รักของฉัน กับหัวใจของเธอ

รักของฉัน กับหัวใจของเธอ

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-18
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
27Bab
499Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เพราะความเข้าใจผิด จึงทำให้เขาเกลียดเธอ แต่พอความจริงปรากฎ เขากลับเปลี่ยนความรู้สึก

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 กลับบ้าน

「今夜、あなたの夫は初恋の人との記念日を祝っている。真実を知りたければ、グランド・オーロラ・ホテルのメインボールルームへ来なさい」

ローズマリーの心臓が激しく脈打った。その怪しげなメッセージを読んでいる彼女の指先は、小刻みに震えていた。

「まさか……ただの悪質な冗作よね」と彼女は小さく呟いた。しかし、無視しようとすればするほど、好奇心という名の棘が彼女の心を締め付けた。

彼女は慌ただしくコートを掴み、バッグを握りしめると、メッセージに書かれたホテルへと急いだ。小雨が街路を濡らし、街灯の光が霧の向こうでぼんやりと浮かんでいた。

グランド・オーロラ・ホテルのボールルームは、クリスタルグラスが触れ合う音と、客たちの笑い声に満ちていた。優雅なオーケストラの調べが会場を包み込み、ワインの香りと高級な香水の匂いが漂っていた。

ローズマリーの視線が会場中をさまよった。

そして……彼女は彼を見た。

夫の――エイドリアンだった。

彼は上品な黒のスーツに身を包み、堂々と立ち、温かい笑みを浮かべていた。彼の前には真っ赤なドレスを着た若い女性が立ち、今夜のためにこの夜が用意されたかのように、その顔を輝かせていた。

そして、エイドリアンの手元には……。

黒いベルベットの箱が、ゆっくりと開かれていた。

「君へ捧げるよ、愛しい人」マイクを通したエイドリアンの声が、会場に鮮明に響き渡った。「このダイヤモンドのネックレスは、僕の初恋の証だ。時がどれだけ流れようと、決して色あせることのない愛の証として」

会場中に拍手が響き渡った。歓声と笑い声が空気を満たした。

ローズマリーは凍りついた。

目の前の光景を前に、足が大理石の床に張り付いたように動かない。

ダイヤモンドのネックレス?

初恋の証?

彼女は唾を飲み込み、胸の中で沸き起こる怒りを必死に抑え込んだ。そして、力強い足取りで人混みをかき分けた。

「エイドリアン!」

ローズマリーの声が鋭く響き、オーケストラの演奏がピタリと止まった。すべての視線が彼女に集まった。

エイドリアンは振り返り、その笑みを消した。

「ローズマリー?」

赤いドレスの女が、驚いた顔で彼女を見つめた。客たちはひそひそと囁き始め、中には笑いをこらえる者もいた。

ローズマリーはさらに歩み寄り、怒りに満ちた瞳で彼を睨んだ。

「これはどういう意味なの、エイドリアン? みんなの前で他の女性にダイヤモンドを贈るなんて。一体何の記念日を祝っているつもり?」

エイドリアンは深く溜息をついた。彼は箱をその女性の手に握らせると、一歩前に出た。

「ローズマリー……君がここに来るべきじゃなかった」

「来るべきじゃなかったですって?!」ローズマリーは震える声を抑えようとした。「私はあなたの妻よ! なぜ夫が公の場で他の女に愛をひけらかしているのか、知る権利があるわ!」

