ ...สมกับเป็นนางเอกนิยายจริงๆ ทั้งห้าร่วมกันฝึกฝนเช่นนี้กันทุกวัน
นางร้ายคนนี้ขอเป็นตัวประกอบ บทที่สิบสอง คู่หู
"...การต่อสู้ พละกำลังถือเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด แต่ว่าก็ต้องควบคู่ไปพร้อมกับปัญญา แม้สาขาของเราจะเน้นไปที่การต่อสู้ไม่อาจไปเทียบเคียงกับสาขาที่เน้นความละเอียดอ่อนอย่างสาขาอื่น แต่พวกเราก็ต้องหัดที่จะอ่อนน้อมไม่แข็งทื่อจนเกินไป""พลังลมปราณภายในกายของทุกคนต้องใช้สมองในการขับเคลื่อนพลัง หากพวกเจ้าไม่หัดควบคุมอารมณ์ของตัวเองพวกเจ้าก็จะไม่สามารถควบคุมพลังลมปราณได้""การที่ข้าได้ให้พวกเจ้านำแท่งเหล็กไปหัก ก็เพื่อให้พวกเจ้าเรียนรู้ในสิ่งพวกนี้ คนที่สามารถหักแท่งเหล็กนี้ได้จะต้องสามารถควบคุมพลังปราณของตนได้ควบคู่ไปกับพลังกาย""คนที่สามารถหักแท่งเหล็กได้จงนำแท่งเหล็กที่ถูกหักมาส่งคืนให้กับข้า ส่วนคนที่ยังทำไม่ได้ก็จงนำเอาไปฝึกฝนต่อเสีย"ท่านอาจารย์กล่าวจบทุกคนก็รีบทำตามที่ท่านบอกทันที หลี่ถงถงเดินนำแท่งเหล็กที่หักไปวางในกล่องไม้หน้าชั้นเรียนพร้อมคนในห้องแต่ในระหว่างที่ถอยหลังออกจะเดินหันกลับเข้าที่ ก็บังเอิญชนเข้ากับแผ่นอกหนาของคนคนหนึ่งจากด้านหลังโดยไม่ได้ตั้งใจ มือหนาของคนข้างหลังจับแขนของหลี่ถงถงเพื่อพยุงรับหลี่ถงถงอย่างเบามือก่อนจะเอ่ยถามคนชนเสียงอ่อนนุ่ม "ไม่เป็นอะไรนะแม่นา
นางร้ายคนนี้ขอเป็นตัวประกอบ บทที่สิบเอ็ด ทดสอบ
หลายวันต่อมา... หลี่ถงถงที่เอาแต่อ่านตำรามาตลอดหลายวันลืมเรื่องที่ว่าตนจะเข้าห้องเรียนเพื่อไปสำรวจคนในห้องไปเลย วันนี้เป็นวันรวมตัวของศิษย์ทุกคนในสาขา เพื่อไปทำแบบทดสอบและรับบทเรียนบทใหม่จากท่านอาจารย์ "ถงถงเราไปกันเถอะ"หนิงอันหันมาเอ่ยกับสหายที่เพิ่งจัดที่นอนเสร็จ "อืม" ทั้งสองเร่งฝีเท้าเดินไปที่ห้องเรียนด้วยความเร็วเพราะใกล้จะเข้าเรียนสายแล้ว ให้ตายเถอะ! ไม่น่าตื่นสายเลยเรา หลี่ถงถงเอ่ยในใจ เมื่อมาถึงห้องเรียนหลี่ถงถงก็รีบวิ่งปรี่ตรงไปที่โต๊ะเรียนของตนทันที ด้านข้างมีฉีหานฟงนั่งรออยู่ก่อนแล้ว "มาสายขนาดนี้ คงมัวแต่นอนอืดอยู่สินะ"ชายหนุ่มปากกล้าเอ่ยแขวะหญิงสาวทันทีที่เห็นว่านางมาถึง"ก็ดีกว่าคนตื่นเร็วแต่ลืมมารยาทเอาไว้ในฝันนั่นแหละ"หลี่ถงถงเอ่ยตอบโต้กลับอย่างไม่คิดยอมแพ้ "ปากเก่งจริงนะ" "ก็น้อยกว่าเจ้าแล้วกัน" ตั้งแต่วันนั้นในป่า ฉีหานฟงก็ได้ลืมนิสัยสุภาพและเผยนิสัยที่แท้จริงของตนออกมาให้ข้าได้เห็น คงเป็นเพราะข้ารู้เนื้อแท้ของเขาแล้ว เขาจึงไม่คิดที่จะเก็บมารยาทของตัวเองต่อหน้าของข้า ซึ่งมันก็น่ารำคาญอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน ที่เมื่อทุกทีที่เจอหน้ากันเขาก็มักจะพูดจาแดกดันหาเร
You may also like
รอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด308.7K viewsนางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก57.3K viewsในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ57.4K viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่233.1K viewsแค้นแสนรัก
พุดน้ำบุษย์339 viewsเศษซากรักวันไร้ค่า
ญ.หญิง2.0K viewsเสน่หาดอกแก้ว (แนวตบจูบดราม่า)
ฟ้าดุษฎี50 viewsSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้19.9K views
