การค้าครั้งแรกของบ้านซ่ง

การค้าครั้งแรกของบ้านซ่ง

เมื่อจัดร้านเสร็จทั้งสี่คนก็ช่วยกันเรียกลูกค้า เนื่องจากว่าพวกเขาไม่เห็นมีร้านขายเนื้อแล้ว ตอนแรกคิดว่าจะไม่มีคนซื้อ แต่กลับตรงกันข้าม ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยเลยมาต่อแถวเพื่อซื้อเนื้อ และไม่ว่าจะเอาออกมาเท่าไร ก็ขายหมดเกลี้ยง

“พ่อคะ นอกจากเนื้อหมูแล้ว เรายังเอาอะไรออกมาขายได้อีก พวกขนมปังขายได้ไหม” ซ่งอวี้เหมยถามอย่างไม่แน่ใจ

“ได้สิ ดีเหมือนกัน เนื้อหมูพอแค่นี้ก่อน เอาอย่างอื่นออกมาขายดีกว่า ไม่อย่างนั้นเกิดใครสงสัยว่าเอาเนื้อหมูอย่างดีมาจากไหน เราจะเดือดร้อนเอา” ซ่งไห่ถังเห็นด้วยกับความคิดลูกสาว เขาไม่อยากให้เป็นที่จับตามองของกลุ่มคนในตลาดมืดสักเท่าไร จึงคิดว่าควรจะเอาอย่างอื่นมาขายด้วย

ดังนั้นซ่งอวี้เหมยจึงเอาขนมปังไส้ต่าง ๆ ออกมาขาย ตอนแรกแทบไม่มีใครซื้อ เพราะถือว่าเป็นของกินแปลกใหม่ ที่ไม่ค่อยมีใครขาย

แต่พอหญิงสาวเอาออกมาตัดเป็นชิ้น ๆ วางในถาด แล้วให้ทุกคนลองชิมทุกรสชาติ คราวนี้ล่ะแทบจะขายไม่ทัน เพราะทั้งอร่อยและราคาไม่แพง เวลาผ่านไปไม่นานทุกอย่างที่เอาออกมาหมดเกลี้ยง

“ขนมปังหมดแล้วเหรอ” ลูกค้าที่เพิ่งเดินเข้ามาเอ่ยถาม เธอได้ยินคนอื่นพูดกันว่าร้านนี้ขายขนมปังอร่อยมาก เลยรีบเดินมาจะซื้อบ้าง แต่ไม่คิดว่าจะช้าไปหนึ่งก้าว

“หมดแล้วค่ะคุณลูกค้า” ซ่งอวี้เหมยยิ้มให้ลูกค้า เธอไม่คิดจะเอามาเติมอีก นั่นก็เพื่อเพิ่มความต้องการของลูกค้าที่อยากจะมาซื้อกินอย่างไรล่ะ

“งั้นเหรอ เสียดายมากเลย ฉันเพิ่งได้ยินว่ามีร้านมาขายขนมปังที่แสนอร่อย เลยอยากจะมาซื้อกินบ้างน่ะ ว่าแต่เธอจะมาขายวันไหนอีกเหรอ ฉันจะได้มารอซื้อ” ลูกค้าพูดอย่างเสียดายและถามไว้เพื่อจะได้กลับมาซื้ออีกครั้ง

“พรุ่งนี้น่าจะไม่ได้มานะคะ เพราะในหมู่บ้านมีตลาดนัด ฉันจึงจะไปขายที่นั่น แล้วน่าจะได้มาขายที่นี่ในวันมะรืนนี้ค่ะ” ซ่งอวี้เหมยตอบกลับไปอย่างคล่องแคล่ว

หญิงสาวเพิ่งนึกได้ว่าพรุ่งนี้มีตลาดนัดในหมู่บ้าน เลยตั้งใจว่าจะลองไปขายซาลาเปาที่นั่นดู เพราะจะทำให้คนในหมู่บ้านรู้ว่าบ้านซ่งของเธอเริ่มขายของแล้ว ต่อไปจะเอาอะไรออกมากินมาใช้ ก็ไม่ต้องกลัวคนอื่นจะจับผิดอีก