客たちの囁き声がさらに大きくなった。中にはスマホを取り出し、このスキャンダルを録画し始める者もいた。

赤いドレスの女が、冷ややかに微笑んだ。

「多分、私が彼の初恋の人で、あなたは……ただ後から現れた存在に過ぎないからよ」

「黙って!」

ローズマリーは鋭く彼女を射抜いた。

「私はあなたと話しているんじゃない。夫と話しているの」

エイドリアンの顔が強張った。

「もういい、ローズマリー。君はただ自分自身の価値を下げているだけだ」

ローズマリーはさらに距離を詰めた。怒りで声が震えていた。

「ここで恥をかいているのはあなたよ、エイドリアン! 聖なる誓いを裏切るような夫がね!」

会場のあちこちから驚きの吐息が漏れた。嘲笑う者もいれば、緊張した面持ちで見守る者もいた。

突然、エイドリアンが司会者からマイクを奪い取った。彼の顔は強張っていたが、その声は大きく響き渡った。

「わかった。真実が聞きたいのなら、ここで、全員の前で言ってやろう」

ローズマリーの目が大きく見開かれた。

「今夜をもって」エイドリアンは冷たく告げた。「僕たちは離婚だ、ローズマリー」

ローズマリーの世界は、その瞬間に崩れ去った。

心臓が止まったかと思った。

会場のいたるところから笑い声が漏れた。

「あ……今、何て言ったの?」

震える声は、かろうじて聞き取れるほど小さかった。

エイドリアンの視線は揺るぎなかった。

「聞き間違いじゃない。離婚だ。今から君は、僕の人生の一部ではない」

「エイドリアン!」ローズマリーは絶望的に叫んだ。「どうしてそんなことを、みんなの前で言えるの? 私があなたのためにしてきたことのすべてを忘れたの?」

赤いドレスの女が、勝者であるかのようにエイドリアンの腕に自分の腕を絡めた。

「すべては終わりよ、ローズマリー。あなたは過去の人。今のエイドリアンが選んだのは私」

ローズマリーはよろめき、倒れそうになった。バッグを握りしめる手には力が入っていた。

「これ……これは狂ってる」

瞳に涙が溢れた。

「本当に、みんなの前で私に恥をかかせるのね」

人混みの中の一人の男が、クスクスと笑った。

「かわいそうに。妻がゴミのように捨てられてやがる」

嘲笑が続いた。何人かの女性は口元を覆いながら忍び笑いを漏らした。

ローズマリーの顔は屈辱で赤く染まった。

全身が震え、怒りと失意の間で心が引き裂かれそうだった。

「私を裏切るだけじゃ足りないの、エイドリアン? 私をみんなの前で侮辱しなければ気が済まないの?!」

エイドリアンは冷たく顔を背けた。

「帰れ、ローズマリー。騒ぎを起こすな」

「騒ぎ?」ローズマリーはエイドリアンの胸元に触れるほど近づいた。「騒ぎを起こしたのはあなたでしょう! 背中から私を刺し、世界の面前で私のプライドを剥ぎ取ったのはあなたよ!」

赤いドレスの女が小さく笑った。

「ああ、ローズマリー。知っておくべきだったわね。初恋は、いつだって勝者なのよ」

ローズマリーは鋭く彼女の方を向いた。

「初恋? 真実の愛は、他人の家庭を破壊したりなんてしないわ!」

会場が再びざわめいた。

エイドリアンは手を上げ、まるでドラマを終わらせるかのように、オーケストラに演奏の再開を促した。

しかし、ローズマリーがそれを制止した。

「いいえ、エイドリアン。そんなに簡単に終わらせはしないわ」

彼女の声は震えていたが、決意に満ちていた。

「あなたが一体どんな人間なのか、みんなに教えてあげる。卑怯者で、裏切り者で、結婚の誓いの尊さを知らない最低の男だってことをね」

エイドリアンは彼女を睨みつけ、会場の全員に届くような冷徹な声で言い放った。

「君はもう僕の妻じゃない、ローズマリー」

頬を涙が伝った。

「すべてがこんなに簡単に終わると思わないで、エイドリアン。今夜、私に恥をかかせたことを、必ず後悔させてやる」

ローズマリーは背を向け、ボールルームを後にした。嘲笑する客たち、そしてただ冷ややかに見つめる客たちの間をすり抜けて。

彼女の背後では、女の笑い声と音楽が、彼女のプライドの残骸を飲み込んでいった。

ローズマリーは足を引きずりながらボールルームを出た。

しかし、その瞳からは熱が消え、冷酷な決意が宿っていた。

涙が一粒こぼれ落ちそうになったが、彼女は心の中で荒れ狂う嵐の中で、小さく唇を噛み締めて呟いた。

「このドラマ、あなたの思い通りにはさせないわ、エイドリアン」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
27 Bab
ตอนที่ 1 กลับบ้าน
จันทร์หอม แก้วการุณย์ เหงื่อไหลซึม จากการจัดบ้าน และทำความสะอาดห้องของเธอ บ้านหลังน้อยหลังนี้ เธอจากไปตั้งแต่จบชั้นมัธยมปลาย 10 ปีเต็ม ๆ ที่เธอจากบ้าน จากครอบครัวไป เพราะความจนคำเดียวทำให้เธอต้องไปดิ้นรนใช้ชีวิตในกรุงเทพ ฯ ทำงานส่งตัวเองเรียนจนจบปริญญาตรี และได้ทำงานในบริษัทที่มั่นคงแห่งหนึ่ง การงานกำลังก้าวหน้า แต่อนิจจา พ่อของเธอ เนื่องจากตรากตรำทำงานหนักทำให้ป่วยกระเสาะกระแสะอยู่ปีกว่าก็มาจากไป ทิ้งแม่กับน้องไว้ ทำให้เธอต้องลาออกจากงานเพื่อกลับมาดูแลแม่ซึ่งก็ชรามากแล้ว "เฮ้อ เสร็จซะที " จันทร์หอมรำพึงกับตัวเองพลางใช้หลังมือเช็ดหน้าผาก และเตรียมลงจากบ้านเพื่อเตรียมตัวไปวัด วันนี้ครบร้อยวันที่พ่อจากไป แม่กับเธอและน้อง จึงเตรียมอาหารคาวหวานไปถวายพระในตอนเช้า เนื่องจากวัดอยู่ใกล้บ้านเธอกับแม่จึงเดินไป พอถึงวัด วันนี้เป็นวันพระพอดี จึงทำให้คนที่วัดเยอะเป็นพิเศษ ส่วนน้องชาย เนื่องจากเป็นคนหน่วยก้านดี มีฝีมือในทางศิลปะ หลวงตาเจ้าอาวาสจึงมักจะเรียกตัวไว้ใช้สอย วันนี้ก็เช่นกันเพราะเป็นวันพระทำให้ต้องมีพิธีรีตองมากจึงให้"ตุ๊ต๊ะ" หรือน้องชายของเธอมาช่วยจัดเตรียมพิธี เมื่อถวายอาหาร
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 สมัครงาน
พรุ่งนี้แล้วที่เธอจะไปสมัครงาน เธอจัดเตรียมเอกสารในการสมัครงานไว้แล้วก็สวดมนต์เข้านอนพร้อมอธิษฐาน "สาธุ ขอให้ลูกช้าง ลูกนก ลูกกาได้งานด้วยเถิด " " ตีห้าแล้ว รีบ ๆเตรียมตัวนะ เดี๋ยวแม่ให้น้องไปส่ง ได้ยินว่ามีคนมาสมัครหลายคนอยู่นะ เร็ว ๆเด้ออิหล่า มันจะไม่ทันเขา " เสียงแม่เร่งจันทร์หอมแต่เช้า เธอรีบลงมา และก็ชงกาแฟจากกาน้ำร้อนที่แม่ต้มเตรียมไว้ให้ "ฮื้อ ชื่นจาย.. "เธอสูดกลิ่นกาแฟเข้าปอด การทานกาแฟตอนเช้าเธอติดนิสัยมาจากตอนที่อยู่ กรุงเทพฯ "แม่ไม่ต้องห่วงเชื่อความสามารถของไอ้เรืองเถอะแม่ หนูได้งานแน่นอน " เธอคุยกับแม่พร้อมกับทำท่าทีทะเล้น