“อย่างนั้นวันมะรืนนี้ฉันจะมาอีกครั้งก็แล้วกัน” เธอตอบก่อนจะเดินออกมาอย่างเสียดาย

“วันนี้ขายของได้เงินเยอะพอสมควร แต่พวกเรากลับไปนับเงินกันที่บ้านดีกว่า” หญิงสาวหันมาบอกทั้งสามที่กำลังช่วยกันเก็บร้าน ก่อนถามบางอย่างออกมา “ว่าแต่พ่อแม่และอาหมิงอยากได้อะไรเป็นพิเศษไหมคะ”

“พี่ใหญ่ ผมขอกินขนมที่เราขายไปเมื่อครู่นี้ได้หรือเปล่าครับ ผมได้ชิมนิดเดียวเอง” ซ่งเจ๋อหมิงพูดเสร็จก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เขาอยากกินมากแต่ไม่กล้าบอกพี่สาว

“ได้สิน้องรัก ทำไมจะไม่ได้ล่ะ พี่จะเอาขนมอร่อย ๆ ให้กินทุกวันเลย แต่ตอนนี้กินอันนี้ไปก่อนนะ” พูดจบเธอก็ทำทีล้วงมือเข้าตะกร้าแล้วหยิบขนมออกมาสี่ชิ้น แล้วยื่นส่งให้พ่อ แม่และน้องชายคนละชิ้น

“พ่อกับแม่และอาหมิงกินรองท้องก่อนนะคะ เดี๋ยวค่อยไปกินมื้อเย็นที่บ้าน” เธอบอกพ่อแม่และน้องชาย แล้วยังแบ่งให้ป้าข้างร้านอีกหนึ่งชิ้น

“ป้าคะ ฉันให้ป้านะคะ” เธอพูดพร้อมกับยื่นขนมให้

“ให้ฉันทำไม ของซื้อของขายและเป็นของแพงแบบนี้ เธอเก็บไว้กินเองดีไหม” ป้าคนนี้ไม่กล้ารับ เพราะรู้ว่าขนมปังชิ้นหนึ่งราคาหนึ่งหยวน แต่ถามว่าคุ้มราคาไหมก็บอกได้เลยว่าคุ้มมาก เพราะเป็นขนมชิ้นใหญ่และมีไส้อีกต่างหาก

“พี่รับไปเถอะ ลูกค้าร้านเราบังหน้าร้านพี่จนพวกเราเกรงใจ อีกอย่างเดี๋ยววันหลังฉันกับลูกสาวจะมาขายที่นี่อีก เรารู้จักและผูกมิตรกันไว้ก็ไม่เสียหาย”

หวังซิ่วจินช่วยลูกสาวหาทางออก เพราะต่อไปเวลามาขายของที่นี่ จะได้มีสหายไว้สอบถามและพูดคุย

“อย่างนั้นก็ขอบใจพวกเธอมากนะ เดี๋ยววันมะรืนนี้ฉันจะจองที่ตรงนี้ไว้ให้นะ” หญิงวัยกลางคนพูดขอบคุณและยื่นมือมารับขนมปังอย่างดีใจ เธอตั้งใจว่าจะเก็บเอาไว้ให้ลูกกับหลานที่บ้านกิน

“งั้นพวกเรากลับก่อนนะ มะรืนนี้เจอกันนะพี่” หวังซิ่วจินบอกคนนั้น แล้วพยักหน้าให้สามีและลูก ๆ

จากนั้นคนบ้านซ่งจึงเดินออกมา ก่อนจะหลบเข้ามุมลับตาผู้คน เพื่อให้ซ่งอวี้เหมยเอาวัตถุดิบที่ต้องทำซาลาเปาออกมาจากมิติ หลังจากจัดการเรียบร้อยแล้ว ก็รีบกลับเข้าหมู่บ้าน โดยใคร ๆ ถามว่าไปไหนมา หวังซิ่วจินก็ตอบว่าไปซื้อของมาทำซาลาเปาขายในวันพรุ่งนี้ และยังเชิญชวนให้ทุกคนรอซื้ออีก

“ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ทุกคนเห็นว่าเราซื้อวัตถุดิบมาจากในเมือง” เมื่อเข้ามาในบ้านแล้วซ่งอวี้เหมยก็พูดออกมา

“งั้นเราต้องฉลองใช่ไหมครับ” ซ่งเจ๋อหมิงพูดอย่างดีใจ

 “ได้สิ เย็นนี้พี่ตั้งใจจะทำอาหารจานเนื้ออีก จากนี้เราก็ไม่ต้องกลัวชาวบ้านจับผิดแล้ว” ซ่งอวี้เหมยตอบรับทันที