แม่ได้แต่ส่ายหน้าให้กับความไม่รู้จักโตซักทีของเธอ พลางเร่งเธอให้ไว ๆ เจ็ดโมงเช้าแล้ว ณ ศูนย์ อบต. วันนี้เป็นวันที่เปิดรับสมัครงาน เป็นไปตามคาดคนมาสมัครงานเยอะจริง ๆ ตามที่คาด เธอตรงเข้าไปเข้าคิวรอกรอกใบสมัคร เธอได้คิวที่ 10 พอดี การสมัครงานเปิดให้ดำเนินการได้ ตอน แปดโมง แปดโมงแล้ว เจ้าหน้าที่มาแนะนำขั้นตอนการกรอกใบสมัคร และแจกใบสมัคร จันทร์หอม ส่งเอกสารทุกอย่างเสร็จสรรพ เจ้าหน้าที่แจ้งว่า หลังเที่ยงจะแจ้งผลการสมัคร และทำการสัมภาษณ์เลยหากทุกอย่า
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 เริ่มงาน
วันนี้เริ่มงานวันแรก จันทร์หอม เตรียมตัวไปทำงาน เธอขับมอร์เตอร์ไซค์คันเก่งออกจากบ้านเนื่องจากที่ทำงานของเธอไม่ไกลเท่าไหร่ อีกอย่างถนนในชนบทไม่มีรถติดอย่างในเมือง ใช้เวลา 10 นาทีก็ถึง ที่นี่เริ่มงานแปดโมงครึ่ง เธอมาถึงศูนย์ อบต. ประมาณแปดโมง หากาแฟกิน ก็ได้เวลาเข้างานพอดี เธอเดินเข้าไปในศูนย์ เจอพนักงานธุรการใหม่ที่วันนั้นมาสมัครงานพร้อมกัน จันทร์หอมจำได้จึงเดินเข้าไปทักทาย "สวัสดีค่ะ" จันทร์หอมเลือกทักทายผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับน้องชายของเธอ "พี่ชื่อจันทร์หอมเรียกว่า จันทร์ ก็ได้ค่ะ น้องชื่ออะไรคะ" จันทร์หอมเอ่ย พร้อมถามชื่อ "หนูชื่อ วริษา เรียกษา ก็ได้จ้ะพี่จันทร์ พี่เป็นพี่สาวตุ๊ต๊ะ ใช่ไหมคะ หนูเป็นเพื่อนกับตุ๊ต๊ะจ้า " วริษาตอบและถามในประโยคเดียวกัน " ส่วนนี่ แทน และ ต้อม ค่ะเพื่อนหนูเอง" "ยินดีที่ได้รู้จักจ้า" จันทร์หอมยิ้มทักทาย "หวังว่าเราคงเป็นเพื่อนกันได้นะ อายุคงไม่ใช่อุปสรรคหรอกว่ามั้ย" สองหนุ่มรีบตอบพร้อมกัน "ไม่ใช่อุปสรรคเลยคร่า พี่สาว "จันทร์หอมได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะอย่างพอใจ "ดีเลยจะได้เมาท์มอยหอยสังข์ได้สะดวก อิอิ"เจ้านายของเ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 เผชิญหน้า
วันนี้จันทร์หอมกับพรรคพวกก็มาช่วยงานที่บ้านท่านนายก อบต.เหมือนเคย "ตกลงท่านจะสู่ขวัญใครวะ"แทนเอ่ยถาม "นั่นดิ้ แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงรู้แหละว่าท่านจะสู่ขวัญใคร"ต้อมเอ่ยขึ้นมาบ้าง "แต่วันนี้รู้สึกคึกคักเป็นพิเศษนะว่ามั้ย" วริษาพูดพลางบุ้ยปากไปทางกลุ่มชายหนุ่มสี่ห้าคนที่กำลังช่วยกันยกโต๊ะอยู่ตรงลานหน้าบ้าน "แต่ละคนน่าเก็บมาทำพ่อของลูก อิอิ " วริษาพูดตาเป็นประกาย ทุกคนจึงมองไปทางนั้นพลางหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน จันทร์หอมก็ได้แต่ส่ายหน้าให้กับความทะเล้นของเด็ก ๆพวกนั้น โดยหารู้ไม่ว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองมาอย่างไม่พอใจอย่างมากพลางพึมพำ"หน้าไม่อาย" แล้วเดินเข้าไปในบ้าน"จันทร์หอม เอ้ย " ป้านภาเรียกเธอ จันทร์หอมจึงวิ่งไปพลางขานรับ "ขา.. ป้าว่าไงคะ" "ช่วยไปหยิบผ้าปูโต๊ะหมู่บูชาในห้องเก็บของให้ป้าหน่อยจ้ะ ทางโน้น" ป้านภาชี้มือเข้าไปในตัวบ้าน เธอจึงเดินตามไปทางที่ป้านภาชี้ "เอาไงดีหว่า" จันทร์หอมเกาหัว เพราะมันมีสองห้องครั้นจะกลับไปถามป้านภาก็เกรงแกจะว่าใช้ไม่ดำไม่แดง เธอจึงเสี่ยงเปิดประตูที่ใกล้ตรงหน้าเธอที่สุด แอ๊ด .... เสียงเปิดประตูของจันทร์หอม ทำให้คนที่อยู่ในห้องนั้นลุกขึ้นจากเต
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 ถกเถียง
เช้าวันนี้ เธอตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัว เพื่อไปช่วยงานที่บ้านของท่านนายก อบต. โดยเธอไปกับตุ๊ต๊ะ ส่วนเด็ก ๆ พวกนั้นนัดกันจะไปเจอที่บ้านงานเลย วันนี้จันทร์หอมใส่ผ้าถุง ที่ตัดสำเร็จสีเข้มใส่เสื้อลูกไม้สีขาว ดูเรียบร้อยแปลกตาไปอีกแบบ ส่วนตุ๊ต๊ะ ก็แต่งตัวเรียบร้อยแบบไปงานที่เป็นทางการทั่วไป แม่ของเธอก็ได้ฝากซองช่วยไปด้วยเพราะไม่สะดวกไปร่วมงาน ที่บ้านงาน พวกของจันทร์หอมมาถึงก็ช่วยกันเสิร์ฟน้ำ เสิร์ฟข้าว เก็บถ้วยจานชาม บ้างหั่นผัก สับมะละกอ ล้างผัก ก็สนุกสนานไปอีกแบบ งานนี้มีคนมาช่วยงานเยอะ เป็นงานหา ไม่ได้ว่าจ้าง จันทร์หอมรู้สึกปลื้มใจมากที่ประเพณีของอีสานบ้านเฮายังเหนียวแน่นแบบนี้ พิธีบายศรีสู่ขวัญจะเริ่มในเวลาเก้าโมงเช้า หมอธรรมเป็นคุณตาอายุราว ๆ เจ็ดสิบ แต่ยังแข็งแรงดีมาก เธอเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือ ตอนนี้เพิ่งเจ็ดโมงครึ่ง เมื่อจัดเตรียมของในงานเสร็จแล้วเธอจึงไปนั่งพักในครัว กลุ่มเพื่อน ๆก็อยู่ที่นั่นนอกจากนี้ก็ยังมีพวกพี่ ๆ ที่ทำงานที่ศูนย์อบต.มาช่วยงานกันหลายคน จึงคุ้นเคยสนิทสนมกันเป็นอย่างดี"พี่จันทร์ มา ๆ มานั่งนี่"ต้อมเรียกเธอพลางรินเบียร์ใส่แก้ว แล้วก็ยกมาให้เธอ"แก้เมื่อย"เข
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 ทำไม
เก้าโมงเช้าได้ฤกษ์สู่ขวัญแล้ว ขุนเขาเข้าไปนั่งต่อหน้าหมอสู่ขวัญ พนมมือ "ศรี ๆ มื้อนี่เป็นมื้อสันต์วันดี"หมอสู่ขวัญกล่าวคำบายศรีสู่ขวัญ แขกเหรื่อเริ่มทยอยเข้ามาในงาน ผ่านไปสักพักพิธีการก็เสร็จสิ้น ต่อไปก็เป็นช่วงผูกแขน (ผูกข้อมือ โดยใช้สายสิญจ์ที่เตรียมไว้) พวกผู่เฒ่าผู้แก่ก็ทยอยเข้ามาผูกแขนให้ผู้กองหนุ่ม ท่านนายก อบต.ก็ยิ้มเบิกบานผู้คนเริ่มจะซาลงจากการมาผูกแขนให้ผู้กองขุนเขาแล้ว ก็ถึงคิวของลูกน้องของท่านนายก อบต. รวมถึงพวกจันทร์หอมด้วย "พี่จันทร์ ป้ะไปผูกแขนลูกท่าน กันเถอะ"วริษาเอ่ยชวน พลางมาลากเธอไปด้วย"พี่ว่าจะไม่ผูกล่ะ"จันทร์หอมปฎิเสธ "อื้อ ตามใจ งั้นหนูไปผูกละนะ"วริษาเดินเข้าไปผูกแขนให้ผู้กองขุนเขา เมื่อเสร็จแล้วเธอก็เดินออกมา แต่พอดีท่านนายก อบต. เรียกไว้"ไปเรียกหนูจันทร์มาให้ลุงหน่อย" ท่านบอกกับวริษาแต่คำนั้นทำให้คนบางคนหูผึ่งและเพิ่มความไม่พอใจในตัว จันทร์หอมมากขึ้น วริษาจึงเดินไปตามจันทร์หอมมา"พี่จันทร์ เจ้านายเรียก" จันทร์หอมจึงเดินตามวริษาเข้าไปตรงบริเวณที่ทำพิธีบายศรีสู่ขวัญ เธอคลานเข่าเข้ามา "ผูกแขนให้พี่เขาหน่อยสิหนูจันทร์"ท่านนายก อบต.บอกกับจันทร์หอม พลาง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 คิดมาก
"กลับมาแล้วบ่ อิหล่า"แม่ของเธอถามหลังจากที่เธอเดินเข้ามาในบ้าน "ไผมาส่งล่ะหล่า""คนที่ศูนย์ อบต. จ้ะแม่ " เธอบอกแม่ของเธออกไป แต่ไม่บอกความจริงว่าใครมาส่งเธอ"ตุ๊ต๊ะ กลับก่อนทำไมไม่บอกพี่"เธอหันไปถามน้องชาย "ก็บอกยัยษาไว้แล้ว มันไม่ได้บอกพี่เหรอ""บอกตอนจะกลับแล้ว""ก็หลวงตาน่ะสิพี่จันทร์ จะพิมพ์ซองผ้าป่า ท่านเลยให้เด็กโทรตามผม เอาไปพิมพ์ให้" ตุ๊ต๊ะบอกเหตุผลกับพี่สาว จากนั้นก็หันไปดูทีวีต่อ"อื้อ ถ้างั้นหนูอาบน้ำนอนก่อนนะแม่ ราตรีสวัสดิ์จ้ะแม่"จันทร์หอมบอกแม่กับน้องแล้วก็ขึ้นไปนอนหลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว จันทร์หอมก็มานอนกระสับกระส่ายบนเตียง เรื่องข่าวลือระหว่างเธอ กับท่านนายก อบต. มีหรือเธอจะไม่รู้ เธอไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้น แต่เธอคิดว่า ไม่จำเป็นต้องไปอธิบาย หรือแก้ข่าว เพราะมันไม่ใช่ความจริง เธอคิดว่าสักวันความจริงมันจะปรากฏออกมาเอง แต่คราวนี้เห็นทีว่าเธอคงคิดผิดเรื่องระหว่างเธอกับท่าน นายก อบต.มันไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิด ท่านก็แค่เอ็นดูเธอในฐานะลูกน้อง และอีกอย่างจันทร์หอมก็ทำงานไม่เคยให้ท่านต้องกังวลใจ ท่านไม่เคยแสดงท่าทีในเชิงชู้สาวกับเธอเลย จันทร์หอมก็ระวังในเรื
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 ปะทะคารม
"กระผม ร้อยเอกขุนเขา อนันต์ชัย รายงานตัวครับท่าน"ผู้กองขุนเขา ทำความเคารพผู้บังคับบัญชา"ยินดีต้อนรับ ผู้กอง เรายินดีมากเลยที่ได้ฝีมือระดับพระกาฬ อย่างคุณมาร่วมทีม ผู้ร้ายคงต้องคิดหนักหน่อยล่ะเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับคุณ"วันนี้ผู้กองขุนเขาได้เข้ามารายงานตัวที่หน่วยการได้กลับมาประจำการที่บ้านเกิดครานี้เรื่องงานเขาไม่ได้หนักใจแม้แต่น้อย ที่เขาหนักใจคือเรื่องพ่อของเขากับแม่จันทร์หอมมากกว่า อีกอย่างคือมันเหมือนมีอะไรบางอย่างในใจของเขา เกี่ยวกับแม่คนนั้น มันมีแต่จะคอยคิดถึงใบหน้าที่น้ำตาคลอของเธอ ในวันที่เขาไปส่งเธอในวันนั้นอยู่ร่ำไป เขาก็ได้แต่คิดปลอบใจตัวเองว่า เป็นเพราะเขาเกลียดเธอจึงทำให้เขามักจะนึกถึงเธออยู่บ่อย ๆ ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร และเขาได้ตั้งปนิธานเอาไว้ว่า เรื่องพ่อของเขากับจันทร์หอมเขาจะขัดขวางให้ถึงที่สุด ไม่ว่าจะใช้วิธีใด ๆ ก็ตาม"พี่จันทร์เร็ว ๆ ขึ้นรถ"วริษาตะโกนพลางกวักมือเรียกเธอ จันทร์หอมจึงเร่งฝีเท้าเดินไปทางวริษาที่ยืนอยู่ข้างปิคอัพสี่ประตูสีดำ ยี่ห้อยอดนิยมคันหนึ่ง"น่ารักจังวันนี้" เธอทักวริษา วันนี้วริษาใส่เสื้อแขนตุ๊กตาสีชมพูเอาชายเสื้อทับในกางเกงยีนส์ขาดทรงเดพ ท
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 ปีใหม่
วริษาขี่มอร์'ไซค์กลับจากตลาด แต่น้ำมันรถหมด จึงเข็นรถไปตามข้างทางเอี๊ยดดด.. เสียงล้อรถบดพื้นถนนที่เกิดจากการเบรกกะทันหัน"รถเป็นอะไรครับคนสวย"ผู้กองแทนไทลดกระจกลง พลางชะโงกหน้าออกมามอง เขาจำได้ว่าเป็นวริษา สาวน้อยหน้าสวยที่เขาเจอในวันงานสู่ขวัญเพื่อนรักเขานั่นเอง"ไม่รู้เหมือนกันค่ะ น่าจะน้ำมันหมด"วริษาตอบเขาไปพลางทำหน้าเซ็ง ๆ เธอก้ม ๆ เงย ๆ ก่อนจะเข็นรถไปช้า ๆ"นี่คุณ หยุดก่อน เดี๋ยวผมช่วยดู"วริษาจึงหยุด ผู้กองแทนไท เปิดประตูรถลงมาและเข้าไปดูรถให้เธอ"น้ำมันหมดจริง ๆ ด้วยเกลี้ยงถังเลย"เขาพูดพลางปิดเบาะรถ มอร์'ไซค์ลง"ขี่เป็นอย่างเดียวจริง ๆ"เขาพึมพำเบา ๆ ส่งผลให้วริษาหน้าบึ้ง"เรื่องของหนู ลุงไม่กี่ยว"วริษาตอบไปอย่างไม่พอใจ"นี่ลุง ลุงเป็นทหาร น่าจะให้ความช่วยเหลือประชาชนนะ ไม่ใช่มาว่ากันแบบนี้"เธอว่าเขาบ้าง"ก็กำลังจะช่วยอยู่นี่ไงล่ะ มีปั๊มอยู่แถวนี้ไหม""มีค่ะ ทางเข้าหมู่บ้าน น่าจะอีกสัก สามกิโลได้"เธอตอบเขา ผู้กองแทนไทจึงหันไปบอกกับพล ฯทหารที่นั่งรถมากับเขา ให้มาขี่ 'มอร์ ไซค์ของวริษา และจับท้ายรถของเขาลากไปให้ถึงปั๊ม และก็ผายมือเชิญวริษาขึ้นรถเขา"เชิญครับ "วริษาจึงก้า
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 ความจริง
"มันไม่ใช่ อย่างที่คุณ หรือทุกคนคิด"เสียงของเธอยังคงก้องอยู่ในหัวของเขา ถ้าไม่ใช่อย่างที่คิดแล้วท่าทางพ่อของเขา แล้วคำพูดที่พ่อบอกกับหมอทำขวัญเรื่องงานแต่งล่ะ ใหนจะข่าวที่เขาได้มาอีก และที่สำคัญ ขนาดวันส่งท้ายปีพ่อยังไปหาแม่นั่นเลย ความจริงมันคืออะไรกันแน่ ขุนเขาได้แต่คิดเรื่องนี้ซ้ำไปซ้ำมา ที่จริงแล้ว เขาจะไม่ขัดขวางเลยหากพ่อของเขาจะหาคนมาดูแลหรือต้องการแต่งงานใหม่ ถ้าหากผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่อายุคราวลูกอย่างแม่จันทร์หอมนั่น ตั้งแต่แม่ของเขาเสียชีวิตเมื่อสิบปีที่แล้วพ่อของเขาก็ไม่เคยมีท่าทีว่าอยากจะแต่งงานใหม่เลย จนกระทั่งมาเจอแม่นี่ ขุนเขายิ่งคิดก็ยิ่งสับสน เขารู้สึกเกลียด แต่ในขณะเดียวกันก็อยากจะเจอหน้าเธอ เขาเป็นอะไรกันแน่ขุนเขาหันไปมองผ้าคลุมไหล่สีหวานที่จันทร์หอมนำมาคลุมให้เขาในวันส่งท้ายปี เขาหยิบมันขึ้นมา กลิ่นของมันทำให้เขานึกถึงวันที่เขาจูบเธอ"เฮ้ เอ็งน่ะ มานี่ซิ"ขุนเขาตะโกนเรียก พลทหารนายหนึ่ง"ครับผู้กอง""นั่งลง"เขาบอกให้ลูกน้องนั่งลงที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ตอนพักกลางวัน ซึ่งเขากำลังกินข้าวอยู่"เคยเกลียดผู้หญิงคนหนึ่งมาก ๆ ไหม"เขาเอ่ยปากถามลูกน้อง "เคยครับ""
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status